Podwójne uderzenie. Surowy podcast dla prawdziwych
kinomanów, takich jak ty czy ja. Albo Łukasz
i Igor. Oglądamy filmy i o nich gadamy. Dzisiaj
nie ma naszego stałego bywalca, naszego trzeciego,
Adiego, ale mamy gościa, mamy Igora. Igor z Krakowa,
muzyk, który podobno posiada kurtkę. I lubi oglądać
filmy. Czy nie lubisz oglądać filmów? Zdarza
mi się oglądać filmy zdecydowanie dużo częściej
niż weryfikować to, czy posiadam tę kurtkę, czy
nie. Dobra, Igorze, jesteś naszym gościem i gość
ma swoje przywileje. Tym przywilejem, jeżeli
chodzi o przynajmniej pierwsze odwiedziny w podcaście,
jest wybór filmu. Wybrałeś dla nas Dark City,
Mroczne Miasto z roku 1998. Amerykańska produkcja
w reżyserii Alexa Projasa. Pana, który jest znany,
mógł być znany z reżyserii Kruka oraz później
iRobot. Czyli iRobot. Czyli iRobot, jakby ktoś
ten po angielskiemu nie pamiętał. I później troszeczkę
jego kariera przygasła, powiedzmy, ale zostawił
po sobie niezłe artefakty. Czy opowiesz nam tak
bez spoilerów, zachęcająco o Dark City? Jasne.
Dark City... To film prezentujący historię bohatera,
który radzi sobie, a przynajmniej próbuje sobie
radzić z rzeczywistością, której nie rozumie.
Bohatera, który budzi się bez wspomnień, w miejscu,
którego nie zna, otoczony osobami, których nie
zna i próbujący poradzić sobie z tą rzeczywistością
zastaną i z niebezpieczeństwem, które w tym mieście
na niego czyha. Wybrałem ten film ze względu
na to, że bardzo wpasowuje się w taką niszę filmową,
którą bardzo lubię. To była seria filmów, które
działy się i pojawiały pod koniec XX wieku, które
dotyczyły podobnych tematów. Na pewno o wielu
z nich wspomnimy w trakcie naszej rozmowy i naszej
dyskusji. I jest to moim zdaniem bardzo niedoceniany
film, który zasługuje na dużo, dużo więcej zainteresowania
oraz rozmawiania o nim. Niestety pojawił się
w okolicy kilku naprawdę dużych produkcji o bardzo
podobnym temacie, które całkowicie przejęły dyskurs.
I to nie jest umniejszanie tym produkcjom, ponieważ
te filmy, o których wspomniałem, są również rewelacyjne.
Aczkolwiek ten taki mały, zapomniany klejnot
kina noir, kina sci -fi jest bardzo bliskimi.
Dlatego chciałem z wami o nim porozmawiać. Twój
opis filmu był taki bardzo ogólny, ale w tym
szaleństwie jest metoda. To trzeba przyznać.
Film wrzuca nas na głęboką wodę i musimy się
w nim odnaleźć tak jak właśnie ten główny bohater,
więc mówienie tutaj coś więcej, no to to już
jest kwestia troszeczkę niszczenia niespodzianki.
Łukaszu, jaka jest może twoja historia z filmem
Dark City? Słyszałeś, kojarzysz? Dopóki nie powiedzieliście,
że oglądamy ten film, nigdy wcześniej o nim nie
słyszałem i... Nawet tak naprawdę nie kojarzyłem
nazwiska tego reżysera, w sensie kojarzyłem właśnie
film Ja Robot czy Kruk, ale nigdy w mojej pamięci
nie odbiło się jego nazwisko, więc spotkanie
z Dark City, z Mrocznym Miastem, to było moje
pierwsze spotkanie z tym filmem. No i jeżeli
chodzi o mnie, to przyznaję, że na pewno nie
słyszałem o tym... w okolicach premiery, albo
nawet później, kiedy się odkrywało właśnie dużo
z takich teraz już tuzów kinematografii lat 90.
i wczesnych 2000. Posłyszałem o tym filmie jakiś
czas temu, też przez kogoś, drogą poczty pantoflowej.
Mówię o tym, bo ta osoba, gdy opowiadała o tym
filmie, porównywała go oczywiście mocno do właśnie
innych filmów, ale tak... no w sposób konkurencyjny,
co wydaje mi się tutaj nieproduktywne, jeżeli
chodzi o odkrywanie tego filmu, bo to nie chodzi
o to, żeby komuś zabrać, tylko żeby odkryć jakąś
unikatowość, którą ten film zdecydowanie ma.
Więcej nie możemy powiedzieć bez uwolnienia spoilerów,
więc zachęcamy do obejrzenia i słuchania dalej,
albo oczywiście, jeżeli jesteście odważni, no
to słuchajcie dalej, za chwilkę wracamy. Od siebie
chciałem dodać, że jeśli macie wybrać sposób,
w jaki obejrzeć ten film, osobiście polecę wersję
reżyserską. Ze względu właśnie na ostrzeżenie
o spoilerach, wersja kinowa, czyli pierwotna
wersja, w jakiej ten film się pojawił, spojluje
sporo istotnych elementów fabuły, monologu otwierającym.
Wersja reżyserska moim zdaniem jest lepszym sposobem
na wejście w to, co Dark City miało prezentować
jako film. Tak, zdecydowanie. To też jest chyba
ogólna rzecz, że lepiej zawsze sprawdzać wersje
reżyserskie. One są mniej znane, ale to jest
to, o co temu twórcy chodziło najczęściej. Ale
tak jeszcze szybko wracając do tego porównywania
tego filmu do innych, to jest trochę tak jak
z filmem, o którym mówiliśmy kilka odcinków temu,
czyli japońskim Cure. Mówienie o tym filmie Japońskie
7. no to jest totalne umniejszanie temu filmowi.
No więc tak samo, no tutaj mówiąc o tym filmie
dzisiejszym, Dark City, no trzeba powiedzieć,
że istnieje opinia, że jest to gorszy Matrix.
Co chyba obalimy tutaj. No jest to film zupełnie
inny, więc jakby porównywanie ich to jest te
przysłowiowe porównywanie jabłek i bananów. Myślę,
że porównywanie ich tylko i wyłącznie dzieje
się dlatego, że powstały prawie, że w tym samym
czasie. Adresują pewne podobne tematy, ale znowu,
wydaje mi się i zgadzam się tutaj z wami, to
było bardziej znamienne dla tej epoki, jeśli
chodzi o kinematografię, właśnie taką sci -fi,
taką bardziej eksplorującą mroczne elementy,
niż jakakolwiek inspiracja, tym bardziej, że
Dark City wyszło wcześniej i było projektem według
tego, co wiemy od reżysera, od ludzi, którzy
pracowali nad tym filmem, bardzo mocno odseparowanym
od tego typu inspiracji. Inspiracje reżysera
sięgały dużo wcześniejszych rzeczy, a to w jakiej
epoce wyszły i w jakim towarzystwie, to nie jest
jego wina. I nastąpiła niestety klapa. Jeżeli
już mówimy troszeczkę o tym wydaniu, to jest
to jeden z powodów, dla których o tym filmie
nie słyszeliśmy. Nie wgłębiałem się może za bardzo
w historię, ale wydaje mi się, że to jest jedna
z tych historii, która po prostu się przydarza.
Po prostu film nie zagryzł, jak to się mówi,
nie znalazł swojej publiczności, ale teraz po
jakimś czasie zostaje odkrywany przez albo tą
publiczność, która go ominęła kiedyś, albo przez
zupełnie nową publiczność, która nie ma tej historii
i nie musi porównywać tego na siłę z całą tą
falą. To jest jeden z tych nurtów, fali egzaminowania
amerykańskiego snu, tylko że tym bardziej w kierunku
sci -fi, coś co rok później właśnie zrobiłby
też Matrix. Oba filmy oczywiście mają wiele punktów
wspólnych, ale też wiele punktów oddzielnych.
I ten styl noir, no to jest coś, co rzuca się
od razu, prawda? Ten klimat noir to jest jawny
taki unikatowy element tego filmu. I widzimy
go od pierwszych minut. Więc teraz może opowiedzmy
troszeczkę o początku. Film, tak jak mówiłeś,
ocieka tym klimatem noir z ciekawym twistem,
co jest związane też z dalszą fabułą. Natomiast
główny bohater budzi się oczywiście w ciemności,
w pokojowym hotelu. Jest zdezorientowany, jest
zdecydowanie poruszony sytuacją, w którą jest,
ponieważ nic z niej nie rozumie. W tymże hotelu
znajdują się zwłoki. zamordowanej kobiety. A
tylko wyjdę ci słowo, bo tu jeszcze jest motyw
i to jest ważne, że on się budzi w łazience,
w wannie wypełnionej wodą. Oczywiście, tak, tak,
bardzo. Dokładnie, więc mamy kolejne elementy
tylko i wyłącznie dodające tej konfuzji do całej
sytuacji. Nic nie jest na miejscu, nic nie jest
takie, jak być powinno. Wszystko jest częścią
czegoś, co mogłoby wyglądać na finisz bardzo
burzliwej nocy, której nic nie pamiętasz. I od
razu w takim razie to nas bardzo dobrze ustawia
na temat tego, gdzie jesteśmy razem z bohaterem.
Jego konfuzja jest naszą konfuzją, jego problem
i brak zrozumienia sytuacji jest dzielony z nami,
więc dla mnie to był taki moment natychmiastowego
nawiązania relacji z tym, co widzimy. Nie wiedząc
więc, co się dzieje, jak się znalazł w tej sytuacji,
znajduje zakrwawiony nóż, który prawdopodobnie
był użyty do morderstwa, które zostało popełnione
w tym mieszkaniu. podejmuje jedyną racjonalną
decyzję, czyli ucieka. Od razu jest ścigany przez
policję i od razu wypada na ulicę tytułowego
Mrocznego Miasta, które adekwatnie do nazwy jest
spowite ciemnością, jest posępne, jest mokre
oraz wszystkie inne tropy, które odpowiadający
tematycy noir świat powinien posiadać. Mamy takie
piękne Ujęcie wprowadzające do tego pokoju, w
którym właśnie się budzi nasz główny bohater,
czyli John Murdock, grany przez Jamesa Sewella,
który jest znany raczej chyba z niczego, raczej
z ról drugoplanowych. Jest to raczej aktor dalej
nieznany i w tą postać wciera się raczej brawurowo,
pięknie oddając tą konfuzję obudzenia się bez
pamięci, bo o tym też trzeba wspomnieć. Jest
on jawnie zagubiony w tym, gdzie się odnajduje.
