WEBVTT

00:00:26.220 --> 00:00:30.260
Dzień dobry, tu podcast Podwójne Uderzenie. Ja

00:00:30.260 --> 00:00:35.399
jestem Adrian, jest z nami Łukasz, Bartek. Oglądamy

00:00:35.399 --> 00:00:38.079
filmy, a potem o nich rozmawiamy. Dzisiejszym

00:00:38.079 --> 00:00:43.439
filmem jest film Cure z roku 1997. Wybrał go

00:00:43.439 --> 00:00:46.439
Bartek, więc Bartku, powiedz nam, dlaczego wybrałeś

00:00:46.439 --> 00:00:49.399
akurat ten film? Nie ma raczej jednego powodu.

00:00:49.700 --> 00:00:52.840
Głównym, od którego na pewno wyszedłem, był fakt

00:00:52.840 --> 00:00:56.590
chęci poznania innej filmografii. Wydaje mi się,

00:00:56.609 --> 00:01:00.009
że bardzo się skupiamy na filmach robionych przez

00:01:00.009 --> 00:01:03.670
białych mężczyzn z Ameryki głównie. I nie ma

00:01:03.670 --> 00:01:06.370
w tym nic złego. Są dziesiątki naprawdę cudownych

00:01:06.370 --> 00:01:10.370
filmów, ale Ameryka to nie wszystko. Więc sam

00:01:10.370 --> 00:01:13.969
staram się wyszukiwać coś z innych kultur. No

00:01:13.969 --> 00:01:16.549
i tutaj trafiło na Japonię. Muszę przyznać, że

00:01:16.549 --> 00:01:18.870
współczesna filmografia japońska jest raczej

00:01:18.870 --> 00:01:22.049
dla mnie mało znana. Więc chciałem poznać bardziej

00:01:22.049 --> 00:01:27.390
gwiazdy japońskiej kinematografii. Do Cure trafiłem

00:01:27.390 --> 00:01:31.549
troszeczkę naokoło, troszeczkę przez firmę kuratorską

00:01:31.549 --> 00:01:36.790
Criterion, która właśnie też ma za zadanie, oprócz

00:01:36.790 --> 00:01:41.409
odrestaurowywania i upubliczniania w jak najlepszej

00:01:41.409 --> 00:01:46.209
jakości klasyków kina amerykańskiego, tak filmów

00:01:46.209 --> 00:01:49.209
z innych regionów. I oni troszeczkę odkryli na

00:01:49.209 --> 00:01:52.049
nowo ten film, wydaje mi się, że dla całego świata.

00:01:52.540 --> 00:01:56.159
Gdy w 2022 Cure dołączyło właśnie do ich kolekcji

00:01:56.159 --> 00:01:59.359
po 20 latach de facto od amerykańskiej premiery.

00:01:59.599 --> 00:02:03.280
I wydaje mi się, że wtedy dla szerszego jakiegoś

00:02:03.280 --> 00:02:06.620
gremium fanów filmów ten film troszeczkę zyskał

00:02:06.620 --> 00:02:09.199
na drugim życiu. Słyszałem dużo dobrych opinii

00:02:09.199 --> 00:02:13.319
jako o filmie ciekawym, bardzo intrygującym i

00:02:13.319 --> 00:02:18.580
o takiej bardzo intensywnej atmosferze. I to

00:02:18.580 --> 00:02:20.500
mi wystarczyło. Gdzieś to sobie zakodowałem.

00:02:21.320 --> 00:02:24.280
No a nasz podcast był bardzo dobrą okazją, żeby

00:02:24.280 --> 00:02:28.419
to obejrzeć i dać wam ten prezent obejrzenia

00:02:28.419 --> 00:02:31.219
filmu, którego wydaje mi się, że nie widzieliście.

00:02:31.280 --> 00:02:33.719
Nie. W mojej świadomości on się pojawił dopiero

00:02:33.719 --> 00:02:37.379
w momencie premiery filmu Longlegs, bo wtedy

00:02:37.379 --> 00:02:39.979
zaczęto więcej o nim pisać w internecie. Ale

00:02:39.979 --> 00:02:43.439
nawet w samej Japonii, mimo że z tego co mi wiadomo,

00:02:43.520 --> 00:02:46.439
z tego co czytałem, jest bardzo szanowany, no

00:02:46.439 --> 00:02:48.319
ale nigdy nie był filmem mainstreamowym, prawda?

00:02:48.969 --> 00:02:50.969
Wydaje mi się, że ten film troszeczkę też jest

00:02:50.969 --> 00:02:54.129
odkrywany nawet na swoim ojczyźnianym terenie.

00:02:54.169 --> 00:02:58.849
Ale wydaje mi się, że no właśnie, 20 lat to jest

00:02:58.849 --> 00:03:02.050
ten okres, kiedy mamy zupełnie nowych twórców,

00:03:02.090 --> 00:03:05.069
nową generację twórców, którzy są zainspirowani

00:03:05.069 --> 00:03:08.169
właśnie tym filmem. Longlegs jakby totalnie

00:03:08.169 --> 00:03:11.469
widać. Może jeszcze tam wspomnimy o Longlegs,

00:03:11.469 --> 00:03:14.310
no ale myślę, że inspiracja to na pewno jest

00:03:14.310 --> 00:03:17.669
dobre słowo. Twórca, czyli Kiyoshi Kurosawa.

00:03:18.500 --> 00:03:21.840
dalej jest aktywny. I to trzeba zawsze powiedzieć,

00:03:21.919 --> 00:03:25.120
przy tym twórcy nie jest w żaden sposób spokrewniony

00:03:25.120 --> 00:03:29.599
z Akirą Kurosawą. Ale nazwisko ma dobre. Tak,

00:03:29.599 --> 00:03:32.000
że ma takie nazwisko na ministera, to jest naprawdę

00:03:32.000 --> 00:03:33.639
dobre nazwisko. To jest ten rodzaj nazwiska,

00:03:33.719 --> 00:03:37.840
że ma niebieski odnośnik w Wikipedii. To super,

00:03:37.919 --> 00:03:40.280
Bartek. To teraz powiedz nam parę słów wprowadzenia

00:03:40.280 --> 00:03:42.819
do filmu, zanim przejdziemy głębiej. Film Cure

00:03:42.819 --> 00:03:46.490
chyba polskim tłumaczeniem jest kuracja. Tak

00:03:46.490 --> 00:03:48.949
przynajmniej widnieje na Filmwebie. Kto go tak

00:03:48.949 --> 00:03:51.509
ochrzcił, no nie wiadomo, bo film nie ma polskiego

00:03:51.509 --> 00:03:56.669
dystrybutora. Cure, 1997 rok. Reżyser to Kiyoshi

00:03:56.669 --> 00:03:59.449
Kurosawa. Tak jak mówiliśmy, nie ten Kurosawa,

00:03:59.590 --> 00:04:04.449
ale jednak coś chyba jest w tym nazwisku. W filmie

00:04:04.449 --> 00:04:08.289
główną postać gra Koji Yakusho, którego mogliśmy

00:04:08.289 --> 00:04:11.949
widzieć niedawno w Perfect Days Wima Wendersa.

00:04:12.349 --> 00:04:15.530
Oprócz tego Masato Hagiwara, Tsuyoshi Ujiki i

00:04:15.530 --> 00:04:19.970
Anna Nakagawa. Szczerze powiem, nie znam z innych

00:04:19.970 --> 00:04:23.250
produkcji tych aktorów. O co chodzi w Cure? Cure

00:04:23.250 --> 00:04:27.810
to powieść o detektywie Takabe, który od jakiegoś

00:04:27.810 --> 00:04:32.949
czasu, od paru miesięcy inwestyguje serię niepowiązanych,

00:04:32.949 --> 00:04:36.970
powiązanych morderstw. Wszystkie ofiary łączy

00:04:36.970 --> 00:04:41.589
X wyryte na ich ciałach, ale sprawcy są różni.

00:04:41.740 --> 00:04:44.779
i wydają się niepowiązani ze sobą. Przyznają

00:04:44.779 --> 00:04:49.079
się do winy, ale wydają się co najmniej skonfundowani

00:04:49.079 --> 00:04:53.459
tym, że coś takiego się wydarzyło. Nasz detektyw

00:04:53.459 --> 00:04:55.620
próbuje gdzieś tutaj dojść do jakiegoś sedna.

00:04:55.800 --> 00:05:00.860
Pomaga mu psycholog policyjny. Po pracy opiekuje

00:05:00.860 --> 00:05:04.319
się żoną, która wydaje się być w zaawansowanym

00:05:04.319 --> 00:05:07.220
postępie demencji. I w trakcie filmu pojawia

00:05:07.220 --> 00:05:10.709
się też tajemnicza postać, która... Ono również

00:05:10.709 --> 00:05:15.009
ma problem z pamięcią i zaczyna wypytywać spotkanych

00:05:15.009 --> 00:05:18.670
ludzi o siebie, o sytuację, w której się znaleźli,

00:05:18.709 --> 00:05:22.370
no i o nich, o swoich rozmówców. Wydaje mi się,

00:05:22.430 --> 00:05:26.029
że bezpiecznie można powiedzieć tyle. Film gdzieś

00:05:26.029 --> 00:05:28.889
na przecięciu powieści detektywistycznej oraz

00:05:28.889 --> 00:05:33.930
czegoś paranormalnego, czegoś nie z tego świata,

00:05:33.970 --> 00:05:37.850
nie mówiąc więcej. Jeżeli jesteście zainteresowani...

00:05:38.040 --> 00:05:41.220
Bardzo zachęcamy do obejrzenia, no bo zaraz w

00:05:41.220 --> 00:05:43.980
sumie wskakujemy w spoilery. Nie będziemy się

00:05:43.980 --> 00:05:47.040
tutaj ograniczać. Jest to film detektywistyczny,

00:05:47.040 --> 00:05:49.500
który również jest horrorem, ale nie horrorem

00:05:49.500 --> 00:05:53.040
sensu stricte, a tak jak spotkałem się z określeniem,

00:05:53.079 --> 00:05:55.160
gdzieś przeczytałem o tym w internecie, że jest

00:05:55.160 --> 00:05:59.120
to horror filozoficzny. Bym też postawił to łamane

00:05:59.120 --> 00:06:01.860
przez horror psychologiczny, bo jednak przez

00:06:01.860 --> 00:06:05.019
cały film my przede wszystkim jesteśmy z naszym

00:06:05.019 --> 00:06:09.519
głównym bohaterem. z naszym detektywem i to on

00:06:09.519 --> 00:06:12.339
jest tutaj najważniejszy i to, co on przeżywa

00:06:12.339 --> 00:06:16.399
i właśnie też ten tytuł, bo nad tłumaczeniem

00:06:16.399 --> 00:06:20.959
tego tytułu, że w sumie to cure z angielskiego

00:06:20.959 --> 00:06:24.800
możemy tłumaczyć jako lekarstwo, ale też możemy

00:06:24.800 --> 00:06:28.139
to tłumaczyć właśnie jako Kuracja i wydaje mi

00:06:28.139 --> 00:06:30.579
się, że to polskie tłumaczenie pasuje, no bo

00:06:30.579 --> 00:06:34.500
gdzieś ten bohater na końcu jest wyleczony. z

00:06:34.500 --> 00:06:37.540
tego swojego, powiedzmy, takiego poczucia pustki,

00:06:37.620 --> 00:06:42.459
bo on jest gdzieś taki zawieszony w... No raz,

00:06:42.459 --> 00:06:45.360
że w tym, że nie wie, jaki jest motyw tych wszystkich

00:06:45.360 --> 00:06:48.980
zbrodni, znaczy skąd one się biorą, ale naszego

00:06:48.980 --> 00:06:53.060
głównego bohatera życie zawodowe utknęło gdzieś.

00:06:53.379 --> 00:06:56.620
Jakby pracował w wydziale Archiwum X, że naprawdę

00:06:56.620 --> 00:07:01.040
są poszlaki, ale nie wiadomo, jak to zrobić.

00:07:01.180 --> 00:07:05.220
On przecież ma trupa i ma zabójcę. Ale to się

00:07:05.220 --> 00:07:08.199
nie zgrywa, bo ci ludzie, którzy popełniają morderstwa,

00:07:08.259 --> 00:07:11.060
wszyscy cierpią na amnezję i nie wiedzą, dlaczego

00:07:11.060 --> 00:07:13.899
to zrobili. Więc pojawiają się jakieś tutaj,

00:07:14.060 --> 00:07:17.620
powiedzmy, paranormalne rzeczy. No i ten nasz

00:07:17.620 --> 00:07:21.959
bohater, taki mocno jednak usadowiony w życiu,

00:07:22.139 --> 00:07:24.680
jakoś musi znaleźć drogę do rozwiązania tej zagadki,

00:07:24.740 --> 00:07:27.540
która wydaje się być paranormalna. I może jest

00:07:27.540 --> 00:07:30.540
paranormalna. Ale zmierzam do tego, że właśnie

00:07:30.540 --> 00:07:33.399
tak jak w tym życiu zawodowym nasz główny bohater,

00:07:34.029 --> 00:07:37.790
no tkwi na jakiejś mieliźnie, tak samo w życiu

00:07:37.790 --> 00:07:40.750
prywatnym, no też nie ma fajnego życia. Jakby

00:07:40.750 --> 00:07:44.470
ta żona, u której postępuje jakaś choroba, nie

00:07:44.470 --> 00:07:46.470
wiemy właśnie, czy to jest demencja, czy może

00:07:46.470 --> 00:07:49.410
oni się z jakąś traumą mierzą, no nie wiemy o

00:07:49.410 --> 00:07:51.870
co chodzi. Ona ewidentnie popada w jakąś chorobę

00:07:51.870 --> 00:07:55.389
psychologiczną. Co się z nią nie tak? Że na przykład

00:07:55.389 --> 00:07:58.529
nastawia pralkę i to też jest ciekawy motyw,

00:07:58.529 --> 00:08:00.910
o tym pewnie powiemy później, że ten dźwięk w

00:08:00.910 --> 00:08:04.930
filmie, że tak powiem, robi robotę. Że ta pralka

00:08:04.930 --> 00:08:09.790
gdzieś stała się takim nemezis, który się pojawia

00:08:09.790 --> 00:08:12.810
i mnie straszy potem przez pół filmu. No więc

00:08:12.810 --> 00:08:15.389
ten nasz bohater właśnie tkwi w czymś takim,

00:08:15.569 --> 00:08:19.629
na tych mieliznach zawodowych i prywatnych. No

00:08:19.629 --> 00:08:21.829
i wydaje mi się, że to, co się dzieje przez ten

00:08:21.829 --> 00:08:25.189
film, to jest taka jego kuracja na wyleczenie

00:08:25.189 --> 00:08:28.569
się z tego. Cure to nie jest też oryginalny tytuł

00:08:28.569 --> 00:08:31.699
tego filmu. Oryginalny tytuł tego filmu to coś,

00:08:31.720 --> 00:08:35.379
co możemy przetłumaczyć jako misjonarz albo wysłannik.

