Hər kəsə salam söz sözü açır podcastında, sizi xoş gördük.
Bu podcast ümumiyyətlə podcastda atılmaq, podcast çəkmək fikrim, mən həbunda şüqdən var idi.
Və sizdə nəndən bir növ, başqa bir tərzdə bağ qurmaq, səbimiz övbətlə rətmək və başıma gələn hadisələrdə bir növ sizinlə paylaşmalı üçün ilə bu kanalı açdım.
məhər də bir növ sizinlə paylaşmaq üçün, ilə bu kanalı açdım və ümid edirəm ki, bundan sonra çox maraqlı mövzular üzrə danışarıq.
Bir neçə podcastımız monolog şəklində olacaq, yeni təkcə mən danışacağım, siz dinləyəcəksiniz
Amma təbək ki, siz öz yorumlarınızı, rəylərinizi və yaxud da ki, mənim instagram və YouTube kanallarında da öz rəylərinizi bildirə bilərsiniz mövzuları haqqında.
Alaba başqa fikirləriniz, mövzularınız varsa onları da mütləkmənə yollamağı unutmuyum.
Təbək ki, bundan sonraki podcastlarımızda yeni qonaxlar da dəvet etmək istəyirəm.
Ok, indi isə başlayaq. Bu bir növv ilk podcastıdımdır və ona görə bunu başlangıç podcastı olaraq adlandırmaq istəyirəm.
Və bugünün mövzusu istəyirəm olsun ki, başlangıçlar hər zaman qorxudur.
Çünki bilirsiniz, başlangıç sözünü belə təsəvvür eləyəndə, dilimize gətirəndə, canlandıranda insan möyəngədər bir tədirgin olur.
Qorxur demiyyək. Bəzən təbəki, qorxada bilərik, başlangıcı ne qədər böyü olmağı insanı qorxuda da bilər və yaxud da ki, səcəcə tədirgin eləyətə bilər.
Amma hər bir halda təbək ki, ya qorxanda, ya tədirgin olanda istərsəməz tərədütləyən aşırıq.
Görəsən başlamalı yamma, görəsən bu addımı atmalı yamma, bu addımı atsam mənim həyatımda nəkimi dəşil hirlər olacaq.
Yəkudakı qalsın sonra başlı yaram, kimi fikirlər təbəki hər birimizdə qılır. Başlangıcı qorxusunun ümum-i təbiyyətindən danışsaq, əgər başlangıcıları adətdən insanların qorxuduq ama ən vacib adımlardan biri olan mərhələlələrdəndir.
Və bu qorxu təbid-i və bir nə çəsa səbəbədi də yəni rəstində.
Birincisi bilimməzlik. Daha sonra başarsızlıqdan qorxu, yəni əgər uğursuz olaram, deyə bir fikirimiz varsa,
üçüncüsü təcrübəsizlik, ilk növbədə bilimməzlikdən danışdım, insanlar ümumiyyətlə bilinməyəni situasiallarla qarşılaşdıqda,
beynimiz təbbi olaraq qorxu signalı verir və bilinməyin bir şey təhlükə kimi qəbə olunur.
Məsələn, yeni bir sahiyə adım atırsınız və o sahə görəsə neci olacaq, o sahədə mən adımlasam, əgər nəkimi hallarla qarşı qarşıya qalacaq,
nəkimi situasiallarla yaşayacaq və s. əkimi bilinməzliyin içini atıldığımız zaman təbbi ki, bir içimizdə bir qorx olur.
Və yaxud da ki, başarsızlıq qorxusu çox insanda elə məhz bu qorx olur, deyərdim.
Uğursuz olma ehtimalı hər kəsi daha da bir düşün dürür.
Əgər bu adıma atıcaq və daha sonra uğursuz olarsam insanlar mənlə lagı edə bilər və yaxud da ki,
mən özümə qarşı olun özü qüvəni mazalabilər, kimi düşünə bilərik, çox normal bir haldı.