I to jest super, a propos tego aktora, którego
nie znamy, że ja też od razu wchodzę w tą sytuację,
że to nie jest znana twarz, to nie jest, że znowu
gra to jakiś, nie wiem, Leo DiCaprio czy ktoś,
tylko mam aktora, którego nie znam. No, twoja
wiedza poza filmowa tutaj nie miesza ci albo
nie tworzy ci jakichś oczekiwań, prawda? Tak,
tak, tak. Bo wiem, że... Teraz już może nie,
ale wiemy, że niektórzy aktorzy przeszłości jednak
kierowali się rolą jakiegoś typu, nie mogli być
zbyt źli na przykład, no bo to źle wpływa na
wizerunek i tak dalej. No ale James tutaj jest
troszeczkę taką białą płachtą na człowieku i
możemy w nim wpisywać wiele rzeczy. I ten film
przez długi czas gra właśnie tym początkiem i
tym, co jest nam o nim powiedziane. kontra tym,
jak on się zachowuje i co robi z tą wiedzą. Ale
zacząłem mówić właśnie o tym wprowadzeniu, bo
ten film jest wypełniony efektami specjalnymi,
ale Souto przyznaje efekty specjalne na takim
idealnym poziomie niezauważalności. To jest mikstura
pomiędzy miniaturami a efektami komputerowymi
i często nie widać, gdzie są te granice. A przez
to, że są używane miniatury, które ok, widzimy,
że to są miniatury, ale one są zrobione tak idealnie
i oświetlone tak idealnie, że to całość dodaje
takiej nierealności tego miasta, co wydaje się
być zamierzone. I też mamy wstęp do ścieżki dźwiękowej,
która na początku, przyznaję, jest raczej nietypowa,
jeżeli chodzi o to, w którą stronę ten film zmierza,
ale mamy taką sekcję dętą, która tak wzbiera,
robi takie crescendo. I mówiąc po pierwszej nutce,
Matrix. To jest dźwięk z Matrixa, ten budujący
dęciak. To jest coś, co niecały rok później było
wykorzystywane parę razy w Matrixie, więc rozumiem
te porównania. Jest to ten niesamowity zbieg
okoliczności, kiedy artyści po prostu znajdują
efektywny środek, żeby wyrazić jakąś emocję,
czyli... zaniepokojenie, tajemnice, niepewność
i to tutaj działa. I tych zbiegów okoliczności
i rzeczy, które nimi również nie były, na pewno
moglibyśmy się doszukać więcej, gdybyśmy bardzo
dokładnie obejrzeli obydwa te filmy. Jeśli dobrze
pamiętam, przeczytałem, że nawet część setu,
który był wykorzystywany w Dark City, pojawił
się później w Matrice, w różnych miejscach, ze
względu na znowu pewne podobieństwa tematyczne
i klimatyczne. Można było faktycznie niektóre
te elementy użyć ponownie. Natomiast wspomniałeś
o udźwiękowieniu, wspomniałeś o muzyce i tak,
te początkowe dźwięki, ta początkowa sekcja dęta
wydaje się być troszeczkę nie na miejscu i troszeczkę
myląca, co moim zdaniem świetnie wpasuje się
z powrotem w to, jak mamy myśleć o tym filmie
i jak bohater się czuje na jego początku. Rzeczy
nie są do końca takie, jak powinny być. Widzimy
tą rzeczywistość noir, widzimy te ulice, widzimy
te stare pojazdy, ale nie wszystkie są tak stare,
jak powinny być. Niektóre wydają się wyprzedzać
tę epokę. Widzimy bary, widzimy inne tego typu
miejsca rozsiane po ulicach tego miasta i nie
wszystkie wyglądają tak staro, jak powinny wyglądać,
biorąc pod uwagę moment, w którym wydaje nam
się, że ta fabuła powinna się dziać. Stąd też
te pewne decyzje, moim zdaniem, które budują
nam dysonans w tym, jak patrzymy na ten film
i jak go słyszymy, wydaje mi się być bardzo celowe.
A propos właśnie tego wykorzystania, takiego
przemieszania elementów przyszłości, czy teraźniejszości
i przeszłości w celu zbudowania wizji przyszłości,
jest to według mnie genialny ruch twórców, bo
ten film... Oglądając go nie mam poczucia, że
to jest film sprzed dwudziestu kilku lat. On
świetnie się zestarzał. Tak jak w zeszłym roku
oglądałem w kinie Matrixa, to czuć, że ten film,
ta nowoczesność nie wygląda tak, jak to Matrix
przewidywał. A tutaj czuję, że ten film gdzieś
tak potrafi płynąć poza czasem. Że to jest taki
sam zabieg jak w Hair Spajka Jonesy. Że tam też
to było elementy przeszłości jakoś zmiksowane,
żeby stworzyć przyszłość. To jest na pewno fajna
rzecz w tym filmie. No właśnie, wracając do naszego
głównego bohatera, pana Murdocha, budzi się bez
pamięci, co jest nam i mu przekazywane przez
film, przez realia filmu, jest to, że popełnił
zabójstwo. Jest mordercą. Jest zakrwawiony nóż,
są zwłoki. Jest policja, która jest od razu na
jego tropie i jak się dowiadujemy później, morderstwa
były seryjne, więc to nie jest przypadek, że
byli w tym miejscu, to nie jest przypadek, że
tropią go konkretnie, co buduje bardziej taką
pewność, albo inaczej pogłębia podejrzenie, że
to faktycznie może być jego wina. W trakcie ucieczki
John, wchodząc do pokoju, strąca akwarium z rybką.
I zszokowany podnosi tą rybkę, wrzuca ją z powrotem
do wanny. Co jest później podłapane przez postać
drugoplanową, ale ważniejszą, przez którą też
odkrywamy ten świat, czyli detektywa Franka Boomsteda,
nagranego przez Williama Hurta, którego ostatnio
możemy znać z Marveli, ale wcześniej, kiedyś
Altered States to był jego... Ten wehikuł, który
doprowadził go do uznania. I on komentuje właśnie
ten fakt. Jaki morderca znajduje czas, żeby uratować
rybkę? I to jest jedna z tych rzeczy, która nam
podpowiada, że ktoś nas tutaj oszukuje. Coś się
nie zgadza. Coś jest bardzo nie tak. Rzeczy się
nie kleją. I obaj kwestionują to, co się dzieje.
Jest jakaś taka głęboko zakorzeniona, głęboko
zakorzeniony brak zrozumienia i brak akceptacji
tej rzeczywistości, a raczej jej detali, prawda?
Ponieważ jako taka jest kupowana i jako taka
jest przyjmowana jako zastany świat, w którym
trzeba coś zrobić, ale przy przyłożeniu lupy
ona się zaczyna sypać. I właśnie jest kilka postaci,
więcej niż tylko te, o których już wspomnieliśmy.
które postanawiają pociągnąć za tą nitkę i zobaczyć,
w jaki sposób ta tkanina się porwie. Nie wszystkie
są zadowolone z tym, co widziały i nie wszystkie
postanawiają robić to dalej i iść tym głębiej,
ale taka jest natura poznania tajemnicy Mrocznego
Miasta. Tak jest. Oglądając wersję reżyserską,
no to jakby wtedy poznajemy ten film taki, jaki
powinien być. Że no właśnie wersja kinowa po
pierwsze sprzedaje nam na początku, co to ma
być, że ewidentnie studio się przestraszyło.
Odbiorca masowy może nie przyjąć tego, biorąc
pod uwagę, jak konfundujący jest start. Tak,
tak, tak. I koniec zresztą też. Też. Cały ten
film jest. Nie daje ci jasnej odpowiedzi, co
jest mało satysfakcyjne dla niektórych. Znaczy
moim zdaniem daje jasną odpowiedź, ponieważ jedyne
pytanie, które było istotne w całym tym filmie
jest zaadresowane, ale nie ma takiego punktu
happy ever after, tak? Tak, tak. Mimo, że funkcjonalnie
moim zdaniem on tam jest. No tak. No i to też
był zamysł reżysera. No to mówi, jemu chodziło,
żeby zrobić takie zakończenie filmu, po to, żeby
ten film zostawił ludzi z jakimiś pytaniami.
Po to, żeby ludzie mogli się sami zastanawiać,
dyskutować, że do kogoś to trafia, do kogoś nie.
I jest to świetny przyczynek do dyskusji. Co
było dalej? Ucieczka naszego głównego bohatera
rozpoczyna telefon od kogoś, kto się przedstawia
jako doktor David Schreber. Jest to postać grana
przez Kiefera Sutherlanda przed 24, przed tą
jego wielką karierą. W momencie, w którym raczej
grał takie właśnie mniejsze role, gdzieś tam
poboczne. Nie żebym był jakimś wielkim fanem
wcześniej, ale po tym filmie myślę, że widzę
ten potencjał. To jest bardzo taka, mi się wydaje,
niecharakterystyczna rola na takiego białego
mężczyznę, jeszcze w śle wieku. To jest postać
właśnie doktora, który jest jednak zniszczony.
Zniszczony fizycznie, ale również moralnie, duchowo.
I gra go, powiedziałbym, że w odpowiedni sposób
przerysowanie. Często jak mówi, to wydaje się,
że traci oddech, musi brać takie częste wdechy,
ma właśnie tam opadającą powiekę, mówi w pewnym
momencie, że ma słabe serce, kuleje. On ewidentnie
zachowuje się jak o wiele starszy mężczyzna,
że nawet jak tą rolę otrzymywał, to zastanawiał
się, czy czasem reżyser nie pomylił Sutherlandów,
że to nie powinien grać jego ojciec, no bo przecież
Kiefer Sutherland wtedy... Miał około 30 kilka
lat, 30 coś, tak. Myślę, że tutaj trafiłeś w
punkt, który się bardzo dobrze wiąże z tajemnicą
tego miasta, bo dokładnie to samo możemy powiedzieć
żonie bohatera, która z drugiej strony też wydaje
się być osobowościowo dużo starszą osobą niż
Jennifer Connelly, którą widzimy na ekranie.
Co też powoduje pewien klasz wizualny, kiedy
widzimy naszego bohatera, widzimy to, czym się
mierzy i widzimy tą kobietę, z którą rzekomo
jest od lat. Coś jest bardzo nie tak z logiką
tej sytuacji? Natomiast wracając do Kiefera,
zgadzam się, że była bardzo zaskakująca wrażliwość
i w pewnym sensie słabość postaci, tego jak on
prezentował. Jego przerysowanie właśnie polega
w dużej części na tym, że on posiada dużo większą
wiedzę i kompetencje, niż jego zachowanie, jego
manieryzmy pokazują. I to jest... Też faktycznie
inne od tych postaci akcyjnych, z których go
możemy bardziej kojarzyć. I tak samo zwróciło
to na mnie dużo większą uwagę niż jego późniejsze
role, które były moim zdaniem bardziej płaskie,
niż bardziej zniuansowana, bardziej subtelna
rola jego umiejętności, które pokazał w Dark
City. I on rozpoczyna tą ucieczkę i poszukiwanie.
Bo on mówi naszemu bohaterowi, Murdockowi, Oni
idą po ciebie. Oni cię szukają. Uciekaj teraz.
Oni. W oryginalnej angielskiej formie strangers.
Te osoby są tak określane. Co moim zdaniem dobrze
podsumowuje tę grupę. Mamy więc naszych antagonistów.
Mamy odzianych w czarne płaszcze. Co znowu? Pachnie
Matrixowo? Ale... I gestapo. I gestapo, tak.
Unikalny pod innym względem. To są skrajnie bladzi,
łyse osoby z charakterystycznymi kapeluszami.
Znowu mamy mocną noirową stylistykę, która miesza
się z elementami ewidentnie wampirycznymi w stylu
Nosferatu, ale i troszeczkę dużo bardziej modernistycznymi,
jakby współczesnymi, jakby o tym pomyśleć, ponieważ
nie są to te wełniane tręczkołty, które znamy.
ze starych filmów czarno -białych i ewidentnie
sprawiają wrażenie grupy, która trzyma kontrolę,
która zawsze jest tam, gdzie chce być i zawsze
wie, co robi i zawsze wie, kogo szuka. Więc mamy
ten kontrast pomiędzy naszym bohaterem, który
absolutnie nic nie wie i nie wie, gdzie się zaczepić,
w porównaniu do antagonistów, którzy zawsze się
wydają być dokładnie tam, gdzie chcą, kiedy chcą,
gotowi na wszystko, co ma się tam wydarzyć. No
i też oni potrafią latać. To też trzeba powiedzieć.
No i są bezpłciowi. Tak. Tutaj nawet kiedy mamy
kobiety grające tych antagonistów, to są dubbingowane
przez mężczyzn. Ale no wyglądają, możemy po rysach
twarzy poznać, że to może być kobieta. Ale jakby
w filmie chodzi o to, że oni nie mają płci. Tak,
tak. Mamy postaci, które mają bardziej męską
prezencję, bardziej damską prezencję, ale wydają
się takim monolitem, jeśli chodzi o jakąkolwiek
tożsamość, która mogłaby się przebijać, a która
się niespecjalnie przebija. Mają swoje unikalne
tytuły, Mr. Book, na przykład Mr. Hand, które
nic nam specjalnie o tych osobach nie mówią,
co też jest takie fundamentalne. Nie licząc tego,
że mamy paru charakterystycznych aktorów, którzy
odgrywają te osoby, każdy z nich jest taki jak
pozostali. Łukaszu, no wspomniałeś, zaspoilowałeś.