00:08:35.500 --> 00:08:38.700
Coś, co jest mówione w trakcie tego filmu, gdzieś

00:08:38.700 --> 00:08:41.580
tam pod koniec przez pana psychologa Sakume,

00:08:41.659 --> 00:08:44.539
który mówi o właśnie naszym głównym sprawcy,

00:08:44.659 --> 00:08:48.480
który nazywa się Mamija, że on jest takim wysłannikiem

00:08:48.480 --> 00:08:52.840
jakiejś innej siły, jakiejś ciemnej siły i jest

00:08:52.840 --> 00:08:56.889
tutaj wysłany, żeby krzewić jakiś rytuał. To

00:08:56.889 --> 00:08:59.230
zostało zmienione, ponieważ dwa lata wcześniej

00:08:59.230 --> 00:09:04.070
przed premierą nastąpił atak w metrze tokijskim,

00:09:04.090 --> 00:09:07.610
no i on został właśnie spowodowany przez kult

00:09:07.610 --> 00:09:12.090
religijny. I tutaj właśnie połączenie religijne

00:09:12.090 --> 00:09:14.210
wydawało się troszeczkę nie na miejscu, więc

00:09:14.210 --> 00:09:18.870
uznano, że okej, zmienimy tytuł na cure. To była

00:09:18.870 --> 00:09:21.350
dobra decyzja, oprócz tego, że była właściwą

00:09:21.350 --> 00:09:24.870
decyzją w kontekście czasów, ale to jest fajne

00:09:24.870 --> 00:09:27.450
w tym filmie właśnie, że On się nie odnosi do

00:09:27.450 --> 00:09:31.330
jakiejś konkretnej religii. On się odnosi właśnie

00:09:31.330 --> 00:09:35.210
do jakiegoś rodzaju wiary w coś. To może być

00:09:35.210 --> 00:09:38.570
hipnoza, to może być jakiś kult, no bo jednak

00:09:38.570 --> 00:09:42.269
mamy tą, to jest bodajże małpa, która się pojawia

00:09:42.269 --> 00:09:44.529
i tak też nie wiem, czy ona była tam naprawdę,

00:09:44.590 --> 00:09:49.309
czy nie, czy to jest tylko wizja naszego detektywa,

00:09:49.370 --> 00:09:52.350
bo mam wrażenie, że za każdym razem, kiedy pojawia

00:09:52.350 --> 00:09:55.009
się w tym filmie małpa, jest to POV. naszego

00:09:55.009 --> 00:09:57.830
detektywa. Więc to, czy ona jest w tym mieszkaniu

00:09:57.830 --> 00:10:01.570
mamii tam w tej łazience, czy jej tam nie było,

00:10:01.710 --> 00:10:05.490
nie wiem. Mi się wydaje, że tak. Ja to odczytałem

00:10:05.490 --> 00:10:10.450
jako pewien rytuał przejścia chyba na tą ciemną

00:10:10.450 --> 00:10:13.149
stronę, biorąc pod uwagę, co się dzieje na końcu

00:10:13.149 --> 00:10:16.789
z żoną naszego głównego bohatera, z Fumie. To

00:10:16.789 --> 00:10:19.070
jest takie bardzo krótkie ujęcie, ale widzimy,

00:10:19.070 --> 00:10:23.129
że ona też nie żyje, ma X właśnie na krtani.

00:10:23.740 --> 00:10:26.659
Widzimy, że też jej ręce i nogi zostały wykręcone

00:10:26.659 --> 00:10:30.759
na przeciwne strony. Jest taka sugestia, że poświęcenie

00:10:30.759 --> 00:10:34.679
istoty żyjącej w ten sposób może być właśnie

00:10:34.679 --> 00:10:38.679
konieczne do tego rytuału przejścia. Więc tak

00:10:38.679 --> 00:10:41.299
podsumowując rozważania o tytule tego filmu,

00:10:41.320 --> 00:10:43.519
to wydaje mi się, że to polskie tłumaczenie jest

00:10:43.519 --> 00:10:46.399
trafne i ktokolwiek je zrobił, według mnie zrobił

00:10:46.399 --> 00:10:48.679
to dobrze. Jeżeli założymy, że on przechodzi

00:10:48.679 --> 00:10:50.799
kurację, no to tak samo kuracje przechodzą ci

00:10:50.799 --> 00:10:52.960
inni mordercy. Do tego też przejdziemy dalej.

00:10:53.639 --> 00:10:57.720
Ale każdy z nich zabija dlatego, bo miał to głęboko

00:10:57.720 --> 00:11:01.480
w sobie, więc też każdy leczy się z tego, co

00:11:01.480 --> 00:11:05.419
go gryzło wewnętrznie. O czym mówił właśnie Kurosawa

00:11:05.419 --> 00:11:10.440
w wywiadach, że gdy słyszał w wiadomościach informację

00:11:10.440 --> 00:11:13.820
o tym, że właśnie ktoś zabił i później były wywiady

00:11:13.820 --> 00:11:17.740
z sąsiadami albo ze znajomymi, no i mówili, że

00:11:17.740 --> 00:11:21.090
taki normalny i ten, i grzeczny i coś tam. to

00:11:21.090 --> 00:11:24.850
kto by pomyślał, że zabójca? I on pomyślał, że

00:11:24.850 --> 00:11:27.129
może to jest w drugą stronę, że to nie jest tak,

00:11:27.149 --> 00:11:30.370
że on się stał zabójcą, tylko że ten element

00:11:30.370 --> 00:11:34.769
jakiegoś zabójcy jest zawsze w nas. I to jest

00:11:34.769 --> 00:11:38.409
to, o czym mówi pan psycholog Sakuma. Mówi o

00:11:38.409 --> 00:11:42.149
tym, że hipnoza, już w sumie możemy do tego przejść,

00:11:42.169 --> 00:11:44.750
bo to jest taki element właśnie tutaj paranormalny,

00:11:44.789 --> 00:11:49.090
jeden z, hipnoza nie przezwycięży jakichś moralnych

00:11:49.090 --> 00:11:53.779
barier. jednostki zahipnotyzowanej. Czyli jeżeli

00:11:53.779 --> 00:11:57.620
jednostka w głębi uważa, że morderstwo jest niedobre,

00:11:57.759 --> 00:12:00.919
to nie może być zmuszona do popełnienia morderstwa.

00:12:01.679 --> 00:12:06.500
Co nam mówi, że każda z tych osób tak w głębi

00:12:06.500 --> 00:12:10.500
duszy nie uważa. W głębi duszy uważa, że morderstwo

00:12:10.500 --> 00:12:13.179
jest jakimś wyjściem dla nich moralnie dobrym.

00:12:13.179 --> 00:12:16.600
I to widzimy w sumie raz, za raz, za raz. Tylko

00:12:16.600 --> 00:12:19.100
te pierwsze morderstwo, które widzimy, pana na

00:12:19.100 --> 00:12:22.490
prostytutce, jest takie totalnie odarte z kontekstu,

00:12:22.509 --> 00:12:25.970
ale w każdym kolejnym mamy rozmowę właśnie z

00:12:25.970 --> 00:12:29.669
tym mordercą i każda z tych osób mówi, no że

00:12:29.669 --> 00:12:33.330
to wydawało się jakby dobrym rozwiązaniem. I

00:12:33.330 --> 00:12:36.230
każdy miał jakiś powód. Policjant, który zabija

00:12:36.230 --> 00:12:39.470
swojego kolegę po fachu, no bo on był takim trochę

00:12:39.470 --> 00:12:43.470
gryzipiórkiem i wszystko robił według protokołu

00:12:43.470 --> 00:12:46.450
i chyba był taki ambitny, no i go denerwował

00:12:46.450 --> 00:12:50.009
ogólnie. Więc... No zabił. Pani lekarka przez

00:12:50.009 --> 00:12:53.629
jej szowinizm, no jej gdzieś zostało wtłoczone,

00:12:53.629 --> 00:12:56.549
że nie może być chirurgiem, więc sama się troszeczkę

00:12:56.549 --> 00:13:00.049
poddała podczas swojej nauki. Została lekarzem

00:13:00.049 --> 00:13:03.970
internistą i to zostało jakoś tam użyte jako

00:13:03.970 --> 00:13:07.789
powód do spróbowania rozetni człowieka. Zobacz,

00:13:07.789 --> 00:13:11.330
co tam jest. Dasz radę. Bo to pierwsze morderstwo,

00:13:11.330 --> 00:13:14.029
to jest ekspozycja tego świata i że jakby my

00:13:14.029 --> 00:13:17.039
jesteśmy razem z tym naszym detektywem. No nie

00:13:17.039 --> 00:13:19.279
wiemy, dlaczego tak się dzieje. Musimy sobie

00:13:19.279 --> 00:13:22.159
to wszystko poskładać. Mamy tego pierwszego trupa,

00:13:22.259 --> 00:13:28.220
który ma wycięte na gardle X i od razu jest schwytany

00:13:28.220 --> 00:13:32.399
sprawca. Bo oni zawsze są gdzieś obok miejsca

00:13:32.399 --> 00:13:34.899
zbrodni. Ten początek jest taki dość ciekawy

00:13:34.899 --> 00:13:36.980
stylistycznie w sumie. Oglądając film od początku

00:13:36.980 --> 00:13:39.399
do końca, za drugim razem widać tą woltę, która

00:13:39.399 --> 00:13:43.019
się dzieje zaraz po początku. Bo raz, że mamy

00:13:43.019 --> 00:13:46.840
wstęp... naszego detektywa Takabe, który jest

00:13:46.840 --> 00:13:49.320
troszeczkę no tak jak właśnie z typowego filmu

00:13:49.320 --> 00:13:53.059
policyjnego. Widzimy koguta i on jedzie na miejsce

00:13:53.059 --> 00:13:55.559
zbrodni, no i właśnie przeprowadza jakąś tam

00:13:55.559 --> 00:13:58.419
wizytację i szybko odkrywa, gdzie się skrywa

00:13:58.419 --> 00:14:01.360
złoczyńca. Ten początek to jest totalnie kino

00:14:01.360 --> 00:14:05.580
gatunkowe, mamy film kryminalny i to jest właśnie

00:14:05.580 --> 00:14:08.120
ciekawe, co się dzieje potem. Oglądając ten film

00:14:08.120 --> 00:14:09.539
nie wiedziałem w ogóle, o czym on będzie i dla

00:14:09.539 --> 00:14:11.620
mnie początek był bardzo zaskakujący, jakby...

00:14:12.460 --> 00:14:15.440
Wesoła muzyka przy pierwszym morderstwie. Zastanawiałem

00:14:15.440 --> 00:14:19.120
się, dlaczego to zostało użyte. To jest normalne

00:14:19.120 --> 00:14:22.440
rozpoczęcie filmu o seryjnym mordercy. Tylko

00:14:22.440 --> 00:14:24.539
nagle on wchodzi do łazienki i się okazuje, że

00:14:24.539 --> 00:14:27.240
znajduje dowód osobisty tego mordercy. I tu już

00:14:27.240 --> 00:14:29.970
jest coś nie tak. a parę kroków dalej znajduje

00:14:29.970 --> 00:14:32.450
go w ścianie i wtedy sobie myślisz, o kurcze,

00:14:32.470 --> 00:14:34.250
co tu się w ogóle dzieje, jakby morderca jest

00:14:34.250 --> 00:14:36.169
znaleziony w pierwszych pięciu minutach filmu

00:14:36.169 --> 00:14:38.570
i dopiero później się dowiadujemy, że jakby,

00:14:38.570 --> 00:14:41.210
że to jest jakiś ciąg morderstw, jakby tak naprawdę

00:14:41.210 --> 00:14:43.909
nie wiemy, co się dzieje i jak dla mnie oglądając

00:14:43.909 --> 00:14:46.090
ten film, no to właśnie budowanie tajemnicy w

00:14:46.090 --> 00:14:48.870
tym filmie było bardzo ciekawe. Właśnie ten początek,

00:14:48.870 --> 00:14:51.669
później, gdy pojawia się nasz tajemniczy bohater

00:14:51.669 --> 00:14:54.389
na plaży, trochę tak jak z Feliniego i nie potrafi

00:14:54.389 --> 00:14:56.470
odpowiedzieć ani kim jest, ani skąd pochodzi.

00:14:57.120 --> 00:14:59.039
I nawet później, kiedy już wiemy, że on jest

00:14:59.039 --> 00:15:01.440
sprawcą tego wszystkiego, to i tak nadal jest

00:15:01.440 --> 00:15:03.960
tyle tajemnic i tyle niewiadomych, że ten film

00:15:03.960 --> 00:15:07.820
dla mnie był zagadką do samego końca. Nawet ostatnia

00:15:07.820 --> 00:15:10.460
scena jest zagadkowa. Ostatnie pół godziny to

00:15:10.460 --> 00:15:12.440
jest... No tam nie ma odpowiedzi. Tam już są

00:15:12.440 --> 00:15:15.440
tylko pytania w sumie. I to jest super. Ale tak

00:15:15.440 --> 00:15:17.639
jak mówisz, też tak miałem z tym początkiem,

00:15:17.639 --> 00:15:21.240
że właśnie początek filmu, rasowe kino kryminalne,

00:15:21.299 --> 00:15:24.419
a potem nagle jest ta plaża. Ja bym tu powiedział

00:15:24.419 --> 00:15:26.639
bardziej... że to jest taki bardziej Antonioni,

00:15:26.759 --> 00:15:30.580
przez to, że jest tam tak smutno i zimno. No

00:15:30.580 --> 00:15:32.759
jest to ewidentnie film psychologiczny, że jest

00:15:32.759 --> 00:15:35.639
ten gość, nie wiadomo skąd, w tym prochowcu,

00:15:35.720 --> 00:15:39.220
zagaduje do mężczyzny, który sobie siedzi na

00:15:39.220 --> 00:15:41.700
plaży i jest jakiś taki dziwny dialog między

00:15:41.700 --> 00:15:45.240
nimi i ja też wtedy od razu poczułem, tak coś

00:15:45.240 --> 00:15:47.919
tak sobie to uzyskowiłem po tam kilku minutach,

00:15:47.960 --> 00:15:51.279
że też kamera zaczyna inaczej pracować, że w

00:15:51.279 --> 00:15:54.970
ten film on ma takie... tempo na samym początku

00:15:54.970 --> 00:15:59.370
i nagle na tej plaży to siada. I ta kamera tam,

00:15:59.429 --> 00:16:01.190
wydaje mi się, że to jest cały czas jedno ujęcie,

00:16:01.210 --> 00:16:03.529
kiedy oni ze sobą rozmawiają i ta kamera cały

00:16:03.529 --> 00:16:06.710
czas z nimi idzie. No i to mnie przykleiło do

00:16:06.710 --> 00:16:09.149
ekranu. I w zasadzie od tego momentu już mnie

00:16:09.149 --> 00:16:11.750
nie odkleiło od tego filmu. Styl reżyserski jest

00:16:11.750 --> 00:16:14.009
naprawdę, według mnie, niesamowity w tym filmie.

00:16:14.029 --> 00:16:16.370
Ta scena na plaży to nawet nie jest pierwsza

00:16:16.370 --> 00:16:18.470
scena, w której jest długie ujęcie. Pierwsze

00:16:18.470 --> 00:16:20.809
długie ujęcie jest, gdy właśnie dowiadujemy się,

00:16:20.870 --> 00:16:23.120
że Ta sprawa, którą widzieliśmy na samym początku

00:16:23.120 --> 00:16:26.899
jest jedną z spraw, które się wydarzały. To jest

00:16:26.899 --> 00:16:28.960
chyba trzecia sprawa w ciągu dwóch miesięcy,

00:16:28.980 --> 00:16:31.360
oni mówią. I on wtedy rozmawia właśnie z panem

00:16:31.360 --> 00:16:34.639
psychologiem i sobie no tak gdybają, o co tutaj

00:16:34.639 --> 00:16:37.779
chodzi. I to wszystko jest tak bardzo, nie chcę

00:16:37.779 --> 00:16:39.899
powiedzieć statecznie, no ta kamera jest w jednym

00:16:39.899 --> 00:16:43.940
miejscu, ale tutaj troszeczkę podejdzie w lewo.

00:16:44.299 --> 00:16:46.720
Aktorzy cały czas się przemieszczają, lewo, prawo,

00:16:46.740 --> 00:16:49.879
zmieniają swoje plany. I tak naprawdę z tego

00:16:49.879 --> 00:16:53.440
jednego setupu jest wyciągnięte, nie wiem, pięć,

00:16:53.440 --> 00:16:57.539
siedem minut naprawdę wciągającej dyskusji pomiędzy

00:16:57.539 --> 00:17:00.120
dwoma osobami i nawet sobie nie zdajesz sprawy,

00:17:00.139 --> 00:17:02.899
że, hej, nawet nie przecięliśmy tutaj ani razu.