Düşünməm ki, qorxu hissi çox normaldi və insanların hər birində olmalıdır əslində.
Əgər qorxu hissi olmasa, yəni biz nəsə tədirkün olmasaq, hər şeye risk alıq atıq bilərik və bunun da çoxu ziyandı təbii ki, bildiyiniz kimi.
Əmə bu qorxunu daha çox dolmaqını icazə verməməlik, deyə düşünürəm.
Bunu öz təcrübələrimdə də yaşayıram, məsələn, bəzən qorxu hissi bizi qalip gəlməyə çalışabilir.
Bu zamanlarda təbii ki, biz onu yox deyə bilməlik.
Və başlangıç qorxusunun üçüncü hissəsində əlanışdıq təcrübəsizlik.
İlk dəfə bir şey etdikdə özümüzü qeyri kâfi hiss edə bilərik, çox normaldi.
Çünki təcrübə çatışmazlığı güvənsizdir həradır.
Bunu də mən diyərdim ki, hər bir işə atıldığımız zaman, zətən təcrübəmiz olmur.
Nəcək ki, məsələn, iş başvurularına gedirik və deyirlər təcrübəz olmalıdır, təcrübəz olmalıdır və hətta biz belə bir kəpsitər də çurmuşda instagramda və s.
Siz mən işe almayacaksınız. Təbəxid mən təcrübəm hardan yaransın.
Tüplü.
Və təcrübə ilk başta olmamalı çox normaldır.
Çünki hər kəs təcrübələlədir, oq dünyaya gəlmir.
Hər kəsin başına inanılmaz dərəcidə hallar, problemlər, stoisyalar qəlir və daha sonra təcrübə qazanır. Bir növ imuntiyyət sisteminiz mühqəmlənir.
Məsələn, mən ilk işə girdiyim, anlan danışım.
Üç ilbunun öncə, Augustaaynin birində ilk ofis həyatına, şirkət həyatına addım attım.
Və bu addımın zamanı təbii ki, nərahat oldu.
Həyacanında üç ilbunən əvvəl mənim 20 yaşım var idi, eyni zamanda belə içimdə qərbə bir həyacan da var idi.
Çünki öz pulma qazanacaqdım mildəfə.
Həyacanımla qorxu, deyən, tədirginlik bir-birini tarağızlıdır də aslında.
Yəni, həyacanı mücazə verirdi ki, addım attım, qorxuda beləz qərikli çəkirməyəm mücazə verirdi.
Çünki isə istəməz, yəni, təcrübəsizliyə görə, birəz fikirlər şirdim.
Məsələn, ortamda, ofisin hütündə daha çox təcrübəl insanlar olraqı onların yanında görə, sən nə isə səhdiyə bilərəm və yaxud da ki, hənsı bir sənədi ya daşa saxlı yanda məsələn,
bəkədən, nə isə səhvəyilək saxlayabilmərin və s. və s. əkimim, tibri düşüncələrim olurdu.
Və bu düşüncələrim və hər bir də reallaşdı, həcın ərada olmamın.
Hər birini yaşadım.
Sənədi səhv bir dəfə qayd elədim, seyvələdim, necə deyən. Daha sonra, kimi məsəl email göndərəndə çox-çox vacüb bir məsələn,
siyoya email göndərəndə sözü səhv yazmışdım və yaxud da ki, əlavədə qeydət deyim, fayla baxabilərsiniz, tipli bir mail yazmışdım,
amma əlavəyə fayla əlav eləməmişdim.
Yəni, bu kimi çox hallar yaşadım, amma inanın ki, hər bir hal mənə bir təcrübə olaraq qəriqə etdim.
Hər biri yeni bir nəsi öyrəttim.
Bir nəçə müddətdən sonura mail yazmaqda ustalaşdım.