że strangersi potrafią latać i strangersi posiadają
jedną bardzo ważną zdolność, jeżeli chodzi o
ten świat przedstawiony. Co to jest? Domyślam
się, że masz na myśli usypianie ludzi. Usypianie
i coś, co oni nazywają tunowaniem, tak, dostrajaniem,
gdzie oni potrafią sprawić, że cały świat przedstawiony
zasypia. Maszyny stają, ludzie upadają gdzie
stali i zasypiają jak kamienie, nic nie jest
w stanie ich obudzić, ale również potrafią zmieniać
tą rzeczywistość. Wydaje się, że siłą woli potrafią
sprawić, że drzwi, których przed chwilą nie było
w jakiejś ścianie się pojawiają. I tutaj nam
dodaje to taki element, no oczywiście, że ponadnaturalnej,
ale ta szala. pomiędzy naszymi antagonistami
a naszym protagonistą wydaje się tutaj niemożliwa
do wybalansowania. Osoby czy postaci, które właśnie
mają kontrolę nad wszystkim kontra osoba, która
nie ma nawet kontroli nad tym, kim jest. Dokładnie.
Jedna taka postać, jeden taki antagonista już
by zaburzył jakikolwiek balans pomiędzy osobą,
którym my kibicujemy. a wrogą stroną. Ale mamy
całą grupę, całą, wspominając wcześniej, rzesze,
nawet bym powiedział, osób, które działają przeciwko
niemu. Więc jak on może coś osiągnąć przeciwko
tak zorganizowanej, tak potężnej grupie, która
dosłownie może kształtować rzeczywistość według
swojej własnej woli? Otóż to jest właśnie pytanie
eksplorowane przez ten film. To jest jedna z
głównych osi. Walka z tą beznadziejnością jego
sytuacji, walka z szukaniem swojej własnej tożsamości
oraz sposobu na to, jak mimo tych wszystkich
przeszkód użyć swojego ducha, swojego człowieczeństwa
i wszystkiego, co idzie w parze z tymi pojęciami,
do tego, żeby odzyskać odrobinę kontroli i postawić
się tej bezdusznej maszynie, która rządzi tym
miastem. To jest właśnie to zawiązanie neo -noir
tego filmu, prawda? Budzimy się w sytuacji, o
której nic nie wiemy, no i musimy odnaleźć nie
tyle prawdę o sytuacji zastanej, jeżeli chodzi
o te zwłoki i podejrzenie, które jest błyskawicznie
rzucane na naszego bohatera, co na to, kim ten
bohater jest. I od tego zaczyna w sumie ten bohater,
że tak układając sobie te klocuszki po scenie,
stara się znaleźć właśnie, jakie jest jego miejsce
i jaka jest jego rola. Zaczyna od nazwiska, gdzieś
widzi w zeszycie w hotelu, że jest podpisane
jako J. Murdoch. Później eksploruje, co może
być za słowem J. w witrynie, próbując różne słowa,
co tak, jak o tym sobie teraz myślę, jest takim
zwiastunem tego, gdzie ten film zmierza. On próbuje
wyczuć. On próbuje wyczuć swoje imię, co jest
wydaje się takie bardzo niewinne, troszeczkę
może nawet zabawne, bo tam jest ujęcie na jakąś
osobę sprzątającą, która na niego patrzy, jednak
jak na troszeczkę obłąkanego, jak on tam chodzi
w to i we w to przy tej witrynie i próbuje mówić,
że hej, jestem Jake Murdoch, hej, jestem Joshua
Murdoch, czy cokolwiek, prawda? W końcu dowiaduje
się, że jest John Murdoch, najbardziej neutralny
z... imiona Jay i dowiaduje się też, że ma żonę.
Żonę, o której wspomniałeś Igorze, graną przez
Jennifer Connelly, która jest śpiewaczką, ale
jej głównym zadaniem wydaje się, że w tym świecie
jest kochać męża. To prawda. Redukcja jej osoby
do tego jednego elementu jest kolejną rzeczą,
która zwraca uwagę. Mała dygresja, dlaczego warto
obejrzeć wersję reżyserską? ponieważ w wersji
reżyserskiej utwór, który wykonuje Jennifer Connelly,
używa jej własnego głosu i jej własnej rendycji
utworu Sway. Wersja kinowa natomiast była dubowana
przez inną wokalistkę. Z jakiego powodu? Ciężko
mi to powiedzieć. Wykonanie Connelly nie ma żadnych,
moim zdaniem, problemów i wszelkiego rodzaju
niedoskonałości, tylko lepiej... moim zdaniem
komplementują to, jak wygląda jej sytuacja, jak
wygląda konstrukcja tego świata. Zdecydowanie,
zdecydowanie. No i też Jennifer Connelly ma taką
energię noirowej femme fatale, ale bo powiedziałeś,
że ona jej jedynym zadaniem jest kochać męża.
Ja mam z tym problem, bo ja myślę, że ona też,
podobnie jak nasz główny bohater, też nie wie,
co się dzieje. Bo po pierwsze, ona się z tym
mężem pokłóciła. I on nagle zniknął na trzy tygodnie,
po czym kiedy go spotyka, to najpierw dowiaduje
się, że on jest oskarżony o morderstwo i to jeszcze
seryjne morderstwo, że jest to już piąta ofiara,
a po drugie, kiedy go spotyka, on jest zupełnie
innym człowiekiem niż człowiek, którego znała
te trzy tygodnie temu. I jakby nikt nie wie,
gdzie on był. Ona nie wie, gdzie on był, on nie
wie, gdzie on był. Dlatego nie zgodzę się z tym,
że jej zadaniem jest tylko kochać męża, a że
może jej rolą, gdybyśmy włożyli ten film w jakieś
takie ramy klasycznego kina z lat 40., no to
może byłaby tą żoną, ale nie byłaby tą femme
fatale. A teraz mamy kobietę, która ma wszystkie
cechy femme fatale, powiedzmy wizualne, ale zachowanie
jest zupełnie inne. Ja powiem coś bardzo radykalnego.
Uważam, że obydwoje macie rację. I uważam, że
jest to celowy zabieg w tym, jak ten film był
skonstruowany, jak jej postać była skonstruowana.
Ze względu na to, że tego typu nieścisłości są
tymi elementami, które właśnie budują w postaciach,
które eksplorują dziury w tej rzeczywistości,
te same wrażenia. I znowu, tak, nam się to nie
skleja. Z jednej strony mamy diwę. która oczywiście
byłaby tą kobietą, która wbiła szpikulec w szyję
swojemu byłemu mężowi albo siedmiu swoim byłym
mężom w typowym filmie noir. Z drugiej strony
mamy kobietę, która jest oddana swojemu mężowi,
którego nie ma i którego oskarżają o morderstwo.
Z trzeciej strony mamy znowu osobę, która wydaje
się znać go od lat i być z nim od lat, ale zdecydowanie
nie jest wystarczająco stara na posiadanie takiej
z nim historii. Te sprzeczności, te konfliktujące
ze sobą elementy charakteryzacji piętrzą się.
I kiedy mając to w głowie zaczniemy się przyglądać
innym osobom, dokładnie to samo zacznie wychodzić.
Więc to, że patrzymy na tę samą postać i interpretujemy
ją zupełnie inaczej, świetnie wpasowuje się w
to, jak konstrukcja tego filmu każe nam myśleć
o tych osobach. I wyjaśnienie, które się znajduje
później, bardzo jasno nam waliduje. te konflikty,
te wszystkie niezgodności, które tam wychodzą.
Tak, jeżeli chodzi o szukanie tych niezgodności,
no to nikt lepiej teoretycznie nie szuka niezgodności
jak detektyw. I wspomnieliście tutaj o tym, że
postać grana przez Jennifer Connelly, czyli Emma
Murdock, dowiaduje się właśnie od detektywa o
domyślnych, niecnych czynach męża. I on w trakcie
tej rozmowy, no oczywiście... próbuje odnieść
się, dowiedzieć paru rzeczy, jak długo jesteście
razem, wtedy publica są tłumaczona, te całe backstory,
które te postaci mają, ale zarazem zwraca uwagę
na to, że jej postać bawi się pierścionkiem.
I mówi to wprost, jakbyś nie była przyzwyczajona
do noszenia pierścionka. I ona mówi, nie, nie,
nie, od trzech lat, czy tam ilu lat pierścionek,
nigdy go nie zdejmuję. I to jest taki piękny
trop, którego nie ma w wersji kinowej. I tutaj
może zróbmy w sumie już taką poważniejszą dygresję,
jeżeli chodzi o tę wersję, bo tak tańczymy wokół
tego tematu i powiedzieliśmy o tym, że wersja
kinowa zdradza bardzo dużo, ale są też dwie według
mnie inne, równie znaczące wyróżniki pomiędzy
tymi dwoma wersjami. Jedna to tempo. Jeżeli chodzi
o wersję kinową, mimo że różni je ledwo 10 minut,
czy tam 15 minut z hakiem, to okazuje się, że
ucinając po parę sekund tu, parę sekund tam,
otrzymujemy nie już taki lekko senny noir mężczyznę
chodzącego po mieście, eksplorującego rzeczywistość,
rozmawiającego z ludźmi, co otrzymujemy naprawdę...
pędzący, rozedrgany thriller. I to widać zwłaszcza
na tym początku. Bo później oczywiście sytuacja
się normuje i emocje jednak muszą wziąć górę,
więc oczywiście, że ten montaż jest szybszy.
Ale jeżeli chodzi o tę różnicę w odczuwaniu początku,
no to to było coś, co mnie bardzo zdziwiło. Jak
pędzi wersja kinowa i jak odmienne wrażenie sprawia
do wersji reżyserskiej. Dokładnie tak jak mówisz,
to jak zmontowane są inaczej te sekwencje, to
jak dużo cięć jest, jak drastycznie zmieniamy
punkty widzenia, jak panicznie kamera próbuje
podążać za tą sytuacją, zupełnie zmienia odbiór
i wpływa to bardzo na to, jak mamy myśleć o sytuacji
bohatera i jak mamy myśleć o rzeczywistości,
w której się znajduje. Pytanie, która z nich
jest lepsza, to jest oczywiście bardzo subiektywne
pytanie, ponieważ to, czy chcemy być rzuceni
w wir konfuzji, również wizualnej, jeśli chodzi
o montaż, razem z bohaterem, czy wolimy być bardziej
tym zewnętrznym obserwatorem, który widzi osobę
z naszej perspektywy w tempie bardziej stabilnym,
no to to już musimy sobie odpowiedzieć sami.
Natomiast tak, prezentuje to zupełnie inne decyzje,
więc mimo, tak jak mówiłeś, niedużych różnic
w długości samego filmu, to jak prezentowane
są te sytuacje, rezultuje w zupełnie innym odczuciu
tego, jak jesteśmy wprowadzani w ten świat. Tak,
tak. A druga rzecz różniąca te dwie wersje, no
są to właśnie te detale. Czyli ta rozmowa o pierścionku,
która się nie wydarza w wersji kinowej i parę
innych takich właśnie uwag, które zostały ucięte,
by zyskać ten czas. No tutaj robią sporo, bo
żadna z tych postaci nie jest głęboko eksplorowana.
To jednak są raczej takie pionki, które są poustawiane
świadomie, to już możemy powiedzieć, raczej są
bardziej płaskie niż trójwymiarowe i każda z
tych takich dygresji, ich myśli, jest tutaj troszeczkę
na wagę złota. Więc o ile ja nie odżegnowałbym
się od wersji kinowej i wydaje mi się, że jest
to nadal wersja, która jest najbardziej dostępna.
Podejrzewam, że jeżeli byśmy znaleźli ten film
na VOD, to właśnie taka wersja będzie nam udostępniona.
Jeżeli trafi na streamingi, podejrzewam, że również.