00:17:02.980 --> 00:17:06.000
Oni po prostu rozmawiają. To już nas gdzieś podświadomie

00:17:06.000 --> 00:17:08.099
przygotowuje do tego, że zaczynam się gdzieś

00:17:08.099 --> 00:17:11.099
zacierać ta granica między tym, co nam się wydaje,

00:17:11.359 --> 00:17:14.339
a tym, co tam jest. Reżysersko to bardzo jest

00:17:14.339 --> 00:17:16.579
konsekwentnie poprowadzone właśnie i operatorsko.

00:17:17.299 --> 00:17:21.039
I tak jak tu wspomniałeś o tym ujęciu, to prawie

00:17:21.039 --> 00:17:22.740
cały film jest zrobiony na takich bardzo długich

00:17:22.740 --> 00:17:24.859
ujęciach, ale właśnie tego się nie widzi, bo

00:17:24.859 --> 00:17:28.700
tam jest tak dużo ruchu i zmian położenia kamery

00:17:28.700 --> 00:17:30.420
w trakcie tego jednego ujęcia, że tego się w

00:17:30.420 --> 00:17:33.119
ogóle nie zauważa za pierwszym razem. I też na

00:17:33.119 --> 00:17:35.539
co zwróciłem uwagę, że raczej obserwujemy to

00:17:35.539 --> 00:17:38.259
wszystko z dystansu. Całą tą akcję jest bardzo

00:17:38.259 --> 00:17:40.579
mało zbliżeń. Jeżeli są już zbliżenia, to one

00:17:40.579 --> 00:17:44.349
tak naprawdę się zaznaczają. I tak mi się wydaje,

00:17:44.390 --> 00:17:46.769
że to trochę odpowiada temu bohaterowi, który

00:17:46.769 --> 00:17:50.890
jest taki wyprany i odklejony od świata. Właśnie

00:17:50.890 --> 00:17:55.349
jak ten styl wizualny. Wyprany, że pralka. Na

00:17:55.349 --> 00:18:00.670
pralka chodzi. Można było tego użyć. Ale odnośnie

00:18:00.670 --> 00:18:03.849
właśnie naszego bohatera, co reżyser i otwórca

00:18:03.849 --> 00:18:07.329
głównej roli mówili w wywiadach, że stres to

00:18:07.329 --> 00:18:09.970
jest człowiek, który żyje pod wielkim stresem.

00:18:10.049 --> 00:18:13.619
I ten stres... W trakcie tego filmu on sobie

00:18:13.619 --> 00:18:18.380
radzi z tym stresem. Mówili o tym, że stres ostatecznie

00:18:18.380 --> 00:18:22.319
czyni nas ludzkim i to, czym się staje nasz główny

00:18:22.319 --> 00:18:24.519
bohater na koniec, wydaje się straszne w sumie

00:18:24.519 --> 00:18:27.539
chyba przez to, że on przeszedł właśnie przez

00:18:27.539 --> 00:18:30.759
tą drogę, ale wydaje się absolutnie spokojny,

00:18:30.859 --> 00:18:36.740
wychillowany. Nawet zje sobie obiad do pełna.

00:18:36.859 --> 00:18:38.759
Pierwszy raz, na samym końcu filmu on pierwszy

00:18:38.759 --> 00:18:41.480
raz je. Jest jawny kontrast, bo on wcześniej

00:18:41.480 --> 00:18:44.380
je w tym samym dinerze, zostawia prawie cały

00:18:44.380 --> 00:18:47.680
talerz, a na koniec filmu zjada wszystko, pani

00:18:47.680 --> 00:18:51.200
zabiera, czyściutki talerzyk, ta pani później

00:18:51.200 --> 00:18:55.599
sięga po nóż. Koniec. Koniec, ale ponoć jest

00:18:55.599 --> 00:18:58.259
wersja filmu, która jest kawałek dłuższa i widzimy

00:18:58.259 --> 00:19:00.960
jak ona zabija kogoś jeszcze w tej restauracji.

00:19:01.019 --> 00:19:04.269
Tak. To zostało nakręcone, zostało nawet przedstawione

00:19:04.269 --> 00:19:07.009
w pierwszym montażu, ale później Kurosawa uznał,

00:19:07.089 --> 00:19:09.990
że będzie ciekawiej to zostawić w ten sposób.

00:19:10.150 --> 00:19:12.690
I absolutnie się zgadzam. Tak jak mówiliśmy,

00:19:12.809 --> 00:19:16.329
końcowe 30 minut tego filmu to już jest masa

00:19:16.329 --> 00:19:19.650
pytań bez praktycznie odpowiedzi. Tak zwana jazda

00:19:19.650 --> 00:19:22.490
bez trzymanki i wolna Amerykanka, jeżeli chodzi

00:19:22.490 --> 00:19:36.039
o znaczenia. Władzenie tego śledztwa, też to

00:19:36.039 --> 00:19:38.240
w filmie nie jest tak wszystko punktowane, jakby

00:19:38.240 --> 00:19:40.039
było w normalnym filmie detektywistycznym. Na

00:19:40.039 --> 00:19:41.880
przykład to, w jaki sposób on się dowiaduje,

00:19:41.880 --> 00:19:44.880
gdzie mieszkał nasz nieznajomy, to jest dla mnie

00:19:44.880 --> 00:19:47.720
bardzo zagadkowe. To jest scena, w której okazuje

00:19:47.720 --> 00:19:51.480
się, że ten chłopak z zanikiem pamięci ma bliznę

00:19:51.480 --> 00:19:54.099
od oparzenia na plecach i ta blizna jest okrągła

00:19:54.099 --> 00:19:57.660
i mamy cięcie, kiedy detektyw jest już tutaj

00:19:57.660 --> 00:19:59.920
w hucie, ale też on wie, gdzie on mieszkał, znajduje

00:19:59.920 --> 00:20:01.859
to jego mieszkanie, okazuje się, że jego tam

00:20:01.859 --> 00:20:04.319
nie było przez pół roku. Tu mi się wydaje, że

00:20:04.319 --> 00:20:06.359
gdyby trzeba było to wytłumaczyć, jakby jak on

00:20:06.359 --> 00:20:08.599
go znalazł, no to nie byłoby takie łatwe. I to

00:20:08.599 --> 00:20:10.779
po prostu reżyser jakoś tak przeskoczył, no bo

00:20:10.779 --> 00:20:12.559
nie było to dla niego ważne, bo jakby sama to

00:20:12.559 --> 00:20:14.740
śledztwo nie jest dla niego tak ważne, bardziej

00:20:14.740 --> 00:20:17.180
jest ważna ta atmosfera i to, że jak już tacy

00:20:17.180 --> 00:20:20.220
czujemy się, no że czujemy po prostu przez cały

00:20:20.220 --> 00:20:22.519
czas ten niepokój, nawet nie rozumiejąc do końca

00:20:22.519 --> 00:20:24.779
tego, co się dzieje. Jest trochę takich skoków

00:20:24.779 --> 00:20:28.720
zarówno w logice filmu, jak i w logice naszych

00:20:28.720 --> 00:20:31.240
głównych bohaterów. Bo to, że właśnie nasz główny

00:20:31.240 --> 00:20:36.089
bohater niby ma ofiarę i niby ma sprawcę, ale

00:20:36.089 --> 00:20:40.269
czuje, że coś tutaj jest więcej. Rozmawia z panem

00:20:40.269 --> 00:20:42.990
psychologiem na dachu, że on tylko chce znaleźć

00:20:42.990 --> 00:20:46.470
słowa, które wytłumaczą te zbrodnie. Kiedy tamten

00:20:46.470 --> 00:20:50.250
go ostrzega, żeby za bardzo tam nie drążył. Czasami

00:20:50.250 --> 00:20:53.130
zbrodnia jest niewytłumaczalna, nikt nigdy nie

00:20:53.130 --> 00:20:56.549
wie, co siedzi człowiekowi w głowie itd. Dostajemy

00:20:56.549 --> 00:20:59.960
trochę takich ostrzegawczych sygnałów. gdzieś

00:20:59.960 --> 00:21:03.500
właśnie w tej desperacji poszukiwania sprawcy

00:21:03.500 --> 00:21:07.019
no szybko właśnie skacze do a co jeżeli hipnoza?

00:21:07.119 --> 00:21:10.440
Czy hipnoza jest możliwa? Jakby poza filmem wydaje

00:21:10.440 --> 00:21:14.059
się nagłe, ale jakby rozumiem, że to jakaś desperacja

00:21:14.059 --> 00:21:18.039
gdzieś go zawiodła, no a logistycznie potrzebowaliśmy

00:21:18.039 --> 00:21:21.559
oczywiście wpleść ten motyw hipnozy. Tak, ale

00:21:21.559 --> 00:21:24.180
normalnie w kinie decyfistycznym byłoby coś,

00:21:24.240 --> 00:21:26.640
co by natknęło, że to mogła być hipnoza, nie?

00:21:26.779 --> 00:21:29.680
Tutaj troszeczkę to było. Tylko właśnie on sam

00:21:29.680 --> 00:21:32.460
najpierw wpadł na tą hipnozę, a potem dostaliśmy

00:21:32.460 --> 00:21:35.180
potwierdzenie, no bo jest w jego mieszkaniu,

00:21:35.259 --> 00:21:39.720
a tam są podręczniki do psychologii i tam bodajże

00:21:39.720 --> 00:21:42.240
też było coś a propos hipnozy. Później tak, ale

00:21:42.240 --> 00:21:45.299
on jakby sam na to wpada, nie wiadomo skąd. I

00:21:45.299 --> 00:21:47.660
też sam początek filmu, kiedy on znajduje tego

00:21:47.660 --> 00:21:51.369
pierwszego mordercę, no to... Okazuje się, że

00:21:51.369 --> 00:21:54.130
ten morderca jest schowany w ścianie i też nie

00:21:54.130 --> 00:21:56.789
wiadomo skąd on to wiedział. Nawet on nie słyszy

00:21:56.789 --> 00:21:58.509
tam niczego, tylko po prostu nagle się odwraca

00:21:58.509 --> 00:22:00.730
i otwiera to i znajduje tego morderca w ścianie.

00:22:00.809 --> 00:22:03.089
Więc jest tu parę jakichś takich elementów, które

00:22:03.089 --> 00:22:06.349
nie dadzą się logicznie wytłumaczyć. Może logika

00:22:06.349 --> 00:22:10.390
tego polega na tym, że nasz bohater też coś takiego

00:22:10.390 --> 00:22:13.470
doświadczał, że może on też słyszał jakiś głos,

00:22:13.690 --> 00:22:17.509
który kazał mu otworzyć te drzwi. i tak dalej,

00:22:17.549 --> 00:22:20.410
że może możemy to nazwać intuicją, jakby jest

00:22:20.410 --> 00:22:23.490
detektywem od wielu lat, więc można powiedzieć,

00:22:23.529 --> 00:22:25.849
że jest tutaj starym wygą i trochę tak wygląda

00:22:25.849 --> 00:22:28.769
ten początek filmu, że właśnie on jedzie samochodem,

00:22:28.809 --> 00:22:32.849
kogut na dachu, muzyczka, on jest zmęczony, więc

00:22:32.849 --> 00:22:35.609
widzimy, że to jest na pewno stary detektyw,

00:22:35.609 --> 00:22:39.710
to jest japoński brudny Harry. Więc może to jest

00:22:39.710 --> 00:22:41.490
tak. Ale to jest rzeczywiście, kiedy o tym myślę

00:22:41.490 --> 00:22:45.150
po filmie, to też zaczynam te dziury gdzieś mi

00:22:45.150 --> 00:22:48.470
się o wiele bardziej wybijają niż w trakcie seansu.

00:22:48.470 --> 00:22:51.109
Bo w trakcie seansu ja jestem totalnie gdzieś

00:22:51.109 --> 00:22:55.109
kupiony przez ten klimat i to właśnie to dobry

00:22:55.109 --> 00:22:57.450
też temat, co powiedziałeś Bartku, z tym stresem.

00:22:57.789 --> 00:23:00.569
że ten bohater jest ciągle pod wpływem stresu

00:23:00.569 --> 00:23:02.210
i to jest to, o czym powiedziałem na początku,

00:23:02.410 --> 00:23:04.490
że ja mówię, że on jest właśnie w jakiejś takiej

00:23:04.490 --> 00:23:08.829
mieliźnie zawodowej i życiowej, a to chyba to

00:23:08.829 --> 00:23:10.970
słowo stres jest tu lepszym, jest kluczem do

00:23:10.970 --> 00:23:14.569
tego. Stresuje go praca, bo nie może znaleźć

00:23:14.569 --> 00:23:18.130
logicznego wytłumaczenia tych zbrodni, no i stresuje

00:23:18.130 --> 00:23:21.210
go życie prywatne, gdzie ma żonę, u której postępuje

00:23:21.210 --> 00:23:23.980
jakaś choroba. On nawet to mówi temu głównemu

00:23:23.980 --> 00:23:26.200
złemu w pewnym momencie, że właśnie życie powinno

00:23:26.200 --> 00:23:28.960
być takie, że po prostu żyjemy szczęśliwie, bez

00:23:28.960 --> 00:23:31.680
zmartwień, a tutaj jest zupełnie odwrotnie. No

00:23:31.680 --> 00:23:33.880
i że ta jego żona to jest dla niego takie wielkie

00:23:33.880 --> 00:23:36.880
brzemię, ale też jakoś wrzuca to na społeczeństwo

00:23:36.880 --> 00:23:39.299
i wrzuca to na tego właśnie chłopaka, który tak

00:23:39.299 --> 00:23:41.740
naprawdę nie ma z tym nic wspólnego. Więc też

00:23:41.740 --> 00:23:44.420
taka nienawiść, która się rodzi w pewnym momencie

00:23:44.420 --> 00:23:47.259
od tego detektywa do tego podejrzanego chłopaka.

00:23:47.720 --> 00:23:49.400
to ona też nie ma jakiegoś takiego racjonalnego

00:23:49.400 --> 00:23:51.299
uzasadnienia według mnie. Tylko po prostu jakaś

00:23:51.299 --> 00:23:53.480
ta jego frustracja narasta i narasta i widzimy

00:23:53.480 --> 00:23:56.160
jej erupcję w pewnym momencie. No to jest jakby

00:23:56.160 --> 00:23:59.180
istotne, żeby powiedzieć i co mówił sam twórca,

00:23:59.180 --> 00:24:04.299
reżyser, pan Kurosawa, że film jest mocno gatunkowy,

00:24:04.359 --> 00:24:07.380
ale jest też bardzo podstępny. On był zainspirowany

00:24:07.380 --> 00:24:10.920
milczeniem owiec i tym faktem, że nasz najbardziej

00:24:10.920 --> 00:24:15.240
charyzmatyczny zły jest za kratkami. I nasz główny

00:24:15.240 --> 00:24:18.069
policjant, policjantka, w przypadku umilczenia

00:24:18.069 --> 00:24:22.009
owiec, musi z nim wejść w jakąś relację i oboje

00:24:22.009 --> 00:24:24.289
zostają jakoś zmienieni w trakcie tego filmu.

00:24:24.349 --> 00:24:27.730
Więc pan Kurosawa powiedział, okej, w pierwszym

00:24:27.730 --> 00:24:31.630
akcie nasz policjant szuka naszego głównego złego.