Automatik olaraq, artıq nəsiz WhatsApp-da belə yazışmalarımı mail yazma formasındayı hazırdım.
Vergül, löktəsi, sözlərin, grammatik düzdülüşü və s. həmrindən, gəlki də insan fikir verir özündə.
Daha sonra, insanlarla necə ünsiyyət qurmaq lazımdır, necə insanlarla danışmaq və yaxud da ki, onlara inanmaq, inanmamak lazımdır.
Bu tipli şeylərdə də təcrüba qazandım.
Elə ən böyüklət məsələn, həyat təcrübelərindən biri bunu deyə bilərəm.
İster üniversitet mühitində, isər iş mühitində insanların bize qattığı təcrübelər çox olur.
Və bunları yaşadıktan sonra, məncə təcrüba artıqdan sonra insanlar başlamaya çox qorxumur.
Bir müddətdən sonra risk alıb hətta daha böyük bir başlanmışlar eləmək olur.
Ümumiyyətə danışdığımız bu qorxu və qeyriməyənlik hissinin səbəblərinə də sizcə.
Geləcihlə bağlı qeyriməyənlik bizin arhat edə bilər, çünki nəccələri nəzarət edə bilmədiyimizi düşünürük.
Qeyriməyənlik insan beynində təhlükə kimi qəbulunabilər və və stresərdə bilər.
Və bunlar nəccələr də gətirir ki, qorxun insanı pasiv edir.
Yəni, başlamamaq üçün bəhanələr tapmağa çalışırıq və başlamırıq yeni bir işə.
Yalnız təhlükələrə fokuslanırıq, eyni zamanda da negativ fikirlər ağabeyimizdə forunə oluşur.
Və deyərdim ki, qorxun nələən pis tərəblərindən biri budur.
Negativ, öfki odaklanmaq, fokuslanmaq və sırf görürsən, bu işə başlasam başıma bu gələ bilər,
o, suqa bilərən və s. və s. negativ düşüncələrdən sə, mən məsələn pozitivlər yönəlməyə çalışıram həmşə.
Düzü, sədəcə pozitivi düşünüb, negativləri də nəzərə almasaq.
Başımıza gələ biləcək riskli situasiyallarda nəzərə almamış oluruk.
Və başımıza pis bir hadisə gəldikdə, məsələn, vəxudu ki, o uğursuz olduqda,
o halı artıq hesaplamadığımız, o halda olsa nələlərdə edərəm deyə düşünmədiyimiz üçün, məsələn,
uğursuz olma ektimalımız daha da çox artıq.
Onu qələ bir işə başladığınız zaman özünüzü toparlayıq, məncə,
həm müşbət tərəkləri, həm mənfi tərəflərini düşünə bilək, yazabiləri.
Yazmaq ən yaxşı çıxışı oldu məncə.
Yazaraq və yaxudu səsləndirər, əhvə yaxudaki ən yaxın bildiyiniz insanlara danışaraq,
həm müşbət, çünki beyin fırtınası da insanların ağını daha çox fikir gətirir.
Bu işin, bu işə adlı mahtaramsa məsələn, müşbət və mənfi tərəfləri nə olabilər?
Məsələn, mən YouTube həyatına keçənil girdim, girendə çox düşünürdüm.
Nəyi düşünürdüm?
Yəni, bir əgər içərik ürətəcəmsə və bir video çəkəcəmsə istirəm onu yaxşıcəkim.
Və yaxudaki insanlara faydası olan bir şey çəkim.
Ok, ola bilər adı video çəkimi, evdə sədəcə bəzə məymi, nə bilim, fülan yeri gəttim, gəldim,
mola gəttim, gəldim və s. və tüklü videolar çəhmək istəmədim.
Bunu çək isə, mənfi tərəfini düşünürəm ki, insanlar bəyəməcəyəsə cəcək keçəcək.