To jest już kwestia logistyczno -biznesowa, ale
zdecydowanie warto poszukać tej wersji reżyserskiej.
Jasne, to jest coś, co chciał widzieć ostatecznie
twórca, ale też daje nam inny smak tej historii.
Więc obie są wartościowe, ale chyba ta reżyserska
jest troszkę bardziej wartościowa. I to jest
tylko i wyłącznie moja teoria, natomiast być
może to jest powód, dla którego dostajemy w wersji
kinowej ten monolog, ponieważ te wszystkie subtelne
charakteryzacje, te wszystkie rzeczy, które mogłyby
nas poprzez Show Don't Tell informować o kierunku
tego filmu i o tym, co tak naprawdę leży u podstaw
tej rzeczywistości, zostały usunięte. Więc padła
obawa, że bez tych drobnych tropów, bez tych
drobnych elementów ludzie mogą nie połapać się
oglądając film? O co tak naprawdę może chodzić?
Ja bym po prostu powiedział, że tutaj trzeba
po prostu patrzeć z perspektywy pieniędzy i wytwórnia
New Line Cinema była jeszcze przed Władcą Pierścieni.
Więc ten film to jest 98 rok. Wydali na niego
27 milionów dolarów, więc patrząc na... To 98
rok, no to było dużo pieniędzy. Nie wiem jaki
jest to dokładny ekwiwalent dzisiejszych budżetów,
ale była to super produkcja. Też patrząc jak
ten film wygląda, wygląda fenomenalnie. I tak
dużo mówimy o tej wizualnej stronie i to trzeba
podkreślić. Zdjęcia robił Polak, Dariusz Wolski.
Także szukając polskich nazwisk znajdziemy je
bardzo szybko. Polska góra! W miarę szybko ten
film pokazuje nam ten swój twist, który polega
na tym, że te postaci są sfabrykowane. Nie na
zasadzie ci ludzie nie istnieją, ale te osobowości,
te imiona, te wspomnienia, to wszystko jest stworzone
sztucznie przez właśnie doktora, granego przez
Kiefera Sutherlanda, na życzenie Strangersów.
Nie wiemy do końca dlaczego, ale widzimy doktora,
który produkuje właśnie te wspomnienia, mówi
o tym, o ciekawe co tutaj jest, troszeczkę jakiegoś
nieszczęśliwego dzieciństwa i tak dalej, i tak
dalej. Tworzy jakąś historię, która, dowiadujemy
się, jest wstrzykiwana bezpośrednio w mieszkańców
i to tworzy ich rzeczywistość, prawda? Więc...
Tutaj ta nieścisłość pomiędzy tym, jak niektóre
osoby wyglądają, albo jak się zachowują, kontra
to, jakie role odgrywają, to jest to jakby rozwiązanie.
To jest wielki eksperyment przez strangersów
oraz doktora, by odnaleźć co? By odnaleźć duszę
ludzką. Tak, by zabudelkować ducha ludzkości.
Podzieje się, że jest wstrzykiwane, no i literalnie
jest to wstrzykiwane w czoło. Myślę, że warto
też rozważając postać głównego bohatera, powiedzieć
o tym twiście, kiedy strangersi chcą powiedzieć
mu and now sleep, a on nie zasypia. Tak. I to
jest istotne, że ten bohater jest odporny na
działanie strangersów. To jest zarówno odpowiedź
na to, dlaczego jego wspomnienia są tak bardzo
poszatkowane. Bo on w miarę jak eksploruje mroczne
miasto, spotyka się z ludźmi albo widzi jakieś
artefakty, które teoretycznie powinny mu coś
mówić, ale zarazem on odczuwa tą niezgodę. I
jest tam tłumaczone, on się obudził w trakcie
tego procesu. Czasami to się wydarza, ktoś się
przebudza, jeżeli chodzi o pana Murdocha, nie
udało mu się zaaplikować znowu tych wspomnień,
więc jest de facto osobą bez wspomnień. Jedyną
w tym całym mieście i przez tą unikalną charakterystykę
widzi te szwy. Widzi to, co się nie zgadza w
tej rzeczywistości. Może nawet widzi je dużo
bardziej wyraźnie, ponieważ tak, detektyw Bumstead,
a przynajmniej osoba będąca w tej iteracji detektywem
Bumsteadem, wie o seryjnym mordercy. Inne osoby,
które spotkamy, będą świadome mordów, które zostały
popełnione. Mardock nie dostał tej osobowości,
więc on budzi się w sytuacji, gdzie w każdej
innej wersji John Mardock zobaczyłby swoją ostatnią
ofiarę. i uciekałby przed policją, będąc pełni
swoich morderczych kompetencji, a w tym wypadku
jest całkowicie zgubiony. I tak, ta eksploracja
faktycznie staje się przez to cierniem w boku
Strangersów, ponieważ nie dość, że obudził się,
to jeszcze udało mu się uciec, więc nie udało
im się naprawić tej sytuacji na miejscu. Normalnie
dopadliby go, uśpili z powrotem, wstrzyknęliby,
co mieliby mu wstrzyknąć. i eksperyment byłby
kontynuowany zgodnie z ich zamierzeniami. Tymczasem
Mardoka nie da się uśpić i nie dość, że nie da
się uśpić, okazuje się, że jest jeszcze bardziej
wyjątkowy niż tylko i wyłącznie odporny na ich
technologie, magię, jakbyśmy tego nie nazwali.
Mardok jest odporny na usypianie, widzi szwy,
którymi spięty jest ten świat, ale ma jeszcze
jedną zdolność. O co chodzi z tym, że on potrafi,
nie wiem jak to powiedzieć, lewitować rzeczy,
ma jakąś moc psioniczną. To jest rzecz, która
sprawia, że stringersi postanawiają zbadać, o
co z tym chodzi, więc wstrzykują sobie jego wspomnienia.
W tym momencie, pomimo tego, że zniżanie się
do poziomu ludzkości poprzez zbudowanie sobie
osobowości, która jest efektywnie przeznaczona
dla ich laboratoryjnych myszy, jakby na to nie
patrzeć, są zmuszeni do tego kroku, ze względu
na to, że Murdoch staje się dużo większym zagrożeniem
niż oryginalnie by zakładali. Awansuje z osoby,
która się obudziła, zdarza się to rzadko, ale
się zdarza, awansuje z osoby, która jest odporna
na ich usypianie, co nie powinno się zdarzać
nigdy, na osobę, która... czy na używać ich umiejętności
przeciwko nim. I to nie jest coś, co mogą przyjąć
w jakichkolwiek kategoriach. O ile wcześniej
mogliby go bagatelizować, mogliby go spróbować
tylko i wyłącznie pojmać, w tym momencie zneutralizowanie
jego zagrożenia staje się najważniejszą rzeczą
dla całego kolektywu strangersów. Więc tak, jeden
z nich, jak mówią, podejmuje najwyższe poświęcenie
po to, żeby... przyjąć wstrzyknięte do swojej
głowy elementy osobowości, które budowały oryginalnego
Murdoch 'a. Żeby zacząć myśleć tak jak on, żeby
zacząć działać tak jak on, co być może będzie
kluczem do znalezienia i uchwycenia tego rebelianta.
Ale jednak mimo tego drastycznego kroku, nasz
główny bohater wiecznie im umyka. Oczywiście
mija chwila, zanim ten nasz stranger, pan ręka,
Mr. Hand, który zaczyna grać tutaj taką najgłówniejszą
z ról, jeżeli chodzi o fabułę, jako przedstawiciel
Strangersów. Odwiedza on Jennifer Connelly, próbując
wyczuć, czy ona wie, gdzie jest jej mąż. Później
przypomina sobie o istnieniu wujka, ale okazuje
się, że główny bohater już tam był i tam też
odkrył tą prawdę. To wszystko... tak finalnie
i definitywnie waliduje jego podejście. On nie
jest szalony. On nie jest już w tym momencie
zawieszony pomiędzy tym panicznym szukaniem punktu
spójnego, pomiędzy tym, co on widzi, że nie działa,
a tym, co mu mówią, że jest fundamentalnym elementem
świata, w którym on jest. On w tym momencie wie,
że ma rację. Wie, że faktycznie te wszystkie
nieścisłości, te wszystkie drobiazgi, które się
nie sklejały, są tam naprawdę i że mogą być łatwo
manipulowane przez osoby, które mają takie narzędzia,
które w tym momencie się w nim budzą. Te wszystkie
emocjonalne momenty, o których wspominałeś, nawet
takie drobniejsze rzeczy, czy typu jego wydobycie
portfela z maszyny, gdzie przez przypadek eksplodował
coś na małej bardzo skali wtedy jeszcze, to wszystko
zaczyna mieć sens, ponieważ on rozumie, że on
jest w stanie użyć tych mocy, tych narzędzi,
które posiadają Strangersi przeciwko nim, żeby...
Może znaleźć swoje prawdziwe ja, a może po prostu
przerwać ten cykl, który w tym momencie już widzi
przed sobą. No i właśnie. Prawdziwe ja. To jest
bardzo ciekawe stwierdzenie. W filmie, w którym
mamy tylko nieprawdziwe ja. Każda z tych postaci
jest skonstruowana i każda z nich nie dostaje
nigdy czasu, żeby jakoś ewoluować. Tam powiedziano
o tym, że ten eksperyment zakłada... wymianę
tych wspomnień, wymianę rzeczywistości. Widzimy
jak rodzina, która raczej nie grzeszy pieniądzem,
w takiej bardzo fajnie opowiedzianej wizualnie
scenie zmienia się w rodzinę tak zwaną nowobogacką.
Ich dom rośnie, kominek rośnie, wszystko rośnie,
ich stół się rozszerza, ich ubrania są wymieniane
na lepszej jakości i oczywiście nowe wspomnienia
zostają im wgrane. I po przebudzeniu zachowują
się zupełnie inaczej. I tutaj te prawdziwe ja,
to jest coś, co ten film eksploruje i na czym
jakoś opiera tą swoją nadzieję. Jeżeli chodzi
o połączenie męża i żony, takie czysto performatywne,
jeżeli chodzi o Strangersów, ale ostatecznie
prawdziwe, jeżeli chodzi o jakąś emocję, która
się tworzy pomiędzy tymi dwoma postaciami. Jest
scena, w której Jennifer Connelly przychodzi
do niego, on jest złapany w więzieniu, jest wizytacja,
no i on tak drąży, mówi, że no nie, nie jesteś
moją żoną, ja cię nie pamiętam, to po pierwsze,
to jest wszystko jakby ułuda. Ona mu mówi nie,
bo ja wiem, że cię kocham. I to jest, wydaje
mi się, taki moment, w którym pojawia się też
jego nadzieja. Że nawet w fałszywym świecie można
stworzyć coś prawdziwego. Tak. Coś, co być może
nawet jest dłuższe i potężniejsze niż to, co
oni z nim robią. Ja znalazłem w tej scenie sugestię,
że to, co ich łączy, to nie jest rzecz, która
została zbudowana w tej iteracji i w tym dniu.
Że to jest coś, co prawdopodobnie jest echem
czegoś wcześniejszego, że poprzednie iteracje
ich osób, ich postaci musiało coś wiązać. Coś,
co przetrwało tą czystkę mentalną, którą przeprowadzają
Strangersi. Ponieważ to nie jest tak, że tylko
ona reaguje emocjonalnie tą więzią i tą prawdziwą
emocją w jego stronę. On, trochę szokując samego
siebie, prezentuje te same emocje. Czuje tak
samo głęboko. Nie fascynacje, nie jakieś momentalne
zauroczenie ładną twarzą przed sobą, tylko coś
głębszego, coś prawdziwego. Ta scena... Pokazuje
nam to, czego nie rozumieją Strangersi właśnie.
I ta scena prowadzi nas bezpośrednio do finału,
do finałowego dialogu naszego bohatera ze Strangerem.