00:24:31.769 --> 00:24:37.150
W drugim akcie główny zły zostaje złapany i w

00:24:37.150 --> 00:24:41.130
trzecim akcie oni wchodzą w jakąś dyskusję i

00:24:41.130 --> 00:24:45.309
oboje zostają zmienieni. I mówiąc o tych inspiracjach

00:24:45.640 --> 00:24:49.900
to też warto powiedzieć, że Kurosawa zaczynał

00:24:49.900 --> 00:24:54.160
w latach 80 -tych od kręcenia filmów telewizyjnych,

00:24:54.279 --> 00:24:57.599
reklam i tak dalej. I on był bardzo zainspirowany,

00:24:57.640 --> 00:25:01.339
bo dużo też się naoglądał, amerykańskiego kina

00:25:01.339 --> 00:25:04.180
klasy B. To są jego ważne inspiracje, to, że

00:25:04.180 --> 00:25:07.720
on przesiąkł amerykańskim kinem gatunkowym, amerykańskimi

00:25:07.720 --> 00:25:11.619
horrorami i z tego też gdzieś wyrasta właśnie

00:25:11.619 --> 00:25:15.799
ten film. Ale też amerykańskimi filmami, On mówił

00:25:15.799 --> 00:25:19.859
o filmach tuż za tym trendem nowego amerykańskiego

00:25:19.859 --> 00:25:23.019
kina, gdzie tacy twórcy jak sam Peckinpah zaczęli

00:25:23.019 --> 00:25:27.500
wchodzić na scenę i oni tworzyli bardzo klasyczne,

00:25:27.500 --> 00:25:31.079
ale jednak rozwinięte w tym klasycznym stylu

00:25:31.079 --> 00:25:35.660
produkcje, które jednak tematycznie mówiły troszeczkę

00:25:35.660 --> 00:25:38.019
o czymś innym. Już nie były takie proste. Ale

00:25:38.019 --> 00:25:40.380
też były gatunkowe. Tak. I to było dla niego

00:25:40.380 --> 00:25:43.990
też dużą inspiracją, że może robić coś... na

00:25:43.990 --> 00:25:48.289
dużym jakimś takim poziomie rzemiosła klasycznego

00:25:48.289 --> 00:25:50.829
i to na pewno widać w przypadku Cure, jeżeli

00:25:50.829 --> 00:25:53.490
mówimy właśnie o tym stylu wizualnym i ogólnie

00:25:53.490 --> 00:25:57.930
stylu filmu, ale jakby jego zawartość jest taka

00:25:57.930 --> 00:26:02.549
podstępna i przechodzi od czegoś dobrze znanego

00:26:02.549 --> 00:26:07.430
w coś na granicy światów, gdzie każdy może mieć

00:26:07.430 --> 00:26:09.490
taką troszeczkę odpowiedź, jaką sobie zamarzy.

00:26:10.049 --> 00:26:14.099
Okej, to w takim razie, gdzie... Kończy się pierwszy

00:26:14.099 --> 00:26:19.259
akt. No ja bym powiedział, że złapanie naszego

00:26:19.259 --> 00:26:22.400
głównego złego, czyli Mamili. Wcześniej mamy

00:26:22.400 --> 00:26:25.819
jego wstęp, kiedy właśnie pojawia się na plaży,

00:26:25.900 --> 00:26:29.240
widzimy jak on zaczyna rozmawiać z panem, który

00:26:29.240 --> 00:26:31.740
też jest na plaży, no i już czujemy, że coś tutaj

00:26:31.740 --> 00:26:34.500
jest nie tak z tym osobnikiem, prawda? On wydaje

00:26:34.500 --> 00:26:37.640
się totalnie skonfundowany, totalnie odklejony

00:26:37.640 --> 00:26:40.579
od czasu. I nawet gdy zada pytanie i dostanie

00:26:40.579 --> 00:26:42.900
na nie odpowiedź, zaraz może zadać dokładnie

00:26:42.900 --> 00:26:45.680
to samo pytanie. Gubi się w tej rozmowie tysiąc

00:26:45.680 --> 00:26:48.619
razy. Czym frustruje tą drugą osobę? Pojawiają

00:26:48.619 --> 00:26:51.539
się jakieś emocje. I wydaje się, że to jest jakiś

00:26:51.539 --> 00:26:55.240
taki klucz do jego zainteresowania tymi osobami,

00:26:55.240 --> 00:26:58.920
tego jak on na nie wpływa. To właśnie powoduje

00:26:58.920 --> 00:27:02.619
te emocje w nich i później zadaje im ważne pytanie.

00:27:03.240 --> 00:27:06.859
Kim jesteś? Opowiedz mi o sobie. Ta osoba jakoś

00:27:06.859 --> 00:27:10.740
tak... mimowolnie zaczyna mówić i przechodzimy

00:27:10.740 --> 00:27:16.400
tutaj do hipnozy. I w tej hipnozie widzimy tą

00:27:16.400 --> 00:27:19.799
taką woltę, która się dzieje w samym Mamiji,

00:27:20.019 --> 00:27:23.220
kiedy on z takiego bardzo zagubionego osobnika,

00:27:23.299 --> 00:27:27.400
troszeczkę takiego chłopięcego, bezbronnego wydaje

00:27:27.400 --> 00:27:32.079
się, bardzo zagubionego, nagle staje się pewniejszy.

00:27:32.240 --> 00:27:36.619
Mówi, patrz tutaj, wyciąga zapalniczkę. albo

00:27:36.619 --> 00:27:39.640
nalewa wodę. Zaczyna mówić o drugiej osobie,

00:27:39.720 --> 00:27:43.680
dając troszeczkę nam znać, że potrafi jakoś odczytywać

00:27:43.680 --> 00:27:48.099
emocje i pamięć tych osób. Kiedy mówi do pani

00:27:48.099 --> 00:27:52.839
lekarki, mówi właśnie o tym, że on jest pusty.

00:27:53.019 --> 00:27:56.579
Kiedyś miał coś w środku, ale to wszystko jest

00:27:56.579 --> 00:28:00.220
teraz na zewnątrz. I dlatego może widzieć to,

00:28:00.319 --> 00:28:05.339
co pani ma w środku. I on mówi jej, Wyczytuje

00:28:05.339 --> 00:28:09.900
z jej środka jej zmartwienia o tym, że ona chciała

00:28:09.900 --> 00:28:13.299
być chirurgiem. Mówi jej, nie patrz na mnie.

00:28:13.700 --> 00:28:17.019
Patrz na tą wodę, która się tam rozlewa. Powoli

00:28:17.019 --> 00:28:21.519
po podłodze płynie. Bo on też chciał ją podejść.

00:28:21.619 --> 00:28:24.279
Najpierw zapytał o palenie. Czy możesz zapalić

00:28:24.279 --> 00:28:28.099
papierosa? Nie, nie możesz. To nagle wymyślił,

00:28:28.099 --> 00:28:30.960
ale chce mi się pić. I zaczął sobie nalewać wody

00:28:30.960 --> 00:28:33.400
i potem tą wodę rozlał. Tak, myślę, że można

00:28:33.400 --> 00:28:37.500
powiedzieć, że używa elementów, bo widzimy ogień

00:28:37.500 --> 00:28:40.660
właśnie z zapalniczki, widzimy wodę, a później

00:28:40.660 --> 00:28:44.119
widzimy też dźwięki, które się roznoszą po szpitalu,

00:28:44.119 --> 00:28:47.099
kiedy on wali w kaloryfer. Więc wydaje mi się,

00:28:47.160 --> 00:28:51.079
że wykorzystuje te żywioły, żeby jakoś skupić

00:28:51.079 --> 00:28:56.140
uwagę swojego celu. Jestem absolutnie przebiegły,

00:28:56.200 --> 00:29:00.359
konsekwentny i świadomy tego. I sugeruje im zabójstwo.

00:29:00.700 --> 00:29:04.779
Sugeruje właśnie pani lekarz. Oni nie pozwolili

00:29:04.779 --> 00:29:08.180
ci być chirurgiem. Oni uważają, że jesteś tylko

00:29:08.180 --> 00:29:11.700
kobietą. Oni, czyli mężczyźni. Oni, czyli mężczyźni.

00:29:12.019 --> 00:29:16.720
Rozetnij mężczyznę. Zobacz. Pokaż. I to się dzieje.

00:29:16.819 --> 00:29:19.200
To było super wybijające w tym filmie, kiedy

00:29:19.200 --> 00:29:22.940
każde morderstwo jednak polega na przecięciu

00:29:22.940 --> 00:29:28.200
szyi w ten znak X, a ta lekarka... zaczęła gościowi

00:29:28.200 --> 00:29:32.680
zrywać twarz z czaszki. I to zrobiło wrażenie.

00:29:32.740 --> 00:29:34.779
Zrobiło to na mnie o wiele mocniejsze wrażenie

00:29:34.779 --> 00:29:38.119
niż 3 czwarty obecnych filmów, w których chodzi

00:29:38.119 --> 00:29:41.160
o to, żeby komuś zerwać twarz. To było naprawdę

00:29:41.160 --> 00:29:44.220
użyte w sposób genialny. No i ciekawe jest to,

00:29:44.299 --> 00:29:49.440
jak my poznajemy to imię naszego głównego złego,

00:29:49.440 --> 00:29:52.960
no bo on ma przy swoim płaszczu, ma przyszyty

00:29:52.960 --> 00:29:55.369
fragment materiału ze swoim imieniem. Po czym,

00:29:55.390 --> 00:29:57.650
kiedy ten bohater, który go spotyka na plaży,

00:29:57.690 --> 00:30:00.269
właśnie to czyta i pyta go, czy się nazywasz

00:30:00.269 --> 00:30:04.329
Mamija, to Mamija bierze ten płaszcz i to wyrywa.

00:30:04.829 --> 00:30:07.769
I to jestem ciekaw, skąd się to wzięło w płaszczu

00:30:07.769 --> 00:30:11.349
Mamiji. No może z tej pracy. Może jeżeli pracował

00:30:11.349 --> 00:30:13.769
w tej hucie, może ich kurtki były po prostu tak

00:30:13.769 --> 00:30:15.710
oznaczone nazwiskami pracowników. No to jest

00:30:15.710 --> 00:30:17.730
jedyne, co mi przyszło do głowy. Prawdopodobnie,

00:30:17.730 --> 00:30:21.750
ja bym powiedział, że jego stan się pogarszał,

00:30:21.869 --> 00:30:25.579
tak jak stan żony detektywa Takeby. gdzie miał

00:30:25.579 --> 00:30:29.000
gorsze dni i lepsze dni, ale było wiadomo, że

00:30:29.000 --> 00:30:33.220
do jakiegoś poziomu jarzenia już tutaj nie doskoczy

00:30:33.220 --> 00:30:36.140
raczej, więc trzeba sobie troszeczkę poradzić.

00:30:36.319 --> 00:30:40.259
Czyli na przykład mieć jakiś dokument albo inną

00:30:40.259 --> 00:30:43.559
informację o tym, kim jesteś, bo jest wysoka

00:30:43.559 --> 00:30:45.980
szansa, że możesz to zapomnieć. Tak jak żona

00:30:45.980 --> 00:30:49.059
detektywa Takeby zapomina, gdzie jest. Wychodzi

00:30:49.059 --> 00:30:52.359
po zakupy i się gubi. Tak, i w ogóle wprowadzenie

00:30:52.359 --> 00:30:54.619
tego bohatera to mocno mi przypomniało Memento

00:30:54.619 --> 00:30:57.559
i właśnie bohatera tamtego filmu, który nie miał

00:30:57.559 --> 00:30:59.740
pamięci krótkotrwałej i właśnie wszystkie rzeczy

00:30:59.740 --> 00:31:01.700
musiał sobie zapisywać na ręku, nawet właśnie

00:31:01.700 --> 00:31:03.960
jak się nazywa, no bo jakby nic nie pamiętał.

00:31:03.980 --> 00:31:06.259
I tutaj z tym bohaterem jest bardzo podobnie.

00:31:06.559 --> 00:31:09.220
No więc jest to super zabieg ze strony Kurosawy.

00:31:09.539 --> 00:31:11.799
My szukamy do tego jakiegoś znaczenia, a może

00:31:11.799 --> 00:31:14.619
to chodziło tylko i wyłącznie o to, żeby w ciekawy

00:31:14.619 --> 00:31:28.130
sposób wprowadzić imię bohatera, nie? Dobra,

00:31:28.130 --> 00:31:30.549
więc możemy powiedzieć, że akt pierwszy właśnie

00:31:30.549 --> 00:31:36.369
kończy się złapaniem Mamii tuż po akcji w szpitalu.

00:31:36.450 --> 00:31:39.190
No i rozpoczyna się taka troszeczkę rozgrywka.

00:31:39.289 --> 00:31:43.809
To, co mówiłeś, Adi, o tej jawnej niechęci detektywa

00:31:43.809 --> 00:31:49.049
Takeby do Mamii, jest widoczne bardzo szybko

00:31:49.049 --> 00:31:52.710
podczas ich rozmowy pierwszej, kiedy on pokazuje

00:31:52.710 --> 00:31:56.690
mu zdjęcia i tamten, tak jak widzieliśmy wcześniej.

00:31:57.150 --> 00:32:00.950
zadaje kuliste pytania. Dlaczego? Kim jesteś?

00:32:00.990 --> 00:32:03.970
A po co ci te zdjęcia? Jeżeli ci się nie podobają,

00:32:03.990 --> 00:32:06.349
to dlaczego je masz? I tak próbuje troszeczkę

00:32:06.349 --> 00:32:09.349
go rozłościć. To mu się bardzo udaje. Tamten

00:32:09.349 --> 00:32:13.609
mu wybija zapalniczkę z rąk, a później rzuca

00:32:13.609 --> 00:32:17.529
kawą w niego. Jawnie daje znać, że pała do niego

00:32:17.529 --> 00:32:20.589
niesamowitą niechęcią. Ale to też jednocześnie

00:32:20.589 --> 00:32:23.890
pokazuje nam, że... Tak chyba to jest mocny zawodnik,

00:32:23.930 --> 00:32:27.150
którego nie da się zahipnotyzować odpaleniem

00:32:27.150 --> 00:32:31.970
zapalniczki. Czy puszczeniem wody. Też ja to

00:32:31.970 --> 00:32:35.890
tak odczytałem, że o, w końcu nasz główny złoczyńca

00:32:35.890 --> 00:32:39.750
natrafił na równie godnego sobie przeciwnika.

00:32:39.869 --> 00:32:42.670
Tak. No jest scena drugiego wywiadu pomiędzy

00:32:42.670 --> 00:32:46.950
nimi w celi, a raczej w celi szpitala psychiatrycznego,

00:32:47.049 --> 00:32:51.779
która jest właśnie już dowodem na to, że Mamija

00:32:51.779 --> 00:32:54.920
chciałby go zahipnotyzować, ale tak jakby się

00:32:54.920 --> 00:32:58.140
nie daje. I zaczyna używać hipnozy przeciwko

00:32:58.140 --> 00:33:02.759
niemu de facto. Po czym ten pokazuje jakieś inne

00:33:02.759 --> 00:33:05.619
swoje moce, które można odczytać różnie, ale

00:33:05.619 --> 00:33:10.059
widzimy nagle krople deszczu, które są na suficie

00:33:10.059 --> 00:33:14.160
w pokoju. Ten deszcz zaczyna skapywać i gasi

00:33:14.160 --> 00:33:17.720
właśnie tą zapalniczkę. Ten pokój ciemnieje.

00:33:18.000 --> 00:33:21.079
Jawne są tutaj jakieś... paranormalne zdolności,

00:33:21.160 --> 00:33:25.539
które mamija albo posiada, albo jakoś mimowolnie

00:33:25.539 --> 00:33:30.599
potrafi użyć. Ale też to może być przypadek,

00:33:30.599 --> 00:33:33.500
że akurat spadł deszcz, że ten film jest jakby

00:33:33.500 --> 00:33:36.680
tak niejednoznaczny, że możemy to sobie różnie

00:33:36.680 --> 00:33:39.619
tłumaczyć. Tak, że po prostu ktoś zalał w celi

00:33:39.619 --> 00:33:42.119
wyżej podłogę. Dokładnie, takie rzeczy się zdarzają.