Ki, Azərbaycında ən böhmən filərimizdən biri də Azərbaycında YouTube çox izləmlər və YouTube-da izlənmə başına gələn ödən iş məsələn çox-çox ağızdı.
0.02 təsəbirlin azeni olaraqdan şıran.
Və bu ki, mehtimalar nəzər aldım və məsələn qeydələdim ki, məsələn, hazırlıxlı olmalı sanki YouTube adıma tırsansa,
minimal 6-7 ay, bir ilə də çəkə bilər, iki ilə də çəkə bilər, yəni videoların çox izləməyəcək bir müddət.
Və yaxud da ki, elə bir video çəkə bilərəm ki, elə bir edit eləyə bilərəm ki, izləmələr falan həşi birdən partiyə bilər və səhvə partiyə bilər.
Bu da bunun pozitif tərəflərinən biridir.
Daha sonra bu əslində fikirlərimin hər birində, xarici dün üniversitədə qəbul olmağıma dayanaraq qurudum.
Xarici dün üniversitədə qəbul olsam, bu kimi videolar çəkəcəm, bunları irəli sürəcəm və s. əsləri tüplü düşünürdü və bunlar yaxşı izlənecək və s. yəni belə necə deyəm, müslüqətmə müəhət fətələrinə nə rəyələyə bilərəm.
Əgər bir problemli studasi olsa, on necə fırsatə çevirə bilərəm tüplü özümdə qeytlə rəparmışdım, mütləq də aparam.
Bizi indi də yeni bir işə başlayacaq məsələ, birdən aqlıma gəlir ki, mən bəki biznesə başlayayım məsələn. Bəkinəsə istəsə alayılırsa satıım ya da ki, kanvada yaratdığım postları və s. ətəziyyə diyəm bir sayt var.
Orada bəki satışra qoy məsələn. Bunun o yüzden küçük bir biznesdir.
Və buna başlamak üçün insanın hazırlıqlı olmağı lazımdır.
Müniyyətlə ilk öncə nəyə başlırsınızsa, eforc sərfələməyiniz lazım olacaq, enerji sərfəliyəcəsiniz, yeri gələcək maliyyə sərfəliyəcəsiniz.
Mən YouTube-a başında bunu qeydələmişdim, bu arada.
Mən hələ də maliyyə sərfə edirəm hər videoma.
İnasıl xeyr görməkdən səhələ ki, zərərdə, zərərdəyəm.
Çin ki, hər asa qeytməyə və s. əsrfə özüm edirəm.
Və özümə bir növ xatirə qalsın, bir növ siz də bu yerləri görə biləsiniz, və ya videoları çərik ürətib paylaşıram.
Və bunun mən fətərəfini yazmışdım ki, bir müdət maliyyə heçinə qazana bilməsə, məsələn, hazırlıq olma alıyan falan.
Nə isə, bu küçü yadımlarla başlamak əsas, zətən hər şey bir anda olmur.
Hər şey bir anda olmama məcbürətmə də il. Məxsələdiniz böyükdüsə, onu hisslələrə bölmək lazımdır.
Böyük bir bizinzə başlamak istəyirsiniz. Məsələn, mən istirəm ki, mənim 4-5 yıl sonra salonlarım olsun, böyük mağazalarım olsun və s.
Bunun srf düşünədə də deyirə aydab, bu necə böyük bir işdir?
Orada işləyənlər, mağazanın kiraya götürülməsi və s. və s. təbii ki, insanı ağında böyüdür.
İnsanın ağlı elə bir şeydir ki, inansız, keçik bir şeydir bil, o qədər böyüdə bilərik ki, onu bölmək lazımdır.
Məsələn, mən hindi bir adım atın və məxsələdiniz təbii ki, mənə yənişdirin, ne istirəm, ne özür adım atacağım məsələn.
Mən 4-5 yıl sonra neyi niyəcəm? Aqdör olacağım, mağaza çəcəm və yaxud da ki, sinəma çəkəcəm, alıma gəlmir, yəni daha çox bir şey.