I to jest piękna scena. Ona nam pokazuje i też
zadaje takie pytanie, czy gdyby wymazano nam
pamięć, to żebyśmy się zakochali w osobie, którą
kochamy. Że gdzieś te emocje są w nas i to one
tworzą z nas ludzi. Czuję, że ta scena gdzieś
tam pogłębia ten film i sprawia, że on zadaje
o wiele więcej pytań niż udziela odpowiedzi.
I to jest istotne, bo gdybyśmy się tak naprawdę
fundamentalnie zastanowili nad tym, jakie odpowiedzi
daje ten film, to nie jest ich wiele. Ten film
i jego główny motyw na temat tożsamości, kiedy
już wiemy na koniec, że te tożsamości przepadły,
kimkolwiek oni byli oryginalnie, zostało zgubione
i nigdy nie wróci. Więc pytanie, kim oni są oryginalnie,
nigdy się nie dowiemy. Pytanie, jaki jest cel
ich życia i dlaczego działają tak i inaczej,
to też nie jest coś, na co dostajemy odpowiedź.
To, na co dajemy odpowiedź, to to, że człowiek
to więcej niż suma wspomnień. Prawdziwe, głębokie
relacje nie mogą być zredukowane tylko do widokówek,
które mamy w głowie bądź na ścianie. I tak, to
jest ta dodatkowa głębia, bez której to byłoby
po prostu... widowisko noirowe z ciekawymi efektami
specjalnymi i twistem na temat tego, jak wygląda
ten świat. Ale mamy ten dodatkowy element, mamy
tę scenę w więzieniu, mamy ten clash ideologiczny
na końcu pomiędzy Murdochiem a Strangerem i to
cementuje to jako właśnie coś więcej, coś pełniejszego,
coś bardziej kompetentnego. Coś, co porzuca tą
oryginalną oś pod tułem kim jestem i zostawia
To nie jest istotne, ważne, że jestem i jest
coś więcej niż tylko bycie tutaj w tym miejscu.
I bohater na sam koniec przedstawia się swojej
w cudzysłowie żonie. Właśnie jak odnajdujecie
tą końcówkę? Ja uznałem to za bardzo solidne
domknięcie tej historii, ponieważ to jest ten
triumf człowieczeństwa nad machiną opresji. To
jest triumf nadziei nad beznadziejnością sytuacji
świata, w którym się możesz znaleźć. I to było
takie... Definitywne, moim zdaniem, postawienie
kropki na końcu zdania, które ten film próbował
sformalizować przez cały swój czas trwania, że
nigdy nie jest tak źle, żebyśmy nie mogli spróbować
zbudować czegoś dobrego. Ostatecznym żartem na
koszt Strangersów jest to, że to ludzie ewolują.
To John Murdock jako pierwszy z ludzi ewoluuje,
by używać tych ich darów do strajania. Widzimy,
że jego opuszki palców, linie papilarne zmieniają
się w spiralę, która pojawia się raz, za raz,
za raz w tym filmie, jako taki element właśnie
tego dostrojania. Jest scena, gdy po przebudzeniu
którymś w środku filmu detektyw Bumstead patrzy
w kubek kawy i on wiruje właśnie w spiralę. Mamy
postać ex -detektywa, po którym... Detektyw Bumstead
odziedzicza tą sprawę, który wydaje się oszaleć.
Pokazuje swoje notatki, które są wypełnione spiralami.
Gdy doktor Schreber rozmawia z żoną Mordoka na
samym początku filmu. Na środku tego pokoju jest
labirynt dla myszy. Oczywiście spiralny. Chodzi
w niej jedna szara mysz. Po tym jak do pokoju
wchodzi żona. do tego labiryntu zostaje wprowadzona
druga biała mysz, więc to wydaje się takim właśnie
kolejną fajną sugestią na tą nadzieję w połączeniu,
tym prawdziwym, nie sfabrykowanym. Spirala pojawia
się też bardzo, bardzo wcześnie, ponieważ przez
krótki moment, kiedy widzimy zwłoki rzekomo piątej
ofiary Mardoka, ten symbol jest na nich bardzo
prominentnie zaprezentowany. Więc tak, jest to
jeden z tych wizualnych elementów, który skleja
nam tą cykliczność i tą taką... Z jednej strony
możemy traktować spirale jako powtarzalność,
ale z drugiej strony ona zawsze dąży do tego
środka i tego końca. To też może symbolizować
właśnie ten upadek ku wyginięciu, który Strangers
mają przed sobą, który jest blisko. Z tego, co
nam zostaje zaprezentowane, oni generalnie...
zaczynają wyczerpywać swoje pomysły oraz możliwości
na to, jak uniknąć końca swojej rasy. Co też
potęguje ich desperację w tym, jak często resetują
to wszystko, jak bardzo niedbale zaczynają podchodzić
efektywnie do swojej pracy. Ponieważ widzimy
te puste albumy, te niezgrywające się manieryzmy
wobec wspomnień, które mają te osoby, to jest
pewne niechlujstwo, o których byśmy się nie spodziewali
po dosłownie osobach, które mogą zmieniać rzeczywistość.
No też nie mamy odpowiedzi na to pytanie, ale
jak ludzie znaleźli się w tym mieście? W tym
mieście, które na końcu okazuje się być statkiem
kosmicznym. I znowu to nie jest tak bardzo istotne
pytanie, prawda? Inaczej, pytanie jest istotne,
ale jego odpowiedź nie jest taka ważna, ponieważ
to wszystko jest, robiąc klamrę do wniosku wcześniejszego,
nie jest ważne, ponieważ te wszystkie przeciwności...
bledną, kiedy możemy naprawdę mocno wierzyć w
to, że jesteśmy w stanie zbudować wszystko od
nowa. Że pewne fundamentalne rzeczy na temat
tego, kim jesteśmy, przetrwają wszystko i że
dopóki będziemy o tym pamiętać, możemy się wygrzebać
i stworzyć coś nowego. I ten monolog, o którym
mówiłeś, Łukaszu, pomiędzy Mordokiem a Panem
Ręką, właśnie bardzo gustownie i tak amerykańsko
bym powiedział, to zawiązuje, bo Mordok ma taki
taki one -liner, szukaliście nie w tym miejscu,
pokazując na głowę, a później na serce. Piękne,
piękne, piękne kino. I kiczowe dokładnie tak,
jak powinno być, prawda? Bez popadania w jakąś
taką trywialność. To jest po prostu bardzo ludzkie.
Nie wysublimowane, nie hiperintelektualne, tylko
po prostu tak ludzko prawdziwe. To jest dobre
zamknięcie tego filmu, no po tym finale. Bo o
tym też... Możemy chwileczkę wspomnieć, cały
film jest raczej taki metodyczny, osoby rozmawiają,
jest jakaś oczywiście scena akcji, pogoni, walki,
ale raczej jest to eksploracja tej rzeczywistości
i tej prawdziwości. Do momentu złapania Mordoka
przez strangersów, skandowania przez strangersów,
zabijcie go, zabijcie go, zabijcie go, no i...
Na białym koniu wjeżdża doktor. Pędząc na tym
białym koniu ku odkupieniu swojej postaci, która
była do tej pory pionkiem w rękach strangersów.
Jak się dowiadujemy, jego sytuacja nie jest tak
uprzywilejowana, jakbyśmy mogli się zwykle spodziewać
po ludziach kolaborujących z zewnętrznym wrogiem.
Ponieważ jego wspomnienia też przepadły. Jego
praca to jest jedyna rzecz. którą on może robić,
żeby nie doświadczać tych regularnych resetów.
Natomiast to, kim on teraz jest, też jest fabrykowane
przez niego samego. Został zmuszony do wstrzyknięcia
swoich własnych fałszywych wspomnień sobie. Więc
też dowiadujemy się o tragiczności jego postaci.
W sensie jasne, kolaboruje jasne, działa po ich
stronie, ale bez niego ten cały bunt by upadł.
Bez niego Mardok nie dałby rady pokonać Strangersów.
Doktor Schreber wstrzykuje mu specjalnie spreparowane
wspomnienia, które powinien dostać, ale zostały
spreparowane na ten sposób, że doktor się w nich
pojawia. I przez te wspomnienia przekazuje wiedzę.
Już wcześniej było powiedziane w tym filmie,
że on chce pomóc Murdockowi. On chce pomóc pokonać
strangerów. On ma tą wiedzę. Poprzez te lata,
kiedy z nimi współpracuje. Tylko ono nie ma czasu.
Nie ma czasu. To jest wszystko nagle, po diable.
Ludzie, jeżeli są złapani, to są resetowani co
12 czy tam co 24 godziny. Ich okres świadomości
jest bardzo krótki i tutaj nawet mordok jest
złapany, więc wspomnienia z jego fałszywego życia
są użyte, żeby przekazać mu wiedzę o tym, jak
wykorzystywać te dary, które jakoś się w nim...
wyewoluowały do strojenia rzeczywistości. Bardzo
ładne to jest. Co następuje później, po tym jak
Murdoch się budzi z tymi nowymi zdolnościami,
no stanowi taką woltę trochę w tym filmie. I
pozwolę sobie tutaj na dygresję osobistą. Zdecydowanie
jest to najmniej ciekawy element tego filmu.
Muszę się z tym zgodzić. Całość zmierza w kierunku
konfrontacji oczywiście. No ale tutaj to jest
konfrontacja, ta hollywoodzka konfrontacja. To
jest walka. I okej, nie używamy rąk, ani nóg,
ani coś tam, ale mamy moce psjoniczne, to znaczy,
że rozpierducha musi być, mimo że jest ona pomiędzy
naszym głównym bohaterem, a starcem, jest oczywiście
bardzo efektywna i brutalna i trwa dość długo.
gdzie te postacie próbują jakoś się przezwyciężyć.
Jest to volta. Ale ten finał, o którym wspomnieliśmy,
który trochę tak przaśnie, ale jednak z sercem
to zawiązuje i mówi damy radę. Jesteśmy więcej
niż tym, co zostało nas wtłoczone. Jest nadzieja.
Póki jest ta pamięć, póki jest ta chęć, jesteśmy
w stanie stworzyć lepszy świat. Taki jest ten
finał, no ale ta akcja... Prawda? Ja myślę, że
to bardziej chodzi o strukturę opowieści. Że
musimy, jakby opowiadając taką historię, no dojść
do konfrontacji dobra ze złem, żeby to dobro
zwyciężyło. Też nie czuję tego. Jest to wolta,
tak jak mówiłeś, powiedzmy w stylu opowiadania
tego filmu, że wcześniej nie mieliśmy takich
akcyjnych rzeczy. To, co nagle się zaczyna dziać,
że nasz bohater zaczyna latać, zaczyna mocą umysłu
odwracać sztylet, no to nie jest tak organiczne,
jak było wcześniej nam pokazywane. Że jednak
wcześniej to, jak otworzył, to gdzie był zamknięty
jego portfel, to jakoś było w tej opowieści.
Ale z drugiej strony, też tak sobie myślę, to
chodzi, że on już zrozumiał to, jaki jest silny,
co potrafi i jakby ten finał musiał taki być.
musiał trochę nam rozsadzić całą tą budowaną
strukturę wcześniej. I też dzięki temu, że on
jest taki, powiedzmy, przesadzony, no świetnie
nam wybrzmiewa finał. Może tak. No może potrzeba
było takiej właśnie drastycznej zmiany. Oczywiście
eskalacja musi następować, więc w trakcie trwania
filmu widzieliśmy, jak coraz bardziej zaczyna...