00:33:42.910 --> 00:33:46.410
Ale też tu gdzieś zaczyna się powoli ten horror,

00:33:46.650 --> 00:33:49.710
że ten klimat zaczyna gęstnieć i my też zaczynamy

00:33:49.710 --> 00:33:53.569
tak razem z tym Takebą kwestionować to wszystko,

00:33:53.690 --> 00:33:57.329
co się dzieje na ekranie. Scenę, w której Takeba

00:33:57.329 --> 00:34:01.269
widzi swoją żonę, która popełniła samobójstwo.

00:34:01.369 --> 00:34:05.109
I to było dla mnie na maksa szokujące. Ja naprawdę

00:34:05.109 --> 00:34:08.369
myślałem, to mi też grało, że ona popełniła

00:34:08.369 --> 00:34:12.730
samobójstwo. I nagle jest twist? Nie. to on to

00:34:12.730 --> 00:34:15.090
widzi, a ona jest tutaj normalna w tej scenie.

00:34:15.110 --> 00:34:19.789
W sensie zachowuje się w sposób daleko odmienny

00:34:19.789 --> 00:34:32.710
od tego, w którym widział ją Mamija. Ijąc tą

00:34:32.710 --> 00:34:36.090
konstrukcją aktową, no to mamy w drugim akcie

00:34:36.090 --> 00:34:39.980
powolne... Czy możemy to nazwać popadaniem w

00:34:39.980 --> 00:34:43.659
szaleństwo przez Takebę? Dla mnie nie popadanie

00:34:43.659 --> 00:34:46.360
w szaleństwo, tylko on coraz bardziej sobie uświadamia,

00:34:46.460 --> 00:34:49.699
co by chciał. Gdy jest scena, kiedy jemu się

00:34:49.699 --> 00:34:52.320
wydaje, że jego żona się powiesiła, no to on

00:34:52.320 --> 00:34:53.860
tak naprawdę chciałby, żeby ona się powiesiła,

00:34:53.900 --> 00:34:56.179
bo wtedy już nie miałby tych kłopotów. I później

00:34:56.179 --> 00:34:57.940
są takie sceny, kiedy on sobie wyobraża właśnie,

00:34:57.940 --> 00:35:01.389
że bierze nóż i mamy takie cięcie. W tamtym momencie

00:35:01.389 --> 00:35:03.190
to w ogóle myślałem, że zabił tę żonę nożem.

00:35:03.329 --> 00:35:06.010
Na samym początku filmu też jest ciekawe połączenie

00:35:06.010 --> 00:35:09.289
montażowe. Kiedy on jest wkurzony na tę żonę

00:35:09.289 --> 00:35:12.369
za to, że znowu włączyła tę pralkę czy suszarkę

00:35:12.369 --> 00:35:14.809
i on idzie, wyłącza tę suszarkę i mamy cięcie

00:35:14.809 --> 00:35:17.369
i wtedy ten drugi morderca nagle wypada przez

00:35:17.369 --> 00:35:19.789
okno. I to jest tak zmontowane, że w pierwszej

00:35:19.789 --> 00:35:22.130
sekundzie myślałem, że nasz główny bohater tę

00:35:22.130 --> 00:35:25.050
swoją żonę wywala przez okno. Ale co prawda jest

00:35:25.050 --> 00:35:28.250
gdzieś takie podskórne to poczucie właśnie, że

00:35:28.250 --> 00:35:31.309
tak chyba ma problem z tym, że ta żona popada

00:35:31.309 --> 00:35:34.369
w jakąś chorobę i jest to dla niego ciężar, ale

00:35:34.369 --> 00:35:37.929
no jak sobie z tym poradzić? Tak. W końcu sobie

00:35:37.929 --> 00:35:41.610
z tym radzi, oddaje ją też do szpitala psychiatrycznego,

00:35:41.650 --> 00:35:45.329
tak jak mówi lekarzowi, tylko do końca tej sprawy,

00:35:45.329 --> 00:35:49.289
no ale raczej chyba tam zostanie. Tak samo jak

00:35:49.289 --> 00:35:51.670
obiecuje jej od następnego początku, że jak tylko

00:35:51.670 --> 00:35:55.010
skończę tą sprawę... to pojedziemy gdzieś na

00:35:55.010 --> 00:35:58.989
wakacje. I co tutaj jest istotne, lekarz właśnie

00:35:58.989 --> 00:36:02.730
ze szpitala psychiatrycznego patrzy na pana detektywa

00:36:02.730 --> 00:36:06.429
i mówi nie pracuj tak dużo, bo wyglądasz gorzej

00:36:06.429 --> 00:36:09.230
niż swoja żona. Dla mnie ty wyglądasz na chorego.

00:36:09.289 --> 00:36:12.050
Co też jest taką sugestią, że coś jest z nim

00:36:12.050 --> 00:36:15.070
nie tak. Za drugim razem, gdy oglądałem ten film,

00:36:15.110 --> 00:36:18.269
totalnie widziałem tą rozchodzącą się rzeczywistość.

00:36:18.309 --> 00:36:20.739
Ja bym tak to troszeczkę określił. Raz, że ten

00:36:20.739 --> 00:36:24.260
film próbuje nas zahipnotyzować. To, że my też

00:36:24.260 --> 00:36:28.559
widzimy właśnie co rusz są błyszczące światła,

00:36:28.559 --> 00:36:31.739
albo słyszymy właśnie te dźwięki, niepokojąca,

00:36:31.739 --> 00:36:35.719
irytująca pralka, jakiś biały szum, te fale,

00:36:35.840 --> 00:36:38.440
które są takie bardzo agresywne, bym w sumie

00:36:38.440 --> 00:36:40.500
nawet powiedział, nawet przez ściany je słychać.

00:36:40.619 --> 00:36:44.800
Tak samo jak bohaterowie widzimy właśnie, jak

00:36:44.800 --> 00:36:47.119
ta rzeczywistość się troszeczkę zaczyna nam rozchodzić.

00:36:47.440 --> 00:36:50.690
I jest... Gdzieś chyba na przecięciu drugiego

00:36:50.690 --> 00:36:53.590
i trzeciego aktu, właśnie jak Takebe jedzie z

00:36:53.590 --> 00:36:57.989
żoną do psychiatryka, żeby ją zostawić, oni wsiadają

00:36:57.989 --> 00:37:01.889
do autobusu. Gdzie on jedzie, ten autobus? Widzimy

00:37:01.889 --> 00:37:04.969
autobus z czerwonymi siedzeniami i za oknami

00:37:04.969 --> 00:37:08.010
są chmury. Jakby nie ma w ogóle rzeczywistości.

00:37:08.090 --> 00:37:12.929
To jest autobus do fantazji. Ciężko tutaj określić.

00:37:12.989 --> 00:37:15.789
To jest pierwszy raz, kiedy widzimy coś jawnie

00:37:15.789 --> 00:37:19.789
nierzeczywistego w tym filmie. Ja zacząłem się

00:37:19.789 --> 00:37:22.630
wtedy też zastanawiać, czy to czasem nie jest

00:37:22.630 --> 00:37:27.010
tak, że jeszcze jak była ta scena właśnie, że

00:37:27.010 --> 00:37:31.269
Takeba bierze nóż. Bo to autobus jest dokładnie

00:37:31.269 --> 00:37:33.389
po tym. To jest kolejne ujęcie też. Myślałem,

00:37:33.389 --> 00:37:35.530
że on po prostu ją zabił. Tak, tak. I ten nóż

00:37:35.530 --> 00:37:37.590
jest przecież, on jest tam przez ułamek sekundy

00:37:37.590 --> 00:37:40.309
wręcz. I potem jest właśnie ten autobus taki

00:37:40.309 --> 00:37:43.349
bajkowy. I naprawdę myślałem, okej, on ją zabił

00:37:43.349 --> 00:37:47.329
i to jest jakiś jego teraz wizja po prostu. Mamy

00:37:47.329 --> 00:37:51.329
to ujęcie, że on chwyta nóż. No to to mnie już

00:37:51.329 --> 00:37:54.610
gdzieś tak nie tyle wypięło, co ja już wtedy

00:37:54.610 --> 00:37:57.730
jakby odleciałem razem z nimi tym autobusem w

00:37:57.730 --> 00:37:59.869
chmury, bo nie wiedziałem, czy to mu się wydaje

00:37:59.869 --> 00:38:02.909
Takebie, czy nie. I tak naprawdę już w zasadzie

00:38:02.909 --> 00:38:06.550
do końca filmu potem, to my już nie wiemy, co

00:38:06.550 --> 00:38:09.570
mu się wydaje, a co nie. I to jest super w tym

00:38:09.570 --> 00:38:12.550
filmie. I to jest też właśnie to mistrzostwo

00:38:12.550 --> 00:38:16.280
Kurosawy. Takie rzemieślnicze. Naprawdę, że to,

00:38:16.400 --> 00:38:20.300
jak ten film jest opowiedziany, korzystając z

00:38:20.300 --> 00:38:22.880
instrumentarium gatunkowego, to nie jest to film

00:38:22.880 --> 00:38:25.659
stricte gatunkowy. Że nawet jak na początku mówiłem,

00:38:25.659 --> 00:38:28.699
że to jest jednocześnie film detektywistyczny,

00:38:28.699 --> 00:38:32.139
kryminalny, ale jest też to horror psychologiczny,

00:38:32.159 --> 00:38:34.579
horror filozoficzny, ale że właśnie jest taki

00:38:34.579 --> 00:38:37.699
pomiędzy gatunkami, to sprawia, że ten film jest

00:38:37.699 --> 00:38:40.900
super ciekawy. Że jednocześnie korzystając z

00:38:40.900 --> 00:38:43.130
takich... super gatunkowych rzeczy, no nie jest

00:38:43.130 --> 00:38:45.690
to film gatunkowy. Jest to coś więcej. Jakby

00:38:45.690 --> 00:38:49.510
naprawdę nie dziwię się, że nawet Martin Scorsese

00:38:49.510 --> 00:38:53.610
mówi o tym filmie jako o takim najbardziej niepokojącym

00:38:53.610 --> 00:38:57.730
filmie Kurosawy. To jest świetna robota rzemieślnicza.

00:38:57.769 --> 00:39:01.090
Ten film tak nas cały czas zwodzi. Gdzieś igra

00:39:01.090 --> 00:39:03.550
z naszym, z tym naszym stopniem poinformowania,

00:39:03.590 --> 00:39:06.389
że tak powiem, to jest coś, co sprawia, że ten

00:39:06.389 --> 00:39:08.969
film gdzieś tak siedzi w głowie. Gdzieś przeczytałem

00:39:08.969 --> 00:39:12.400
w jakiejś recenzji, że To jest takie porównanie,

00:39:12.400 --> 00:39:17.840
jak śpicie i budzi was w nocy jakiś dźwięk, że

00:39:17.840 --> 00:39:21.500
ktoś stoi, nie wiem, na schodach w cieniu. To

00:39:21.500 --> 00:39:24.900
ten film jest właśnie tym, jest tym dźwiękiem.

00:39:25.239 --> 00:39:28.260
I myślę, że to jest super trafne porównanie,

00:39:28.300 --> 00:39:30.760
że niby to wszystko znamy, te wszystkie elementy,

00:39:30.760 --> 00:39:34.280
znamy ten film detektywistyczny, znamy ten dramat

00:39:34.280 --> 00:39:37.940
psychologiczny o właśnie radzeniu sobie z ciężko

00:39:37.940 --> 00:39:42.250
chorą żoną, ale... No niekoniecznie, że to właśnie

00:39:42.250 --> 00:39:46.150
jest takie znajome, ale jest też gdzieś przerażające,

00:39:46.190 --> 00:39:49.449
że właśnie ta pralka, to było dla mnie mistrzostwo,

00:39:49.469 --> 00:39:51.869
kiedy za drugim razem ten nasz główny bohater

00:39:51.869 --> 00:39:54.889
siedzi w mieszkaniu, wrócił właśnie i chyba było

00:39:54.889 --> 00:39:57.510
to surowe mięso, nie mam pewności, ale kiedy

00:39:57.510 --> 00:40:02.389
on wraca do mieszkania i działa ta maszyna, no

00:40:02.389 --> 00:40:05.789
więc idzie ją wyłączyć, wraca do pokoju i w tym

00:40:05.789 --> 00:40:08.510
momencie wstaje jego żona i ją na nowo odpala.

00:40:08.989 --> 00:40:11.789
I też myślę, że ta scena to jest pokazanie tego,

00:40:11.829 --> 00:40:15.429
z czym na co dzień mierzy się Takeba. Wtedy też

00:40:15.429 --> 00:40:18.730
jest jawna różnica w sposobie kręcenia tej sceny.

00:40:19.030 --> 00:40:22.550
Bo o ile większość jest właśnie taka dość stateczna,

00:40:22.730 --> 00:40:25.909
tak ta wydaje się troszeczkę jak z Handycama.

00:40:26.230 --> 00:40:29.730
Ten obraz się troszeczkę porusza, dając takie

00:40:29.730 --> 00:40:32.110
chyba wrażenie właśnie tego rozedrgania wewnętrznego

00:40:32.110 --> 00:40:35.809
Takeby i zarazem jego domu, który jest niestabilny.

00:40:36.010 --> 00:40:39.550
To, że jego żona... gdzieś pamięta, jak to jest

00:40:39.550 --> 00:40:43.349
wykonywać jakieś obowiązki domowe, no ale to

00:40:43.349 --> 00:40:45.570
są jakieś takie puste czynności. Ona pamięta,

00:40:45.570 --> 00:40:48.969
że się nastawia pranie, ale nie wrzuca tego prania.

00:40:49.190 --> 00:40:52.730
Ta pralka po prostu chodzi, chodzi i chodzi i

00:40:52.730 --> 00:40:58.090
chodzi, aż nasz główny bohater ma dość. I ten

00:40:58.090 --> 00:41:00.369
styl właśnie wizualny jest tutaj bardzo, bardzo

00:41:00.369 --> 00:41:03.369
ciekawy. To jak wprowadza właśnie napięcie przez

00:41:03.369 --> 00:41:07.150
utrzymywanie tych długich ujęć. Wydaje się, że

00:41:07.639 --> 00:41:10.679
Zostaliśmy troszeczkę tak przyzwyczajeni do cięć,

00:41:10.719 --> 00:41:15.360
że gdy widzimy tak długie ujęcie, no zaczynamy

00:41:15.360 --> 00:41:20.300
jakoś odczuwać dyskomfort. To jest za długie,

00:41:20.300 --> 00:41:23.739
jakoś tam podświadomie coś nam mówi. Patrzymy,

00:41:23.840 --> 00:41:26.500
patrzymy i zaczynamy się doszukiwać. Co tu się

00:41:26.500 --> 00:41:29.900
stanie, prawda? Też widzimy, jak te emocje zaczynają

00:41:29.900 --> 00:41:32.960
się rozwijać w tych scenach długich. Możemy przejść

00:41:32.960 --> 00:41:36.670
od właśnie spokojnego... wywiadu pomiędzy detektywem

00:41:36.670 --> 00:41:40.050
a podejrzanym, no a skończyć praktycznie na bójce.