Yəni, bunu məxsələdə tam bəlirliyi, ki, çi andımda başlamak lazımdır.
Məsələn, mən dediyim ki, məkanda poster ürətib, etsəyədə satmaq kimi fikrə düşdün.
Birinci, ne etməyəm lazımdır? Kanvada hesab açdım, pro hesaba qatıldım, başladım bir nəcə posterlər yaratmaqa.
Zətəməm, 2-3 yedi kanvadan işdirəm deyə, bu məmçün asandıydı.
Posterlər elədiyim, özmə brand book yaratdım, öz portfoyluyumu yaratmağa çalışdım, müxtəlif şirketlərə və yaxud da ki,
UGC deyilən bir şey var, yəni siz başqa bir şirketlər, başqa bir brandlər üçün, video və s. çəkirsiz gəndərisiz.
Və bu qarşılığında, əvvəlcə, məsəl, pulsuz da başlayabilirsiniz, sonra sizə pulloydurlar hətta.
Bu, UCC üçün videolar çəkib, onları portfoyluyumu yalama beləməyə çalışdım və s. və s. yinlədiyse başlamak budur.
Məsələn, özünüzə visit kartı hazırlayabilirsiniz, kim artıq gələcək hissinizi, siz bir növində yaşırsınız ki,
bəli orada adınızı görürsünüz, məsələn, CEO Sevim Çəstanova, o visit kartda bunu görmək belə menəmativəyə sev verir.
Sonra nəticədən deyil, prosesdən hərzalmağımız lazım olduğunu müddülək xatırlayan xay şəylirəm.
Çünki qorxat edən nəticəyi yönəlir və nəticəs əvvəzinə prosesə fokuslanmağıqla qorxonuz alabilərik.
Məsələn, siz bu işə sırf pul qazanmağı, pul, uğurlu olmağı kimi baxsas, təbii ki, insan bir qorxur, bir çəkinir, necidəyim, tam nəticənin düşünəndə,
mən dördünlən sonra çox böyük bir şirkətlərim, böyük bir mağazalarım olacaq, və s. islərsiniz, bu indi dən ulan bir tədirkin eləyir.
Çünki o prosesdən keçməm şeyh.
Amma indi məsələn, mən posiəri hazırlığında özümünəcə o xoşqaqtis eləyirəm, yaradısı düşünürəm, daha sonra və yaxud YouTube-ı içerik çəhmək üçün,
məyin ölkələrə gedirəm, səhət eləyirəm, o prosesdə də, həbun da qeydə alım deyə video çəkirəm.
Və yaxud da ki, sırf bunu iş gibi baxsama gəlir, gətdiyim yerdə, kamerama, mikrofonumu hər şeyimi hazır eləmələyəm, başlanaqsı da təbəki, bunlara da deməyi unuttum,
YouTube-u başlamak istəyir isə məsələn, kamerana, mikrofonu və yaxud kameram telefonum olacaq.
Ona hər bir şeyini ayarladırsan, bu başlaysan bir şey düz yumru görməyə, addım addım, kiçiyyə addımlarla.
Bunun başladıktan sonra iki dəfə, üç dəfə, dört dəfə çox bilə pis editlər çıxda ortaya, cover şəkillərini falan eləyirətim, amma o vaxt təbii ki, insana belə gəlmir.
Da sınırıq, başqa bir video görəm, əsək, xaricilərdə, qlabalda və alıma bir ideyə gəlir.
Təzən başqa editimi, başqa cür eləyirəm. Və yaxud da ki, başqa yerdən, rakursdan çəhmiyə başladım və s. 2 yerdən, 3 yerdən.
Belə baxdım ki, editlərim çox inkişaf eləyir. Cover resimlərimi getgədə çox inkişaf eləyir və, təbii, əvvəlki, birinci, ikinci coverlar resimlərimi oturduq, indi hamısını birdən bürə dəyişdim, məsələn.