Panować nad tymi mocami albo bardziej działać
na rzeczywistość. No tutaj już to jest tak ekstremalne,
że można to uznać za jakiś taki reset. Musi nastąpić
na pewno, jeżeli chodzi o tworzenie filmu na
takim poziomie hollywoodzkim, musi nastąpić zniszczenie
slash zmiana statusu quo. No i to jest takie
amerykańskie zniszczenie statusu quo. Myślę,
że problem nie leży tyle w tematycznych decyzjach,
czy decyzjach fabularnych na temat tej eskalacji,
tego bombastycznego finiszu, jeśli chodzi o konflikt
sam w sobie, a bardziej jeśli chodzi o narzędzia,
które zostały użyte do tego zaprezentowania,
bo tak, teraz jak o tym mówisz faktycznie, pokaz
pełni jego mocy, to brzmi jak coś, co jest jak
najbardziej na miejscu, tylko... Coś, co dla
mnie wyglądało bardziej jak pojedynek czarodziejów,
nie jest chyba narzędziem, które bym wybrał do
zaprezentowania tej różnicy i tej jego ascendancji
do tego poziomu. Tak, bombastyczność tego jest
jak najbardziej na miejscu, ponieważ dzięki temu
możemy dużo swobodniej się wyciszyć i zejść do
właściwego zakończenia fabuły, a więc jego ostatniego
użycia mocy na ekranie, aby eksplorować tą swoją
nową osobowość, tak? Znaczy osobowość, którą
przyjął jako swoją. I po tej akcji zniszczenia
następuje akcja stworzenia. Przez cały film mamiła
go wizja plaży, słońca, którego brakuje w mieście,
wiecznie spowitym ciemnością. I używa tych swoich
nadludzkich mocy, żeby dać to wszystkim. Żeby
Shell Beach rzeczywiście zaczęło istnieć. Wypełnia
granicę miasta wodą, tworzy wybrzeże, tworzy
taką bardzo ładną przestrzeń, gdzie jest jakieś
molo, jest latarnia i pojawia się słońce. Cofają
się chmury, które prawdopodobnie przez strangersów
zostały tutaj zaaplikowane, ale to nie tak, że
tego słońca nie ma, tylko trzeba je odsłonić.
Wychodzi na tą plażę i widzi swoją żonę. ponieważ
w tym takim cierpkim zwrocie jej osobowość została
zmieniona. Gdzieś tam w trakcie tej ostatniej
rozgrywki nastąpił ten reset, który występował
wiele razy i nowe wspomnienia zostały jej zaaplikowane.
Ona nie jest już Emma, tylko jest Anna. Jest
to takie cierpkie, no bo oczywiście jakakolwiek
historia limitowana zostaje tutaj znowu zresetowana,
ale to nie... deprymuje Murdocha. To, co on się
dowiedział w trakcie tego filmu, to to, że połączenie
pomiędzy nimi jest głębsze niż te wspomnienia.
I on się jej przedstawia, ona sugeruje mu, czy
nie chce przejść się wzdłuż wybrzeża, sugerując
na tutaj nadzieję oczywiście i że ta emocja się
tli, mimo że tych wspomnień nie ma. To jest bardzo
dobre zakończenie, bardzo... kompletne, ponieważ
nawiązuje do wszystkich tych elementów, tak?
Nawiązuje właśnie do tej tworzenia własnej prawdy
i do tej rekonstrukcji, tak? Mieliśmy tam bombastyczną
destrukcję i taką równie, jeśli chodzi o skalę,
dużą konstrukcję następnie, ale to wszystko było
po to, żeby stworzyć właśnie ten moment rzeczywistości,
na którą się decydujesz, tak? Bo Shell Beach
też nigdy nie istniało, bo nigdy nie był prawdziwy
koncept, tak? To nigdy nie było prawdziwe miejsce.
Ale Murdoch postanawia, że to jest dla niego
prawdziwe, ponieważ emocje, które ma związane
z tym miejscem, nie są tożsame ze wspomnieniami,
które zresztą stracił. I to nie jest dla niego
istotne, ponieważ Shell Beach dla niego reprezentuje
ten taki wyższy cel, tą taką doskonalszą wersję
rzeczywistości, z którą czuje więź. I obecność
Emy slash Anny w tym miejscu i jej wewnętrzną
potrzebę odwiedzenia go. co na pewno nie było
zaprogramowane przez strangersów, jest kolejnym
tym elementem, który waliduje to podejście, że
człowiek to więcej niż suma jego części, człowiek
to więcej niż suma jego doświadczeń i że ta prawda
jest głęboko w nas i jeśli damy jej możliwość,
to będziemy jej szukać i ją znajdziemy. I dlatego
ten film, mimo swojej postępności, mimo... efektywnie
bardzo defetystycznego finiszu pod tytułem bohater
nie odnajduje tego, kim był, wygrywa. Bo to nie
jest ważne. Inaczej, to nie jest najważniejszy
element. Ważne jest to, co z tym zrobisz. Tak
jest. I chyba o tym jest ten film. Zdecydowanie.
I teraz, no właśnie, to dlaczego ten film był
finansową klęską? Dlaczego nie wyszedł? Jak myślicie?
Wydaje mi się, że to po prostu był... Taki, a
nie inny zbieg okoliczności. Jednym z elementów,
które mogły na to wpłynąć, faktycznie była saturacja
końca XX wieku tego typu produkcjami. Produkcje
kryzysu tożsamości, produkcje walki z maszyną
opresji i nadzoru, inwigilacji. W moim mniemaniu
wychodziły relatywnie często, ale z drugiej strony
to są filmy, których ja szukałem w swoich eksploracjach
filmowych. To jest motyw, który mi się bardzo
podobał i to unikalne pojrzenie końca wieku na
ten temat było czymś, co mnie łapało, dlatego
oglądałem dużo tych filmów, więc może mam wykrzywioną
perspektywę na ten temat. Ale na poziomie technicznym,
na poziomie fabularnym, na poziomie aktorskim...
naprawdę nie widzę rzeczy, które mogłyby sprawić,
że ten film nie mógł trafić do tak szerokich
odbiorców jak jakikolwiek inny film z tego nurtu.
Może to też kwestia tego, że tam na tamte czasy
nie grali żadni znani aktorzy. Okej, w Matrixie
też nie grali znani aktorzy, choć Keanu Reeves
nie był nikim, kiedy grał w tym filmie. Na pewno
była saturacja, jeżeli chodzi o tematykę właśnie
końca milenium i jakieś rozliczanie się z tym
amerykańskim snem, z tą fikcją prawdziwości,
z tematyką jednostka kontra system, do którego
została jakoś wtłoczona, przystosowana, ale do
którego ostatecznie nie pasuje i z którym ostatecznie
ma duży konflikt. I to była ta fala. I dużo z
tych filmów skręcało w różne strony, bo mieliśmy
Gatake, mieliśmy Truman Show, mieliśmy American
Beauty, mieliśmy... Matrix? Tak. Później był
oczywiście Matrix. Existence. Existence, Equilibrium.
I co łączy te filmy, a dzieli je od Dark City,
jest jednak współczesna prezencja. Wydaje mi
się, że to mógł być ten trochę trop, który ludzi
mógł zniechęcić w tamtym czasie. Wydaje mi się,
że widząc taki trailer skupiony się właśnie na
tym detektywie, co tam szuka, gotycka architektura,
to ponuro. Oczywiście nie mogły zostać przeniesione
te jakieś idee tego filmu w takim krótkim, zajawkowym
trybie. I to mogło tak wiać takim anachronizmem.
Że to jest taki staroszkolny film. To jest taki
film dla moich rodziców. Nie taki współczesny,
nie mówiący o tym, co się dzieje tutaj. A jednak
mówiący, no oczywiście przewrotnie, używający
tej zupełnie innej stylizacji, żeby powiedzieć
bardzo podobną historię. I po latach to jest
jego siła. Nie ujmując nic tamtym filmom, no
ale jest to coś, co go wyróżnia. Mógł się nie
sprzedać, ale jest odnajdywany i jego siła jest
dalej tak samo mocna, jeżeli nie... Mocniejsza,
bo jest właśnie tym skrętem, czymś innym. No
tak, też myślę sobie, że po prostu on na tamte
czasy był za mało popowy. Bo właśnie to, o czym
mówisz, że on wygląda anachronicznie, to wygląda
jak właśnie jakaś wariacja na temat kina lat
czterdziestych. I może to o to chodzi, że on
wtedy był anachroniczny, a dzisiaj z tej perspektywy
czasu, kiedy widzimy też jak technika szybko
się starzeje. to taki Matrix, który był super
nowoczesny wtedy. Te efekty bullet time i tak
dalej. Komórki. Tak dzisiaj komórka wygląda zupełnie
inaczej niż w Matrixie. I ta komórka z Matrixa
jest super anachroniczna, a z kolei ten świat
powiedzmy technologiczny w filmie Mroczne Miasto
no jest taki jakiś nierzeczywisty. Mimo, że korzysta
z wszystkich rzeczy, które znamy. Plus też zastanawiam
się, czy Mroczne Miasto nie jest zbyt autorskim
filmem. Że ten budżet, który był ogromny na ówczesne
czasy, nie współgrał z tym, że było to na wskroś
autorskie kino. Może o to chodzi, że właśnie
ten film nie jest popowym filmem. Że on jednak
trochę więcej wymaga od widza, bo nie jest właśnie,
to nie jest taki popcorniak, żeby sobie pójść
do kina. spędzić dwie godziny i powiedzieć wow,
gdzie ja byłem. To jest takie bardziej, że po
tym filmie wychodzisz i zaczynasz się zastanawiać,
czy ja nie żyję w jakiejś symulacji i o co w
tym wszystkim chodzi. O byciu w symulacji, czy
o byciu w fałszywym świecie, znowu, to nie było
ważne pytanie z perspektywy całości Dark City,
tylko pytanie o osobowość i twoją własną kreację
osobowości i świata, w którym żyjesz. To było
to, co zostawało z widzami. To jest dużo cięższe
pytanie do odpowiedzenia niż... czy mój świat
jest symulacją, czy nie, bo to jest pytanie,
które można łatwo przetestować i odrzucić, albo
trwać w jakimś takim przekonaniu. Natomiast takie
naprawdę głębokie, introspektywne podejście do
rzeczy, z którymi zdarzało się Dark City, nie
to, żeby Matrix, czy Gataka, czy Existence nie
miało tych samych pytań, prawda, ale to nie były
jedyne pytania, które z tobą zostawały w przedsięwzięciu
do Dark City, które trzymało to konkretne pytanie
na froncie. I na pewno po raz kolejny ciężko
było to sprzedać. ciężko było kogoś zainteresować.
Ostatecznym dowodem jest to, co zrobiono z wersją
kinową. To, że ostateczny jakiś twist, który
bohaterowie odkrywają w trakcie tego filmu, zostaje
sprzedany w monologu na samym starcie. Nawet
słyszałem taką sugestię, że wersja kinowa jest
okej, jako to, czym jest, czyli bardziej nerwową
wersją filmu noir. ale wyłącz dźwięk do momentu,
w którym nie zobaczysz twarzy Kiefera Satnerlanda.
Bo to jest taki cios, po którym to się nie klei.
Bo my widzimy, jak bohaterowie biegają i odkrywają
prawdę, która nam została już pokazana. No tak,
bo w wersji reżyserskiej, tej, o którą chodziło
twórcy, to ten monolog Kiefera Sutherlanda pojawia
się gdzieś w trzech czwartych filmu chyba. Tak.
Ale jeszcze chciałbym tak wrócić do tego odbioru
i nie da się ukryć, to są fakty, ten film się
nie sprzedał, był klapą finansową, ale to nie
było tak, że nie miał fanów. No i jednym z głównych
fanów był Roger Ebert, czyli taki najbardziej
znany pop krytyk filmowy. już nieżyjący, który
powiedział nawet, że to jest jego ulubiony film
z roku 1998. Roku, w którym wyszedł Szeregowiec
Ryan i był wielkim fanem tego filmu do momentu,
że nagrał dla niego specjalnie ścieżkę komentatorską,
w której poruszał właśnie swoje odczucia i mówił
o tym, co widzi i co czuje i dlaczego ten film
dla niego jest taki istotny. On mówił o tym,
że Odnosił się do słów Wernera Herzoga, że kultura
popularna zabrała nam tą ekstazę widzenia nowych
rzeczy. I dla niego Dark City to jest właśnie
ta nowa rzecz, która w końcu się pojawiła na
tych popularnych ekranach. I jeżeli chodzi o
tą ścieżkę komentarzy, to nie jest tak, że to
się zdarzało często. Jest chyba pięć filmów,
dla których Roger zrobił ścieżkę komentarzy.