00:41:40.889 --> 00:41:44.190
Coś, co wydaje mi się, że właśnie zostało odebrane

00:41:44.190 --> 00:41:46.489
przez koreańskich twórców później, na przykład

00:41:46.489 --> 00:41:49.849
przy Memories of Murder, która też ma długie

00:41:49.849 --> 00:41:53.309
ujęcia z wieloma planami, gdzie wydaje się, że

00:41:53.309 --> 00:41:56.110
są minifilmy w sumie w tych ujęciach. Właśnie

00:41:56.110 --> 00:41:59.909
jest bardzo dużo długich ujęć, ale czasami te

00:41:59.909 --> 00:42:02.409
krótkie ujęcia, te inserty, one są tak krótkie,

00:42:02.429 --> 00:42:04.820
że wygląda to jak błąd. Że na przykład, kiedy

00:42:04.820 --> 00:42:07.699
nasz główny bohater jest w pralni, gdzie czeka

00:42:07.699 --> 00:42:10.000
na odbiór jakichś swoich rzeczy i to nie przychodzi

00:42:10.000 --> 00:42:12.500
i mamy nagle takie bardzo krótkie ujęcie na taką

00:42:12.500 --> 00:42:15.039
kobiecą sukienkę, która wjeżdża. I to jest po

00:42:15.039 --> 00:42:17.559
prostu tak krótkie, że przy normalnym montażu

00:42:17.559 --> 00:42:20.539
to by było uważane za urwane. I podobnie właśnie

00:42:20.539 --> 00:42:22.659
różne sceny jego wizji, albo to jak bierze ten

00:42:22.659 --> 00:42:25.719
nóż. To wszystko wygląda na za krótkie i to też

00:42:25.719 --> 00:42:27.820
jeszcze potęguje to, że czujemy się niekomfortowo

00:42:27.820 --> 00:42:29.860
oglądając ten film. No to jest ten kontrast,

00:42:29.860 --> 00:42:32.710
prawda? Właśnie w tej scenie drugiego wywiadu

00:42:32.710 --> 00:42:36.110
z mamiją w celi psychiatryka, to też jest długa

00:42:36.110 --> 00:42:39.369
scena, w której oni przechodzą z pokoju do pokoju,

00:42:39.369 --> 00:42:42.789
jeden do jednego, drugi do drugiego, ciemność,

00:42:42.789 --> 00:42:46.030
jasność, żarówka i tak dalej. Jeden siada, drugi

00:42:46.030 --> 00:42:49.309
wstaje. I to trwa właśnie parę dobrych minut.

00:42:49.510 --> 00:42:52.789
I tak aby przejmuje jawną inicjatywę w tej dyskusji,

00:42:52.789 --> 00:42:56.070
bierze właśnie tą zapalniczkę, mówi mu, co, bez

00:42:56.070 --> 00:42:59.179
zapalniczki nie możesz mówić? I odpala tą zapalniczkę.

00:42:59.260 --> 00:43:01.199
Wydaje mi się, że w tym momencie jest dosłownie

00:43:01.199 --> 00:43:05.000
właśnie takie bardzo ostre cięcie. Proste, trochę

00:43:05.000 --> 00:43:08.800
tak jak z Ozu. Dokładnie na niego, który mówi

00:43:08.800 --> 00:43:13.739
jakby przez nas do Mamii. I to jest tutaj ten

00:43:13.739 --> 00:43:15.440
kontrast, że widzieliśmy coś bardzo długiego

00:43:15.440 --> 00:43:18.480
i nagle zaczynamy to rozgrywać shot, reverse

00:43:18.480 --> 00:43:21.400
shot na dwóch rozmówców, aż do zakończenia tej

00:43:21.400 --> 00:43:23.739
sceny. Więc tutaj ten kontrast właśnie, to, że

00:43:23.739 --> 00:43:27.199
długo, krótko, to nam wprowadza taką niepewność,

00:43:27.199 --> 00:43:31.079
że Nie wiemy, jak ten film funkcjonuje. Gdzieś

00:43:31.079 --> 00:43:33.820
pomiędzy tymi dwoma stylami jest styl tego filmu.

00:43:33.960 --> 00:43:36.400
Nie można go określić jednym stylem właśnie.

00:43:36.599 --> 00:43:39.500
I to jest chyba coś, o czym też mówi ten film

00:43:39.500 --> 00:43:42.260
i o czym mówił Kurosawa i mówi jakby do dzisiaj,

00:43:42.280 --> 00:43:45.960
że on nie jest zwolnikiem prostych jakichś takich

00:43:45.960 --> 00:43:48.920
dyskrypcji. Nie można człowieka określić w jeden

00:43:48.920 --> 00:43:52.159
sposób. Tam jest dużo ludzi w tym człowieku.

00:43:52.300 --> 00:43:55.840
Możesz być właśnie lekarzem i zabójcą, prawda?

00:43:56.429 --> 00:44:00.110
Możesz być detektywem i zabójcą i dobrym mężem

00:44:00.110 --> 00:44:03.369
i złym mężem i wszystko naraz. Jest to kino przez

00:44:03.369 --> 00:44:06.389
wielkie K. Myślę, że możemy bez najmniejszych

00:44:06.389 --> 00:44:09.610
oporów ten film postawić obok zbrodni i kary

00:44:09.610 --> 00:44:13.710
Dostojewskiego i to też jest bardzo złożony portret

00:44:13.710 --> 00:44:17.590
psychologiczny. To naprawdę tutaj Kurosawa myślę,

00:44:17.670 --> 00:44:20.769
że pokazał, że jest równie świetnym twórcą jak

00:44:20.769 --> 00:44:24.230
wcześniejszy Kurosawa. Ja tutaj czuję ewidentnie,

00:44:24.230 --> 00:44:27.730
że jest to twórca. Jest trochę taki, jak u Kubricka,

00:44:27.769 --> 00:44:31.809
coś takiego czuję właśnie, takie napięcie, które

00:44:31.809 --> 00:44:34.469
wytwarza mam wrażenie, jak mimochodem. To jest

00:44:34.469 --> 00:44:38.210
naprawdę, no wybitne. Ale tak jeszcze, a propos

00:44:38.210 --> 00:44:40.309
tych ujęć, tylko chciałem powiedzieć, że właśnie

00:44:40.309 --> 00:44:44.030
te krótkie cięcia, one są takie na granicy percepcji,

00:44:44.110 --> 00:44:46.690
że to jest takie mrugnięcie okiem. I nie wiesz,

00:44:46.690 --> 00:44:49.150
czy to się wydarzyło, czy nie. I naprawdę to

00:44:49.150 --> 00:44:51.570
wprowadza w jakiś trans. No tak się czułem po

00:44:51.570 --> 00:44:53.570
tym filmie. To jest magia tego filmu, jakby.

00:44:53.650 --> 00:44:57.340
To jest ten... klimat, który rozsiewa na widzu.

00:44:57.380 --> 00:45:00.739
Go hipnotyzuje właśnie tą niepewnością, tymi

00:45:00.739 --> 00:45:03.400
różnymi stylami. Dla mnie też ten film trochę

00:45:03.400 --> 00:45:07.219
jest o tym, że w realnym życiu, jakby poza filmowym,

00:45:07.280 --> 00:45:10.400
też mamy w społeczeństwie dużo morderstw, które

00:45:10.400 --> 00:45:12.420
są popełniane przez normalnych ludzi. I tego

00:45:12.420 --> 00:45:14.260
jakby społeczeństwo nigdy się nie spodziewa,

00:45:14.280 --> 00:45:17.820
że ktoś, kto właśnie jest tam, no nie wiem, nauczycielem,

00:45:17.860 --> 00:45:21.519
czy fryzjerem, czy kimś nagle zabija siekierą

00:45:21.519 --> 00:45:24.059
swoją żonę i dzieci. Później czytamy o tym w

00:45:24.059 --> 00:45:26.039
gazetach, ale nikt się tak naprawdę nie zastanawia,

00:45:26.039 --> 00:45:29.260
skąd to się wzięło i dlaczego ktoś, kto wydawał

00:45:29.260 --> 00:45:31.239
się normalny, popełnia nagle taką zbrodnię, która

00:45:31.239 --> 00:45:33.360
jakby nie ma uzasadnienia i racjonalnie na pewno

00:45:33.360 --> 00:45:36.139
się dla niego nie skończy dobrze. I w tym filmie

00:45:36.139 --> 00:45:37.980
wydaje mi się, że mamy to fajnie uchwycone, że

00:45:37.980 --> 00:45:41.480
cały czas mamy taki klimat, że każda z tych postaci,

00:45:41.480 --> 00:45:44.360
którą mamy w filmie, może się okazać zabójcą.

00:45:44.880 --> 00:45:46.679
Tak samo się dzieje z psychologiem. W pewnym

00:45:46.679 --> 00:45:49.000
momencie widzimy, że X pojawił się u niego na

00:45:49.000 --> 00:45:51.719
ścianie w pokoju, więc on też może kogoś zabić.

00:45:51.780 --> 00:45:53.900
Później się okazuje, że on nie zabija, ale zabija

00:45:53.900 --> 00:45:57.739
się sam. No i film kończy się na takiej nucie,

00:45:57.760 --> 00:46:02.099
że tak naprawdę każdy teraz może zabić nie wiadomo

00:46:02.099 --> 00:46:05.099
kogo. To mi się wydaje tylko bardzo niepokojąca

00:46:05.099 --> 00:46:08.219
koncepcja, ale właśnie trochę tak jak w prawdziwym

00:46:08.219 --> 00:46:10.119
życiu, tylko nad tym się tak na co dzień nie

00:46:10.119 --> 00:46:13.079
zastanawiamy. Tej niepewności na pewno jest dużo

00:46:13.079 --> 00:46:16.730
i jest ona specjalnie tam przechwycona. Kiedy

00:46:16.730 --> 00:46:21.510
detektyw właśnie wchodzi do pokoju, Mami widzi

00:46:21.510 --> 00:46:25.190
wiele podręczników o psychologii, o schizofrenii.

00:46:25.250 --> 00:46:28.329
To, co głównie go interesuje, na co natrafia,

00:46:28.349 --> 00:46:32.510
jest podręcznik o mezmeryzmie. I tutaj nawet

00:46:32.510 --> 00:46:34.710
tytuł tego podręcznika jest według mnie bardzo

00:46:34.710 --> 00:46:39.469
istotny. Co do znaczenia całego filmu, to mezmeryzm

00:46:39.469 --> 00:46:43.599
albo koniec oświecenia. Oświecenie, czyli jakiś

00:46:43.599 --> 00:46:47.179
nurt, który mówi, że możemy poznać esencję czegoś.

00:46:47.320 --> 00:46:50.260
No tutaj mówimy, że nie da się poznać tej esencji.

00:46:50.360 --> 00:46:54.159
Ta esencja jest rozmyta, rozlana w wielu odcieniach

00:46:54.159 --> 00:46:57.099
szarości i tak jak mówił psycholog na samym początku,

00:46:57.119 --> 00:47:00.139
nie można powiedzieć, co człowiekowi siedzi w

00:47:00.139 --> 00:47:03.300
głowie. Możemy widzieć tylko takie właśnie poszatkowane

00:47:03.300 --> 00:47:07.179
wizje jak na końcu. Gdzieś na granicy jawy i

00:47:07.179 --> 00:47:10.659
rzeczywistości. Myślę, że możemy tutaj opowiedzieć,

00:47:10.719 --> 00:47:12.519
jak sam film się kończy, bo to też jest bardzo

00:47:12.519 --> 00:47:15.920
ciekawe. Po raz kolejny nasz detektyw wsiada

00:47:15.920 --> 00:47:19.000
do tego magicznego autobusu, który wydaje się

00:47:19.000 --> 00:47:22.639
podróżować gdzieś na granicy światów. Trafia

00:47:22.639 --> 00:47:25.920
do starego bloku mieszkalnego, takiego drewnianego

00:47:25.920 --> 00:47:29.639
i tam spotyka właśnie Mamiję. Wcześniej widzi

00:47:29.639 --> 00:47:33.400
zdjęcie osoby, która rozpoczęła kult mezmeryzmu.

00:47:33.800 --> 00:47:37.920
Piękne, wyblakłe zdjęcie człowieka bez twarzy.

00:47:38.400 --> 00:47:43.960
za kotarą. Cudowna wizualka. No i wtedy widzi

00:47:43.960 --> 00:47:47.239
tam się z Mamiją, który jest taki bardzo rozochocony

00:47:47.239 --> 00:47:49.940
i mówi, że w końcu tu trafiłeś. Każdy, kto chce

00:47:49.940 --> 00:47:53.420
poznać siebie, w końcu tu trafia. No ale Takebe

00:47:53.420 --> 00:47:57.079
dalej jakby nie jest przyjacielem Mamiji, mimo

00:47:57.079 --> 00:48:00.480
że wydaje się, że ich jakieś istoty tutaj stoją

00:48:00.480 --> 00:48:03.780
na tym samym poziomie moralnym. No i Takebe wyciąga

00:48:03.780 --> 00:48:06.840
pistolet, strzela do niego. Pyta się go, czy

00:48:06.840 --> 00:48:11.599
teraz pamięta swoje życie, kim jest, tamten mu

00:48:11.599 --> 00:48:16.960
potwierdza. Próbuje jeszcze zrobić ten ruch X

00:48:16.960 --> 00:48:20.940
ręką, żeby albo go zaczarować, ciężko powiedzieć,

00:48:21.119 --> 00:48:25.219
jest to element rytuału. Tak jakby daje mu skończyć,

00:48:25.260 --> 00:48:28.500
albo nie daje mu skończyć. Kolejne niedopowiedzenie.

00:48:28.900 --> 00:48:32.079
Strzela do niego jeszcze jakieś 6 razy, żeby

00:48:32.079 --> 00:48:35.909
się upewnić, że ta cholera już nie wstanie. Po

00:48:35.909 --> 00:48:39.510
czym mamy przebitkę do restauracji, gdzie zjada

00:48:39.510 --> 00:48:42.250
właśnie obiad, mówiliśmy o tym i wydaje się właśnie

00:48:42.250 --> 00:48:45.889
pozbawiony tego stresu, tego ciężaru, który na

00:48:45.889 --> 00:48:48.949
nim spoczywał przez całe życie. No i to też jest

00:48:48.949 --> 00:48:51.809
pytanie, czy on naprawdę zabił tego Mamieje,

00:48:51.849 --> 00:48:56.289
bo właśnie ta scena jak trwała, to miała taki

00:48:56.289 --> 00:49:01.170
sznyt powiedzmy magiczny, ale w momencie, w którym

00:49:01.170 --> 00:49:05.630
właśnie nasz bohater strzela tyle razy, do tego

00:49:05.630 --> 00:49:08.530
Mamii, to zacząłem się zastanawiać, czy to jest

00:49:08.530 --> 00:49:10.949
naprawdę, czy nie. No i nie mam na to odpowiedzi,

00:49:10.989 --> 00:49:14.909
bo zaraz potem jest scena w restauracji, która

00:49:14.909 --> 00:49:19.289
też się kończy idealnie przed akcją, przed tym,

00:49:19.309 --> 00:49:22.329
jak ta kalnerka bierze nóż. No zwłaszcza, że

00:49:22.329 --> 00:49:23.969
gdyby nasz główny mohater zabił naprawdę tego

00:49:23.969 --> 00:49:26.369
Mamię, to raczej miałby problemy. A tutaj wygląda,

00:49:26.489 --> 00:49:28.070
że nagle wszystkie jego problemy się skończyły.

00:49:28.329 --> 00:49:32.190
Tak, pozbył się żony, pozbył się Mamii i w końcu

00:49:32.190 --> 00:49:37.130
spokojnie zjadł posiłek. Ale po tym posiłku nie

00:49:37.130 --> 00:49:40.349
nastąpił spokój, no bo nie wiemy, czy ta kelnerka

00:49:40.349 --> 00:49:43.469
zabiła go, czy zabiła kogoś, czy zabiła siebie,

00:49:43.630 --> 00:49:49.329
że jednak ta śmierć dalej jest i dalej jest niewyjaśniona.

00:49:49.530 --> 00:49:53.730
Tak, że śmierć tego Mamie nie zakończyła tego

00:49:53.730 --> 00:49:57.030
procesu, że to jakby dalej trwa, że to się roznosi

00:49:57.030 --> 00:50:00.309
dalej. No jedna z sugestii filmu jest taka, że

00:50:00.309 --> 00:50:04.690
nasz detektyw Takabe został właśnie nowym misjonarzem

00:50:04.690 --> 00:50:07.250
mrocznego kultu, czy jakiejś mrocznej prawdy,

00:50:07.269 --> 00:50:10.710
której się nie da poznać. On właśnie zabija mamiję,

00:50:10.730 --> 00:50:13.849
później odsłuchuje jakieś stare nagrania na fonografię.

00:50:14.130 --> 00:50:16.510
Na jego twarzy nie pojawiają się żadne emocje,

00:50:16.530 --> 00:50:20.130
wydaje się. Widzimy, że szaleństwo jakiegoś morderstwa

00:50:20.130 --> 00:50:24.789
dalej jest w świecie. Kelnerka bierze nóż, tuż

00:50:24.789 --> 00:50:27.269
po tym, jak zresztą rozmawia z naszym detektywem,

00:50:27.349 --> 00:50:32.320
czy on ją zaczarował. jedna z wielu otwartych

00:50:32.320 --> 00:50:37.199
kwestii tego filmu. I to nas sprowadza do jednoznacznego

00:50:37.199 --> 00:50:40.820
stwierdzenia, że jak na razie to jest nasz trzeci

00:50:40.820 --> 00:50:47.000
odcinek i każdy film to jest film Henry. Bo Cruising

00:50:47.000 --> 00:50:51.480
również kończy się tak, zło dalej jest na świecie.

00:50:51.579 --> 00:50:53.840
To jest ta współczesna prawda. No nie da się

00:50:53.840 --> 00:50:56.219
wyplenić tego. Więc zobaczymy, co będzie w następnym

00:50:56.219 --> 00:50:58.239
odcinku. No ale teraz myślę, że wszyscy czekają

00:50:58.239 --> 00:51:01.860
na nasze drugie uderzenie, więc Bartek, z czym

00:51:01.860 --> 00:51:04.940
byś sparował Cure? Zacznijmy od takiej linii

00:51:04.940 --> 00:51:07.940
myślowej, o jakich filmach myślałem. No Longlegs 

00:51:07.940 --> 00:51:10.300
już coś tam powiedzieliśmy, to jest film

00:51:10.300 --> 00:51:14.300
bardzo świeży, też mówi o detektywie, pani detektyw,

00:51:14.300 --> 00:51:17.579
która poszukuje jakiejś prawdy, jakiegoś mordercy,

00:51:17.659 --> 00:51:20.659
który wydaje się paranormalny. Longlegs  to nie

00:51:20.659 --> 00:51:23.170
jest mój wybór. Myślałem też o filmie, który

00:51:23.170 --> 00:51:26.550
się nazywa Harry Angel. Wydaje mi się, że z początku

00:51:26.550 --> 00:51:32.210
lat dziewięćdziesiątych. Louisiana, Diabeł, Poszukiwania.

00:51:32.489 --> 00:51:34.090
Mickey Rourke przed operacjami plastycznymi.

00:51:34.090 --> 00:51:36.369
Mickey Rourke przed operacjami plastycznymi.

00:51:36.389 --> 00:51:39.570
Al Pacino grający... Robert De Niro. Robert De

00:51:39.570 --> 00:51:44.429
Niro grający Belzebuba, obierający bardzo sugestywnie

00:51:44.429 --> 00:51:48.269
jajko. Ale to też nie jest mój wybór. Mój wybór

00:51:48.269 --> 00:51:53.030
to film też w miarę świeży. The Empty Man. 2020

00:51:53.030 --> 00:51:57.809
rok, amerykańska produkcja, raczej mało znana

00:51:57.809 --> 00:52:01.130
bym powiedział, troszeczkę ofiara połączenia

00:52:01.130 --> 00:52:05.429
firm Fox i Disney, gdyż większość produkcji była

00:52:05.429 --> 00:52:08.489
za kadencji jednego, później Disney za bardzo

00:52:08.489 --> 00:52:11.530
nie wiedział, co z tym zrobić. W trakcie pandemii

00:52:11.530 --> 00:52:15.289
wrzucił ten film do kin, gdzie był grany przez

00:52:15.289 --> 00:52:18.130
tydzień, po czym oczywiście zszedł, no bo kto

00:52:18.130 --> 00:52:21.679
chodzi do kina, kiedy... Ludzie umierają. Został

00:52:21.679 --> 00:52:25.519
wrzucony na Disney+. No i troszeczkę tak sobie

00:52:25.519 --> 00:52:28.659
leży. Gdzieś na niego trafiłem po poleceniach

00:52:28.659 --> 00:52:32.219
i na pewno polecam też wam. To jest film o detektywie,

00:52:32.340 --> 00:52:35.059
eks -policjancie, teraz prywatnym detektywie,

00:52:35.099 --> 00:52:38.239
który zostaje wplątany w poszukiwanie dziewczyny,

00:52:38.260 --> 00:52:42.280
która wzięła udział w jakimś rytuale. Jest trochę

00:52:42.280 --> 00:52:46.000
taka legenda miejska o Empty Manie. Gdy pójdziesz

00:52:46.000 --> 00:52:48.880
na most, pomyślisz o Empty Manie, zadmuchasz

00:52:48.880 --> 00:52:52.300
butelkę, no to on do ciebie przyjdzie. Pierwszego

00:52:52.300 --> 00:52:55.519
dnia go słyszysz, drugiego dnia go widzisz, a

00:52:55.519 --> 00:52:58.239
trzeciego dnia przychodzi. Koncept wydaje się

00:52:58.239 --> 00:53:01.659
mega sztampowy, zwłaszcza współcześnie, bo mieliśmy

00:53:01.659 --> 00:53:04.539
już trochę takich straszaków po linii Slendermana,

00:53:04.679 --> 00:53:10.260
ale bez spoilerów ten film jest po pierwsze mega

00:53:10.260 --> 00:53:12.909
solidnie zrobiony rzemieślniczo. Reżyser David

00:53:12.909 --> 00:53:16.590
Prior to był uczeń Davida Finchera i ma, ja bym

00:53:16.590 --> 00:53:19.289
powiedział, że perfekcyjną kontrolę nad obrazem

00:53:19.289 --> 00:53:22.210
i dźwiękiem, że nawet jeżeli to, co widzisz,

00:53:22.210 --> 00:53:24.670
może się wydawać sztampowe, to to, jak to jest

00:53:24.670 --> 00:53:28.530
przedstawione, no trzyma cię naprawdę w uwadze.

00:53:28.630 --> 00:53:31.269
I co mi się bardzo podoba w tym filmie jest to,

00:53:31.329 --> 00:53:35.150
trochę tak jak w Cure, ile mnogości w sobie zawiera.

00:53:35.590 --> 00:53:38.349
Empty Man zaczyna się takim w sumie dwudziestominutowym

00:53:38.349 --> 00:53:41.309
shortem horrorowym, który się dzieje w Butanie,

00:53:41.929 --> 00:53:44.650
Później mamy opowieść detektywistyczną, która

00:53:44.650 --> 00:53:48.150
się przeradza w jakieś poszukiwanie jaźni siebie,

00:53:48.809 --> 00:53:54.230
horroru kosmicznego. Mega ciekawa rzecz. Rozumiem,

00:53:54.230 --> 00:53:56.309
że dla wielu się gdzieś tam rozchodzi, bo to

00:53:56.309 --> 00:54:00.449
jest długi film. Ja to kupuję i mam nadzieję,

00:54:00.489 --> 00:54:03.650
że reżyser dostanie kolejną szansę na długi metraż.

00:54:04.750 --> 00:54:08.909
To jest moje podwójne uderzenie. Okej, to powiedz

00:54:08.909 --> 00:54:12.909
co jest tym elementem spajającym Cure i The Empty

00:54:12.909 --> 00:54:15.889
Man jako ciekawy double feature według ciebie?

00:54:16.050 --> 00:54:19.150
No detektyw i to przez jaką podróż on przechodzi,

00:54:19.230 --> 00:54:22.090
gdzie się kończy. To jest troszeczkę spoilerem

00:54:22.090 --> 00:54:25.170
do Empty Mena, no ale... Że to jest psychologiczne

00:54:25.170 --> 00:54:27.750
połączenie, powiedzmy. Psychologiczne połączenie

00:54:27.750 --> 00:54:33.449
zmiany, drogi, tego poszukiwania. Bardzo istotne

00:54:33.449 --> 00:54:36.909
właśnie w Empty Mene jest właśnie myślenie o

00:54:36.909 --> 00:54:41.320
Empty Mene. Prawda? Jakieś wejście w tą... zbiorową

00:54:41.320 --> 00:54:44.179
psychozę i dla mnie też jest to jednym z tematów

00:54:44.179 --> 00:54:47.659
Cure i o to chodzi w mezmeryzmie, czyli właśnie

00:54:47.659 --> 00:54:51.699
takie wpływanie na świat myślami i to jest też

00:54:51.699 --> 00:54:54.019
takie połączenie pomiędzy tymi dwoma filmami

00:54:54.019 --> 00:54:59.539
plus właśnie detektyw na tropie, paranormalia,

00:54:59.659 --> 00:55:03.340
niepewność, dziwność. Według mnie to się łączy.

00:55:03.400 --> 00:55:06.980
Fajnie, że wziąłeś film, który jest w miarę nowym

00:55:06.980 --> 00:55:09.150
filmem. że gdzieś jednak to połączenie, że jednak

00:55:09.150 --> 00:55:12.650
ponad 20 lat różnicy między filmami. No, jestem

00:55:12.650 --> 00:55:14.829
ciekaw. Ja nie widziałem Emptymana, więc chętnie

00:55:14.829 --> 00:55:17.769
sobie nadrobię. A o twój film, Łukasz? Najpierw

00:55:17.769 --> 00:55:20.989
powiem, o jakich filmach myślałem. No i taka

00:55:20.989 --> 00:55:26.309
pierwsza myśl była taka, o której wszyscy myślą,

00:55:26.329 --> 00:55:30.710
jak mówią, cure, czyli porównanie do Siedem Davida

00:55:30.710 --> 00:55:34.929
Finchera. I według mnie to jest porównanie, które

00:55:35.500 --> 00:55:39.179
no, umniejsza filmowi Cure, bo wydaje mi się,

00:55:39.239 --> 00:55:43.239
że Fincher zrobił świetnie skrojony film, ale

00:55:43.239 --> 00:55:46.480
jednak jest to amerykańska produkcja, która nie

00:55:46.480 --> 00:55:51.480
bawi się w filozofowanie. że 7 jest kinem psychologicznym,

00:55:51.500 --> 00:55:54.539
ale Cure stoi gdzieś wyżej, że jest to zupełnie

00:55:54.539 --> 00:55:57.199
inna rzecz i naprawdę nie jestem fanem takiego

00:55:57.199 --> 00:56:00.300
porównywania, ale jeżeli ktoś ma zobaczyć Cure,

00:56:00.380 --> 00:56:03.500
bo usłyszał, że jest to japońskie Siedem, to jest

00:56:03.500 --> 00:56:06.760
to świetny powód, żeby zobaczyć Cure, ale nie

00:56:06.760 --> 00:56:09.619
nastawiałbym się na porównywanie tych dwóch filmów.

00:56:09.639 --> 00:56:12.440
Więc to była gdzieś taka pierwsza myśl, ale pierwszym

00:56:12.440 --> 00:56:16.230
filmem, o którym pomyślałem przy Cure... był

00:56:16.230 --> 00:56:20.090
film Perfect Days Wima Wendersa, bo pomyślałem

00:56:20.090 --> 00:56:22.349
sobie, że to byłoby ciekawe te dwa filmy ze sobą

00:56:22.349 --> 00:56:24.989
połączyć, bo przez to, że gra tam ten sam aktor

00:56:24.989 --> 00:56:28.630
i ja najpierw widziałem Perfect Days, gdzie ten

00:56:28.630 --> 00:56:32.750
główny bohater jest takim człowiekiem bez historii,

00:56:32.769 --> 00:56:35.889
nic o nim nie wiemy, tylko on sobie żyje i po

00:56:35.889 --> 00:56:38.550
prostu jego życie polega na tym, że pracuje jako

00:56:38.550 --> 00:56:43.469
sprzątacz publicznych toalet i sobie żyje tym

00:56:43.469 --> 00:56:46.199
życiem. I tu myślałem, że to jest ciekawe, że

00:56:46.199 --> 00:56:48.320
właśnie może to jest właśnie to, co się zadziało

00:56:48.320 --> 00:56:51.659
z tym naszym głównym detektywem, że właśnie po

00:56:51.659 --> 00:56:54.639
tych tylu latach on w końcu się odciął od wszystkiego,

00:56:54.639 --> 00:56:58.519
mieszka sam i sobie sprząta te toalety i żyje

00:56:58.519 --> 00:57:02.280
takie miłe życie. Ale to nie jest film, który

00:57:02.280 --> 00:57:04.760
bym wybrał jako double feature. Filmem, który

00:57:04.760 --> 00:57:08.619
najbardziej mi pasuje jest amerykański film z

00:57:08.619 --> 00:57:14.800
1976 roku God Told Me To. Po polsku Bóg mi powiedział.

00:57:15.739 --> 00:57:20.019
Cześć, tutaj Łukasz. Wkradł się mały chochlik

00:57:20.019 --> 00:57:25.159
montażowy. Larry Cohen jest, to znaczy był reżyserem

00:57:25.159 --> 00:57:31.559
i scenarzystą filmu Black Caesar 1973 roku. Czyli

00:57:31.559 --> 00:57:34.239
tego klasyka Blacksploitation. No więc, jest

00:57:34.239 --> 00:57:37.860
to historia chrześcijańskiego detektywa. który

00:57:37.860 --> 00:57:41.760
próbuje rozwiązać zagadkę wielu morderstw, które

00:57:41.760 --> 00:57:45.300
łączy jedna rzecz. Każdy ze sprawców na pytanie,

00:57:45.380 --> 00:57:48.860
dlaczego to zrobiłeś, mówi, tak powiedział mi

00:57:48.860 --> 00:57:52.139
Bóg. I nasz główny bohater nie ukrywa się z tym,

00:57:52.219 --> 00:57:55.340
że jest wierzący, ale nie chcę tutaj za dużo

00:57:55.340 --> 00:57:58.960
zdradzać, bo w tym filmie na tropie prowadzenia

00:57:58.960 --> 00:58:02.539
tego śledztwa pojawiają się przewodnik duchowy,

00:58:02.639 --> 00:58:06.360
motyw Maryi i to naprawdę jest bardzo ciekawie

00:58:06.360 --> 00:58:10.440
utkane. A jednocześnie Larry Cohen nie jest tak

00:58:10.440 --> 00:58:14.039
precyzyjnym reżyserem jak Kurosawa, bo jednak

00:58:14.039 --> 00:58:18.300
on wywodził się z amerykańskiego kina niezależnego.

00:58:18.420 --> 00:58:21.159
I na przykład w tym filmie jest scena w czasie

00:58:21.159 --> 00:58:24.760
parady św. Patryka. No i Larry Cohen nie miał

00:58:24.760 --> 00:58:27.840
pozwolenia na kręcenie w trakcie tej parady i

00:58:27.840 --> 00:58:30.989
wszystko zostało nagrane. Tak na żywca, że tak

00:58:30.989 --> 00:58:34.750
powiem. Więc czuć w tym filmie taką surową energię

00:58:34.750 --> 00:58:36.750
i wydaje mi się, że może dziś tak przypadkiem

00:58:36.750 --> 00:58:40.230
wyszło z tego takie kino, powiedzmy, filozoficzne,

00:58:40.289 --> 00:58:43.190
ale jednak Cohen o wiele bardziej skręca w takie

00:58:43.190 --> 00:58:47.329
nurty kina klasy B. Ale on naprawdę tak świetnie

00:58:47.329 --> 00:58:51.349
eksploruje temat wiary. Tylko, że w przeciwieństwie

00:58:51.349 --> 00:58:57.079
do kuracji. Tutaj mówimy jasno o wierze katolickiej

00:58:57.079 --> 00:59:00.219
i że to jest bardzo ważna rzecz dla naszego głównego

00:59:00.219 --> 00:59:03.960
detektywa. Bardzo polecam ten film. To dlaczego

00:59:03.960 --> 00:59:07.099
też te filmy połączyłem? No to właśnie ten temat

00:59:07.099 --> 00:59:13.000
wiary, że gdzieś w Cure mówimy o szukaniu tego

00:59:13.000 --> 00:59:18.820
sensu w jakimś sensie, a z kolei w God Told Me

00:59:18.820 --> 00:59:22.769
To zagłębiamy się czym jest wiara i czy na przykład

00:59:22.769 --> 00:59:25.769
nie jest tylko jakimś pretekstem do tego, że

00:59:25.769 --> 00:59:28.969
ktoś może uznać siebie za wybrańca na przykład.