I to jakich filmów? I to jakich filmów? Casablanca.
Film Ozu, Floating Weeds, no naprawdę mocne klasyki
i ze współczesności Dark City. Też super się
tego słucha i kiedy można mieć dzięki temu wgląd
w ten analityczny umysł badacza kina, gdzie on
w takim skupieniu ogląda film, że zwraca uwagę,
że zegar w scenie, kiedy nasz główny bohater
zastanawia się jak ma na imię. że ten zegar zmienia
godziny między ujęciami. I oczywiście jak Ebert
zauważa, prawdopodobnie to może być błąd, ale
patrząc na ten film, niekoniecznie, bo w tym
filmie to nic się nie zgadza. Dokładnie. Można
dzięki temu analizować tego typu rzeczy na wiele
różnych sposobów. Można to uznać za jakiś wczesny
przykład Mardoka, będącego w skrajnej sytuacji
emocjonalnej i modyfikującego rzeczywistość naokoło
siebie. Ponieważ on nie wie gdzie i kiedy jest,
więc zegar nie wie gdzie i kiedy jest. Mnóstwo
punktów widzenia, które można przyjąć. I faktycznie
słuchanie mistrza swojego kunsztu, jeśli chodzi
o analizę, komentującego film, który naprawdę
głęboko kocha prawdopodobnie, było bardzo przyjemnym
sposobem na obejrzenie tego po raz wtóry. Więc
pierwszy raz, kiedy oglądałem ten film, aby przygotować
się tutaj do naszej rozmowy i to nie jest ostatni.
I ja też zdecydowanie będę do tego filmu wracał,
bo czuję, że on z każdym kolejnym seansem zyskuje.
I tu myślę, jest nasze miejsce na podwójne uderzenie.
Nasze double feature prywatne z filmem Dark City.
Porozmawiajmy o tym, o jakich filmach myśleliśmy,
na jakich filmach ostatecznie stanęło. Może,
Igorze, jako wybraniec, możesz nam popowiadać
o swoim double feature, o swoim podwójnym uderzeniu.
No i właśnie, jaki był proces dojścia do tego
konkretnego filmu? Proces był tak prosty, jak
trudny. To znaczy, proste było w tym to, jak
wiele filmów, biorąc pod uwagę moje mniejsze
zainteresowań, mogłem sparować z Dark City, a
trudne było zdecydować się na jeden z nich. Wiele
z tych tytułów już padło. Rozmawialiśmy o Gatace,
rozmawialiśmy o Existence, rozmawialiśmy o American
Beauty, które w mniej oczywisty sposób, moim
zdaniem, można sparować. I kluczem do moich decyzji
było to, że ponad... ten motyw kryzysu osobowości
w tej formie znamienny dla końca XX wieku, dokładałem
moją własną interpretację troszeczkę bardziej
metakontekstualną tego, co ja widzę w antagonistach
tego filmu. Rzeczą, która się przewiła w bardzo
różnych formach w kinie tego typu z tamtego czasu,
moim zdaniem była skrajna krytyka konsumpcjonalizmu,
skrajna krytyka podejścia do... komercyjnej rzeczywistości
i korporacyjnych struktur, które wymuszają i
definiują tę rzeczywistość dla amerykańskich
głównie mas i różne formy buntu z sukcesami bądź
porażkami. Ostatecznie moja decyzja padła na
Truman Show, film, który absolutnie uwielbiam
ze względu na to, jak nietypowo dla siebie, chociaż
jest kilka innych filmów, które mógłbym wymienić
w tej samej formie, Jim Carrey odgrywa głównego
bohatera Trumana Burbanka. ze znamiennym nazwiskiem,
będącym bezpośrednim odniesieniem do miasta,
w którym wiele tych masowych produkcji się odbywa.
No, ale w takim razie powiedz nam, o czym jest
Truman Show. Truman Show jest historią, która
podąża za tytułowym Trumanem, który żyje w idyllicznym
miasteczku amerykańskiej rzeczywistości swoich
czasów, z elementami anachronistycznymi, z elementami
starszymi. Rzecz w tym, że całość tego filmu,
całość tego świata to reality show. Truman o
tym nie wie. Wszystkie rzeczy, które dzieją się
w jego życiu, to fikcyjne storyline pisane przez
scenariuszy, wszystkie pomyłki, porażki, szczęścia
i sukcesy, tragedie w życiu, jak na przykład
śmierć jego ojca podczas połowu. Walka Trumana
i próba wyjścia z tej rzeczywistości, kiedy też
zaczyna coraz bardziej zauważać te szwy, o których
wspomnieliśmy przy Dark City, jest bardzo, bardzo
podobna. Unikalna w rzeczywistości, z którą mierzy
się Trumana, z którą mierzył się Mardock. ale
funkcjonalnie realizuje bardzo podobny cel. I
odpowiedź na to, co go motywuje, jest ta sama.
Ta jedna prawdziwa miłość, ta jedna prawdziwa
rzecz, której doświadczył, a która została mu
odebrana. Motywacja Trumana i motywacja Mardoka
jest bardzo podobna. No to ciekawe. I też ten
motyw wody, bo rzeczywiście Alex Projas ma jakąś
lotkę na wodę. Film zaczyna się od ujęcia w wannie,
potem mamy tego doktora, który lubi być w łaźni,
bo... strangersi boją się wody. No i jest tam
koniec, kiedy też mamy tą bezkresną taflę wody.
Ciekawe, ciekawe połączenie, ale mnie też, zanim
zapytam bardziej o Truman Show, to American Beauty
mnie zainteresowało, że... Tylko motyw kryzysu
egzystencjalnego łączy American Beauty z Dark
City? Nie. Jeśli chodzi o sam kryzys egzystencjalny
i jego rozwinięcie, tutaj bardziej mi pasował
kontrast tego, jak bardzo to poszło w innych
kierunkach. Ze względu na to, że w American Beauty
bohaterowie, ale skupmy się na głównym bohaterze
granym przez Kevina Spacey 'ego, on nie posiada
żadnego wsparcia. szuka emancypacji od tego korporacyjnego
świata i ostatecznie popada w marazm, stagnację
i absolutne zachłyśnięcie się wolnością, która
tak naprawdę nic nie daje mu, ani satysfakcji,
ani prawdziwej wolności, ponieważ nie ma nikogo,
kto pomaga i nie ma celu. Jedyna miłość, którą
ma w życiu, to jest jego ułuda i fascynacja dużą
młodszą kobietą. Więc to wszystko jest tak bardzo
płytkie. Natomiast Murdoch miał prawdziwe motywacje.
Natomiast rzeczą, która dodatkowo to dla mnie
skleiła jest to, że Ja traktuję strangersów w
Dark City jako metaforę ciał generujących konsumpcjonalizm,
grup marketingowych, rad nadzorczych, decydujących
się o focus targetach i tak dalej. To są osoby,
które nie rozumieją ludzkości, ale próbują syntetyzować
ją, tak jak syntetyzowanie osobowości w probówce
i redukowanie ludzi tylko do tych kilku cech
typu tragiczne wydarzenie w przeszłości, motywacja
i praca. Tak samo ludzie są postrzegani przez
szerokie byty korporacyjne, jak przez strangersów
w Dark City. I dla mnie świat, w którym to się
wszystko działo, czyli ten kompletnie złamany
i przekłamany American Dream, który był w American
Beauty, który pęka i pryska i okazuje się być
wydmuszką, był dla mnie kolejną osią połączenia.
No totalnie, jako takie przeciwstawne spojrzenie
i inne ustawienie tych punktów ciężkości, prawda?
Bo postać w American Beauty, jest ociężała przez
swoją historię, a Murdoch w Dark City nie ma
historii. I to go trochę pcha do tej zmiany.
Oprócz tego, że ma moce psioniczne. Jak wyglądałoby
American Beauty, gdyby... Kevin Spacey potrafił
robić rzeczy umysłem. Dokładnie. Wydaje mi się,
że zrobili film z Kevinem Spacey, który twierdził,
że ma moce psioniczne. K -Pax. Tak. Najbardziej
znana scena z tego filmu, jak zjada banana ze
skórką. Na pewno bardzo mocno i zjawiskowo ruszałby
tą torebką foliową. Oj tak, tak. Ten mistycyzm
rzeczywistości raczej straciłby na wartości,
gdyby się okazało, że robi ktoś to zza kadru
swoim mózgiem. Dobra, super wybór. Dziękujemy,
dziękujemy Igorze. Łukasz, jakie jest twoje podwójne
uderzenie? Jako, że widziałem ten film pierwszy
raz. to szukałem jakiegoś takiego połączenia
na poziomie, powiedzmy, emocjonalnym czy wrażeniowym.
Więc na przykład miałem takie pomysły, żeby go
sparować z Biklebowski. Właśnie, żeby pójść w
tą stronę, gdzie ten nasz bohater w Biklebowskim,
jakby życie toczy się gdzieś poza nim. On nie
ma za bardzo wpływu. On po prostu chce sobie
chillować. I ta postać tego narratora. który
na samym początku nam mówi, kim jest Lebowski
i na samym końcu mówi, co teraz dalej z nim będzie.
Gdzieś tak zlinkowała mi się z Dark City, ale
pomyślałem, że to chyba jest troszeczkę za bardzo
na siłę, plus nie będę ukrywał, wybranie Biku
Lebowski uznałem za trochę pójście na łatwiznę,
więc zacząłem eksplorować dalej, co by tutaj
można było z tym filmem połączyć i w sumie Nie
nazwałem tego w swojej głowie, ale teraz jak
mówiłeś Igorze o tym konsumpcjonizmie, to chyba
gdzieś to wyczułem podskórnie, bo też trochę
myślałem o Fight Clubie. Bo to jednak 99. rok,
więc też podobna energia w społeczeństwie. Ale
znowu, Fight Club to też jest taki film, co chyba
wszyscy widzieli. Więc pomyślałem, że poszukam
dalej. Cofnąłem się o ponad 30 lat od premiery
filmu Dark City i mój wybór padł na film zeszłego
roku w Marienbadzie, Alana René. Jest to film,
który opowiada historię kobiety, która spędza
czas w hotelu, po czym podchodzi do niej mężczyzna
twierdzący, że spotkali się tutaj w zeszłym roku.
i że się umówili, że się tutaj spotkają, bo się
sobie zakochali. Pojawia się tam również partner
tej kobiety, prawdopodobnie mąż, ale tego nie
wiemy. No i problem polega na tym, że ta kobieta
nie pamięta, żeby w zeszłym roku była w tym hotelu
i żeby spotkała się z tym mężczyzną. No i film
eksploruje ten motyw, ponieważ pokazuje nam impresyjne
sceny z tego hotelu, pokazuje nam różne wersje.
jednej sceny. Więc ten film, podobnie jak Dark
City, jest wszystkim. Jest w sensie wszystkim
w tym znaczeniu, że to może być film o tym, jak
działa nasza pamięć, może być o tym, jak manipulujemy
kimś i może być też oboma tymi rzeczami naraz.
Więc tak, zeszłego roku w Marian Badzie to jest
mój wybór na podwójne uderzenie. Widzieliście
ten film? Nie miałem okazji, ale teraz będę musiał
zobaczyć. Bardzo mi się podoba to, że właśnie
zwróciłeś uwagę na to, że te słowa, biorąc tylko
i wyłącznie to, jak zostały wypowiedziane, w
jakim kontekście, można interpretować na bardzo
wiele sposobów. Jedna strona może kłamać, druga
strona może kłamać. Obydwie mogą kłamać, albo
obydwie mogą mówić prawdę, ponieważ kontekst
może zmienić wszystko. To brzmi bardzo ciekawie.
I właśnie podobnie jak w Dark City mamy labirynt
czy spirale. To tym samym jest ten hotel, czy
w ogóle cała ta historia, która dzieje się z
zeszłego roku w Marienbadzie. Bardzo, bardzo
polecam. 1961 rok. Nie jest to klasyczny film
francuskiej nowej fali. No Bartku, dobrze, bo
my tutaj gadu gadu, ty nas słuchasz, także czym
ty nas zaskoczysz? Słucham i knuję, bo przyznam,
że też miałem trochę problemu. I w sumie mówię
to chyba za każdym razem, więc co nowego. Ale
no myśląc o tym właśnie, z której strony jakoś
uzupełnić to doświadczenie Dark City, prawda?
Jak rozszerzyć tą rzeczywistość, czy tę ideę?
Miałem taką zagwozdkę, że no nie pasowało mi
dużo rzeczy, bo mówiliśmy o tym, że oczywiście
ta fala lat dziewięćdziesiątych eksplorowała
bardzo podobne tematy. I na początku lat 2000
też takim moim mocnym konikiem przez jakiś czas
był film Eternal Sunshine of the Spotless Mind,
czyli Zakochany bez Pamięci, o ile dobrze pamiętam
z 2004 roku. Tutaj wziąłem ten wektor pamięci,
pamięci i miłości. I pomyślałem o tym, że we
współczesności a nawet w jakiejś bliskiej przyszłości,
bardzo podobnej do naszej, w przypadku pozbawienia
nas jakichś wspomnień, jesteśmy skazani dokładnie
to samo, co prezydenci Dark City. Jesteśmy skazani
na przeżywanie tego samego w kółko, bo nie możemy
wyciągnąć wniosków ze swoich czynów i ze swojej
historii. Swoją drogą, kolejny Jim Carrey, prawda?
Drugi mój ulubiony z nim film. No cudowna to
jest historia. Cudownie opowiedziana z taką też
dużą werwą wizualną, więc oczywiście to połączenie
do Dark City też tutaj jakoś miało sens. No ale
ostatecznie, mimo że bardzo, bardzo, bardzo,
bardzo lubię ten film, nawet kocham, to no postanowiłem
się nie bić z koniem. Przyznaję. Niektórzy to
uznają za... Proste wyjście. Możemy się pokłócić,
ale ja sparowałbym ten film z Matrixem. Świat
połączył te filmy. I nie tylko w oczach publiczności,
tylko te filmy wyprodukowało efektywnie to samo
studio, bo Dark City to jest New Line Cinema,
czyli spółka córka Warner Bros. Matrixa wyprodukował
Warner Bros. Oba filmy były nagrywane w Australii,
w tym samym studio, z użyciem tej samej scenografii.
z jakimiś oczywiście bardzo podobnymi ideami,
z którymi się wychodziło, z częścią ekipy, która
była wspólna. Bo mówiliśmy o tych efektach specjalnych
w Dark City, które są zdumiewające. I część z
tej ekipy, w tym ci decydujący, oni pracowali
nad Matrixem. Więc jakby Bóg tak chciał, niektórzy
by powiedzieli, prawda? Albo Strangersi. Albo
strangersi. W każdym razie jest to te połączenie,
które zostało zdecydowane jakoś w biegu historii
czasu. I to działa. Oczywiście, że działa. Piękna
paralela, nawet jeśli patrzymy na antagonistów,
tak? Mamy strangersów i mamy agentów. Mamy agentów,
którzy nie posiadają osobowości, tak samo jak
strangersi nie posiadają osobowości. Główny stranger,
który wychodzi jako prominentny antagonista,
to jest ten, który dostaje osobowość Mardoka,
agent Smith ewoluuje w niezależną jednostkę w
Matrixie, będąc funkcjonalnie bardzo różny od
tej kompletnie pozbawionej wyrazu reszty programów.
Zgadzam się, te paralele są widoczne w wielu
innych momentach. Nie sugeruję tutaj jakiegoś
sugerowania, czy zanieczyszczenie jednego filmu
drugim, ale to znowu wzmacnia ten punkt, o którym
mówiłem. Ta trwoga końca wieku na temat kryzysu,
kim jesteśmy, gdzie jesteśmy i co tak naprawdę
fundamentalnie buduje świat. To było powszechne.
I to manifestowało się bardzo często, zupełnie
przypadkowo, w synchronistykach, jakbyśmy tego
nie nazwali. Tak się też zastanawiam, bo też
o tym myślałem i chciałem o tym powiedzieć, że
właśnie fakt, że oba filmy wyprodukowało de facto
to samo studio, to też nie sugeruje, że wyciągnęli
wnioski z wpadki finansowej, jaką było Dark City
i zrobili Matrixa. To jest troszeczkę zbyt gęsty
timeline, żeby tutaj coś powiedzieć. Zwłaszcza,
że te dwa doświadczenia, mimo jawnych podobieństw
i połączeń, są jednak zgoła różne. I to mi też
bardzo pasowało, jeżeli chodzi o utworzenie tego
double feature 'a, podwójnego uderzenia, bo mamy
Dark City, które jest jednak ociekające przeszłością
i mamy Matrixa, który jest teraźniejszy. Jasne,
mówisz o tym, że się zestarzał. Siłą rzeczy oczywiście
komórki nie wyglądają tak jak kiedyś, ale jest
to świat współczesny, który jednak zachowuje
tę samą ideę sztuczności i tego systemu, który
wykorzystuje jednostki. Więc pod tym względem
są to bardzo fajne paralele i uzupełnienie. No
i też biorąc pod uwagę to, okej, z dzisiejszej
perspektywy Matrix może być, właśnie komórki
tak nie wyglądają, Ale jak spojrzymy sobie na
to, że jest rok 99, premierę ma Matrix, rok po
Dark City, no to Matrix jest super, nawet nie
współczesnym, a filmem mówiącym o przyszłości.
No tak jak mówisz, idąc z jednego filmu do drugiego,
następuje jakiś taki szok teraźniejszości, mimo
że filmy de facto powstawały zaraz po sobie.
Ale jest to ta siła, jest to ta siła różności,
różnorodności. Jest różnica w celowości tych
zabiegów oczywiście, ponieważ Matrix prezentując
jakąś z grubsza, teraźniejszą wersję symulowanego
świata miał zaatakować nasze postrzeganie na
temat naszej rzeczywistości bezpośredniej i żytej.
Natomiast Dark City używając stylistyki, która
się nie zgadza i pęka w szłach miał atakować
bardziej konceptowe podejście do rzeczywistości,
bardziej tematy, które się przewijają. Matrix
oczywiście świetnie... On się zestarzał, jeśli
chodzi o tematykę oraz wygląd. Do tej pory jest
często przywoływanym filmem w wielu różnych kategoriach.
Natomiast myśląc o innych konkurentach z tego
samego nurtu, o których nie rozmawiamy dzisiaj
i o których generalnie się nie rozmawia, które
również próbowały adresować rzeczywistość swoich
czasów, to jest ryzykowne zagranie. Ponieważ
tak, takie filmy się starzeją. Filmy, które mówią
o obecnym dniu, w momencie kiedy wychodzą, mają
bardzo duże ryzyko. bycia kompletnie zbędnymi
za pół roku. Dark City nie próbowało tego robić,
więc ponadczasowość przy zachowaniu oczywiście
odpowiedniej jakości wszystkich innych elementów,
które budują dobry film, była dużo bardziej gwarantowana
do potencjalnego osiągnięcia, zakładając, że
fundamentalnie film jest dobry, niż sytuacja,
w której mówimy o tych ponadczasowych elementach,
eksplorujemy ludzką psychikę oraz wszystkie jej
aspekty. ale świat się dewaluje i generalnie
traci na relewantności bardzo, bardzo szybko.
Matrix tutaj zyskuje i utrzymuje swoją świeżość
dzięki mariażowi tych wszystkich inspiracji,
które nastąpiły w głowach twórczyń. Dark City
jest może bardziej takie humanistyczne, mówiąc
o tym, co to znaczy być jakimś człowiekiem, co
składa się na człowieka, a Matrix może bardziej
filozoficzny. Jakie informacje, zmieniają naszą
drogę. I gdzie jest nasza rola i rola jakiejś
naszej woli, żeby powiedzieć nie albo tak. Albo
jestem taką osobą, jestem taką osobą. To jest
ta różnica i to jest te piękne dopełnienie. Bo
idee są bardzo podobne. Często się stykają prawie,
że przez lustro, ale idą w różne strony. I to
dla mnie znaczyło... To jest to połączenie, które
totalnie ma sens, które uzupełnia nasze doświadczenie.
Ja oglądałem Matrixa wczoraj, a Dark City przedwczoraj
i polecam. A myślicie, że oba filmy w jakim stopniu
możemy też połączyć, żeby pomiędzy nimi, jakbyśmy
zrobili triple feature, to żeby puścić Akirę
na przykład? Absolutnie. Wizualizacja tego, jak
strangersi używają swoich mocy i to, jak to wpływa
na rzeczywistość, jest bardzo podobna do tego,
jak Tetsuo manipulował rzeczywistością, jak ją
deformował naokoło siebie, jak to widzieliśmy
w Akirze. Ale na pewno trafiłeś w punkt, wybierając
dla nas Dark City. Cieszę się, że dzięki tobie
zobaczyłem ten film. To jest przywilej mieć taką
możliwość. Po pierwsze trafić na film, który
jest w stanie tak jak Dark City przetrwać klapę
finansową i nie tylko przetrwać, ale również
rozwinąć się w wydawnictwa, dzięki którym możemy
sięgnąć po osoby, które były z tym filmem od
początku i dowiedzieć się nie tylko jak to wyglądało
od kuchni, ale jak to zostało odebrane przez
część ludzi na żywo. To jest naprawdę rzadki
punkt, więc tym bardziej doceniam, że mimo tego,
że Dark City istnieje w niszy, Ta nisza naprawdę
o ten film dba. Dark City to zdecydowanie bardzo
ciekawy twór i cieszę się, że podwójne uderzenie
dalej funkcjonuje jako taka nasza osobista sekcja
odkrywkowa tych właśnie dziwolągów, troszeczkę
zapomnianych przez czas. Więc dzięki Igor, dzięki
za to, że jesteś tutaj, że znalazłeś czas, żeby
z nami porozmawiać. Było nam naprawdę bardzo,
bardzo miło. Zapraszamy ponownie. Dzięki za to
zaproszenie. Świetnie było móc porozmawiać z
osobami zajawionymi na kinematografię i sprzedać
im, zwłaszcza film, który tak bardzo, bardzo
jest bliski mojemu sercu. I jasne, jeśli się
okazja przydarzy, chętnie odwiedzę was znowu
z jakimś, mam nadzieję, kolejnym zaskoczeniem.
Dziękujemy słuchaczom, dziękujemy wam. Dziękujemy
nam. Dziękujemy nam, sobie, tobie, mamie, tacie.
Zapraszamy do słuchania. Może w kolejnym odcinku
też będzie Igor, nie wiadomo. Musicie słuchać.
Bo wiemy, że podwójne uderzenie powróci. Tak
jest. wspierany jest przez Fundację Real North,
a realizowany w studiu Black Zebra. Jeszcze jest
jedna rzecz, którą chciałem dodać na sam koniec.
To po napisach już jest. Igor, mamy taką moc
w naszym podcaście, że każdy film, o którym mówimy,
zostaje wydany na Blu -ray w wersji UHD. I właśnie
w tej chwili, właśnie dzisiaj, czyli 28... marca
2025 roku wydawnictwo Arrow Video ogłosiło swój
plan publikacji na czerwie tego roku i wśród
tych filmów jest film Dark City. Poprosimy o
kopię. Dokładnie, Arrow, jeżeli nas słuchasz,
poprosimy o kopię. Sugerujesz, że powinienem
wrócić z filmem, który chciałbym, żeby został
wydany w Ultra HD na Blu -rayu? Myślę, że tak.
Jakieś marzenia? Wiele. Zobaczymy następnym razem.