00:59:29.690 --> 00:59:32.809
Bardzo ciekawy film. Bardzo ciekawy film. Myślę,

00:59:32.849 --> 00:59:35.550
że szerzej raczej nie jest znany, ale naprawdę

00:59:35.550 --> 00:59:40.469
kawał ciekawej historii. Jest dość dosłowne nawiązanie,

00:59:40.469 --> 00:59:42.670
można by powiedzieć, że nawiązanie przynajmniej

00:59:42.670 --> 00:59:46.650
do konceptu w Cure, bo pan psycholog Sakuma,

00:59:46.789 --> 00:59:50.780
kiedy rozmawia z detektywem wiele razy, mówi

00:59:50.780 --> 00:59:55.539
mu, no i co? Szatan im powiedział? To mnie naprowadziło

00:59:55.539 --> 00:59:58.539
na myślenie o tym, że kurczę, ten God Told Me

00:59:58.539 --> 01:00:00.880
To to może być fajne połączenie, fajne właśnie

01:00:00.880 --> 01:00:04.079
jako double feature. Dlatego nie wiem, może Kurosawa

01:00:04.079 --> 01:00:09.179
widział God Told Me To? Może nie? To Adi. A ja

01:00:09.179 --> 01:00:11.000
jeżeli chodzi o parowanie, no to zastanawiałem

01:00:11.000 --> 01:00:14.460
się nad Teoremat. To jest taki film Pasoliniego

01:00:14.460 --> 01:00:20.050
z 1968 roku. I tam premis jest w pewnym momencie

01:00:20.050 --> 01:00:24.550
podobny. Pojawia się chłopak znikąd, który wchodzi

01:00:24.550 --> 01:00:28.769
do arystokratycznej rodziny i jakby jego zachowania,

01:00:28.789 --> 01:00:31.750
o nim niewiele wiemy, ale jego zachowania doprowadzają

01:00:31.750 --> 01:00:34.010
do tego, że każdy z nich odkrywa jakąś prawdę

01:00:34.010 --> 01:00:38.530
o sobie. I ten film jest jeszcze bardziej tajemniczy

01:00:38.530 --> 01:00:41.730
i bardziej symboliczny niż Cure. Więc to jest

01:00:41.730 --> 01:00:44.889
taki film, gdzie bardzo wiele różnych znaczeń

01:00:44.889 --> 01:00:48.500
można odnaleźć i... Ten koncept był później często

01:00:48.500 --> 01:00:50.980
wykorzystywany. Na przykład Takashi Miike zrobił

01:00:50.980 --> 01:00:53.300
później swoją wersję teorematu, taką o wiele

01:00:53.300 --> 01:00:55.559
bardziej brutalną i ona się nazywa Visitor Q.

01:00:55.699 --> 01:00:57.760
To też wam bardzo polecam. To jest mało znany

01:00:57.760 --> 01:01:01.159
film, a jest naprawdę ekstremalny. A z ostatnich

01:01:01.159 --> 01:01:04.300
czasów, no to na przykład Saltburn. To też jest

01:01:04.300 --> 01:01:07.519
jakby wersja Teorematu. Ale pomyślałem sobie,

01:01:07.559 --> 01:01:09.760
że... To jest podobny koncept, ale nie wiem,

01:01:09.760 --> 01:01:13.039
czy to byłoby dobre na parowanie, więc do parowania

01:01:13.039 --> 01:01:17.539
dałbym jednak Siedem. Więc ciekawy Łukasz, że przed

01:01:17.539 --> 01:01:19.980
chwilą powiedziałeś, że ty byś nie dał. Tylko

01:01:19.980 --> 01:01:23.960
lamusy dają Siedem. Ale dla mnie i Siedem, i Cure, no to

01:01:23.960 --> 01:01:26.079
jakby dzieją się w tym samym wszechświecie. Gdyby

01:01:26.079 --> 01:01:29.179
nie to, że Cure się dzieje w Japonii, to równie

01:01:29.179 --> 01:01:30.739
dobrze mógłby się dziać w tym samym mieście,

01:01:30.739 --> 01:01:34.119
w którym dzieje się Siedem. Że oba te miasta to są

01:01:34.119 --> 01:01:37.300
jakieś takie anonimowe, brzydkie miasta. o których

01:01:37.300 --> 01:01:40.619
nic nie wiemy. Paleta kolorów jest podobna. I

01:01:40.619 --> 01:01:42.960
dla mnie też ten vibe, jakby nihilizm tego świata

01:01:42.960 --> 01:01:45.440
jest bardzo podobny, że jakby i jeden, i drugi

01:01:45.440 --> 01:01:48.519
film nie daje nam żadnej nadziei. I jak dla mnie,

01:01:48.539 --> 01:01:51.500
to nawet ci detektywi mogliby się powymieniać

01:01:51.500 --> 01:01:53.260
pomiędzy jednym i drugim filmem, że to mogła

01:01:53.260 --> 01:01:56.239
być naprawdę druga część tego samego filmu, bo

01:01:56.239 --> 01:01:58.699
po prostu wydźwięk obu filmów jest dla mnie bardzo

01:01:58.699 --> 01:02:01.389
podobny, że świat jest po prostu zły. I jakby

01:02:01.389 --> 01:02:04.329
no, oba filmy zostawiają nas z takim uczuciem,

01:02:04.329 --> 01:02:06.530
że nie ma żadnej nadziei, że wszystko się po

01:02:06.530 --> 01:02:09.110
prostu źle kończy, mimo starań tych niektórych

01:02:09.110 --> 01:02:12.349
ludzi. Więc dlatego bym to połączył. Byłby to

01:02:12.349 --> 01:02:15.409
taki dosyć depresyjny double feature. No nie

01:02:15.409 --> 01:02:17.630
wiem, dla mnie to jest takie bardzo bliskie połączenie.

01:02:17.809 --> 01:02:23.469
Tak, ale no, okej. Tylko, no tak jak powiedziałem,

01:02:23.610 --> 01:02:27.570
że dla mnie Siedem to jest inny film, w tym sensie,

01:02:27.570 --> 01:02:29.820
że tak, klimatycznie... To się zgodzę, oczywiście,

01:02:30.119 --> 01:02:34.420
tylko właśnie Siedem jest na tym poziomie tutaj prostsze

01:02:34.420 --> 01:02:37.820
od Cure, bo jednak mamy 7 grzechów głównych.

01:02:37.820 --> 01:02:39.480
No tak, to znaczy tam nie ma takich tajemnic

01:02:39.480 --> 01:02:42.039
jak w Cure, jakby po obejrzeniu Siedem wszystko wiesz.

01:02:42.519 --> 01:02:45.639
Mimo iż, że główny zły tam też jest tajemniczy,

01:02:45.659 --> 01:02:48.440
no to jest bardziej amerykańskie kino, takie

01:02:48.440 --> 01:02:51.719
gdzie film się kończy, zostawia cię powiedzmy,

01:02:51.739 --> 01:02:53.820
że z depresją trochę, ale jednak wszystko jest

01:02:53.820 --> 01:02:56.119
wyjaśnione, to nie jest... Siedem nie jest filmem,

01:02:56.119 --> 01:02:59.639
który musisz oglądać drugi raz, żeby pewne rzeczy

01:02:59.639 --> 01:03:03.000
wyłapać. Więc tu się zgodzę, że Curious inaczej

01:03:03.000 --> 01:03:04.920
poprowadzony, że to jest bardziej filozoficzne

01:03:04.920 --> 01:03:10.059
kino. Ale jednak ten mood, nihilizm, to nieokreślone

01:03:10.059 --> 01:03:14.750
miasto i ten vibe łączą mi te filmy. Ja bym je

01:03:14.750 --> 01:03:17.349
polecił jako double feature. Podobieństwo jest

01:03:17.349 --> 01:03:20.769
jawne. Totalnie widzę to połączenie. Oczywiście

01:03:20.769 --> 01:03:23.750
Siedem to jest świetny film. To zawsze warto być.

01:03:23.949 --> 01:03:27.869
Zawsze warto. To jak tam działają twisty. Jest

01:03:27.869 --> 01:03:31.489
to super gatunkowy film. Wyreżyserowany przez

01:03:31.489 --> 01:03:34.449
świetnego reżysera. Świetnie napisany. Świetnie

01:03:34.449 --> 01:03:37.900
zagrany. Ale właśnie czuję, że w Siedem jest duży

01:03:37.900 --> 01:03:41.699
nacisk na tą gatunkowość i opowiedzenie nam historii,

01:03:41.699 --> 01:03:45.059
jednak to jest opowieść detektywistyczna o powiedzmy

01:03:45.059 --> 01:03:47.340
jakichś takich aspektach, nie wiem czy paranormalnych,

01:03:47.380 --> 01:03:51.440
ale jednak, że to jest... Nienormalnych. Nienormalnych,

01:03:51.440 --> 01:03:54.760
no. Że jednak jest tam ten motyw, no 7, biblijne

01:03:54.760 --> 01:03:58.980
7 grzechów jest osią spajającą wszystkie morderstwa,

01:03:59.000 --> 01:04:03.960
no a jednak w Cure... Nie wiemy, co spaja. W

01:04:03.960 --> 01:04:06.500
Cure mamy o wiele więcej znaków zapytania i to

01:04:06.500 --> 01:04:08.639
myślę, że te Cure można oglądać wiele razy i

01:04:08.639 --> 01:04:10.840
są tam pewne rzeczy, na które nie mamy odpowiedzi.

01:04:10.880 --> 01:04:13.199
I to jest bardzo ciekawe. I też bardzo odważne,

01:04:13.199 --> 01:04:15.400
jeżeli chodzi o reżysera. Pozostawianie tylu

01:04:15.400 --> 01:04:18.619
tych wątków. No i to też jakby ma swoje konsekwencje.

01:04:18.980 --> 01:04:23.360
Dlatego Siedem wszyscy znają, a Cure mało kto zna.

01:04:23.679 --> 01:04:28.559
No i to też jest to właśnie, że Siedem jest filmem

01:04:28.559 --> 01:04:31.340
amerykańskim, więc też myślę Fincher nie dostałby

01:04:31.340 --> 01:04:34.320
takiej wolności twórczej, żeby nie podomykać

01:04:34.320 --> 01:04:37.039
wątków. Też myślę, że to jest fajny pomost do

01:04:37.039 --> 01:04:40.139
tego, żeby powiedzieć, że właśnie Siedem to jest film

01:04:40.139 --> 01:04:44.320
amerykański, który no musi się trzymać gdzieś

01:04:44.320 --> 01:04:47.500
tych gatunkowych ram, ale też musi się sprzedać.

01:04:47.500 --> 01:04:50.519
Jakby to jest produkt. No i Cure... przecież

01:04:50.519 --> 01:04:54.079
zapoczątkowało falę na japoński horror. Potem

01:04:54.079 --> 01:04:56.880
Amerykanie to wszystko przerobili na swoje, no

01:04:56.880 --> 01:05:00.139
i amerykańskie remake'i jednak są gorsze od

01:05:00.139 --> 01:05:03.000
tych oryginałów. No tak, ale też właśnie Cure

01:05:03.000 --> 01:05:05.719
kojarzył mi się z filmem The Ring. W sumie i

01:05:05.719 --> 01:05:08.579
japońskim i amerykańskim, ale jednak The Ring

01:05:08.579 --> 01:05:11.679
jest prostszy. Jak poznajemy tajemnicę, to wiemy

01:05:11.679 --> 01:05:14.039
skąd to się wszystko bierze i wszystko jest powyjaśniane.

01:05:14.750 --> 01:05:17.690
A Cure to jest naprawdę film, który bardzo wiele

01:05:17.690 --> 01:05:19.690
rzeczy nie wyjaśnia, że on bardziej idzie w stronę

01:05:19.690 --> 01:05:24.230
Davida Lyncha miejscami, właśnie w niedopowiedzeniu

01:05:24.230 --> 01:05:27.630
tych tajemnic. W ogóle bym się zastanowił, jak

01:05:27.630 --> 01:05:32.289
bardzo jest tak, że to Cure rzeczywiście zapoczątkowało

01:05:32.289 --> 01:05:35.449
te horrory, bo te japońskie horrory jednak są...

01:05:35.769 --> 01:05:39.429
To są horrory, one nas naprawdę straszą i tam

01:05:39.429 --> 01:05:41.929
nie ma tylu niedopowiedzeń. Masz jumpscare'y

01:05:42.030 --> 01:05:45.650
których tu nie masz. Trochę inaczej jest to wszystko

01:05:45.650 --> 01:05:49.269
skonstruowane. Ale jest to jakiś dziadek albo

01:05:49.269 --> 01:05:52.750
starszy kuzyn tych filmów, tak jak mówisz. 97

01:05:52.750 --> 01:05:55.869
rok, kiedy Ring, który właśnie zapoczątkował

01:05:55.869 --> 01:06:00.050
tą nową falę, był rok później i był już prawdziwym

01:06:00.050 --> 01:06:03.409
horrorem osadzonym we współczesności. Bo trochę

01:06:03.409 --> 01:06:06.130
o to chodziło, prawda? To były współczesne horrory

01:06:06.130 --> 01:06:10.289
o ludziach, którzy muszą się borykać we współczesnym

01:06:10.289 --> 01:06:13.309
świecie z dziwnymi tworami. Nie oglądałem nigdy

01:06:13.309 --> 01:06:15.949
Pulsu, ale właśnie słyszałem bardzo dobre opinie

01:06:15.949 --> 01:06:19.309
o nim. No i teraz, tym bardziej po seansie Cure,

01:06:19.389 --> 01:06:23.070
jestem bardzo zaintrygowany, co Kurosawa zrobił

01:06:23.070 --> 01:06:25.889
innego. No bo Kurosawa jest, trzeba też powiedzieć,

01:06:26.150 --> 01:06:31.159
bardzo płodnym twórcą. początku swojej kariery,

01:06:31.159 --> 01:06:33.760
jeżeli mówimy tylko o filmach, nie o właśnie

01:06:33.760 --> 01:06:37.539
takich budżetowych produkcjach, mówimy o 28 filmach.

01:06:38.199 --> 01:06:42.480
Sporo. Bardzo pracowity koleś i no musi być tam

01:06:42.480 --> 01:06:45.019
jeszcze parę perełek, wydaje mi się. Więc myślę,

01:06:45.079 --> 01:06:49.500
że Kurosawa jeszcze wróci do naszych podwójnych

01:06:49.500 --> 01:06:54.079
uderzeń i my chyba też jeszcze wrócimy. A tymczasem

01:06:54.079 --> 01:06:57.260
żegnamy, pozdrawiamy. Adrian, Łukasz i Bartek.

01:06:57.679 --> 01:07:00.659
Oglądajcie filmy, podwójne uderzenie powróci.

01:07:21.619 --> 01:07:24.760
Cześć, tutaj Łukasz, jeszcze ważna informacja

01:07:24.760 --> 01:07:29.739
na koniec. Wspierany jest przez Fundację Real

01:07:29.739 --> 01:07:32.940
North, a realizowany w studiu Black Zebra.