Çünki o zaman ki, bacaraqım onu inkihan verirdi və sağ olsun, onu elədim, o zaman eləyir.
İndi də daha yaxşan bir dürə, amca təyşirim və onu da düzəldirəm. Bir növ.
Və təbii ki, bu başla mağaq çox uzun da danışmaq istəmirəm ilk podcastımız çox uzun olmasın.
Dediyim kimi, başla mağaq çox uzun da, ki, çi adımlarla məqsədimiz müəyyən etməklə, proseslən həz zalmaqla çox-çox hələncəli bir şeyhana qətirə bilərik və inanın ki, ələndiyiniz həz zaldığınız iş müddəh ki, size özbəhərisini verir və əziyyət çəkdiyiniz iş.
Buna yətdə həkəyələrlə də bir neçə aforizmlərdə sonlandırmaq istəyirəm. Məsələn ümumiyyətlə, belə başla mağaq çoxlar haqqında lauq tuzunun bir aforizmi var ki, hər büyük səfər bir adla müəyyən başlıdır.
Yəni, təzəvür eliyən müəyyən dövirlərdə insanlar, şimdi tanışdıqımız, hər birinin tarix kitabını adı keçmiş insanlar, o səfərlərə çıxanda nəbəsinlər, könyların adları tarix kitabına düşəcək.
Amma bir adlı mahtub başlıyı bilar, o səfərə çıxı bilar. Daha sonra başlamaq üçün mükəmməl olmağa ihtiyac yoxdur. Ancaq mükəmməl olmaq üçün başlamak lazımdır deyip zıqzıqlar deyip zıqzıqlar.
Yəni, siz mütləq mükəmməl olun başlıyıqm deyər düşünsək, o iş inanı kiya tıbqalacaq.
Amma başta və ki, o prosesi qəttiycə mükəmməl olmağa doğru, zətən çalışanda, sərf eliyəndə, eforz sərf eliyəndə mükəmməl olunur.
Bu da özümdə gördüm, yəmən də də elə bir növ qoruqu varə edik ki, video çəkirəmse bunu mütləq keyfiyyətə çəkim, keyfiyyətə çəhmərim, səşh çəhməyim, paylaşmayım.
Sonra baxdım ki, mən başlamıramısın, bu o qətər baxdılacaq.
Və hətta başladım, gördüm ki, məsələn, mən bir il idi YouTube-un var, hələ də elədəyini inkişaf etməyip, yəni, indi də başlasam, indi dən gələk bir il soran düşünərdim.
Amma dəyərim ki, yaxşıki bir il bunun əvvəl başladım, yaxşıki ilk video müklədin və artı qədə. İndi də mükəmməl olmağa doğru, inşaələ, cəhd edirəm.
Hətta, hətta, yəqin ki, hər birimizin bilirək, Rowlingin Harry Potter əsarı, mən hətta onun bəhəcə çox sev, daha çox fanatiyam.
Buradan bir şey demək istirəm. Sizcə Rowling, hətç ümumiyyətlə bu həkaya, yəni, yazmağa başlayanda,
bilərdim ki, Harry Potter, yayınlandıqdan 25-30 yıld sonra belə, məsələn, bəssəlır kimi satılacaq.
Məsəl, mən hələ də xəyalılarımdan belirdir ki, hədəflərəmdən deyək, Londona gedim Harry Potter Studiyasının qəzm.
Müzəl, bu mənim kimi neçin neçin insanın xəyalıdır? Bu Rowlingin sizcə adlı matandağından keçərdik ki,
neç illər sonura insanlar xəyalıla quraqcaqlar ki, Harry Potterın olduğu yerlərə gədək, görəy vəsələ vəsələ.
Xeyir, amma təbii ki, onda məqsədi və onda hədəfi var idi ki, yazdığım həkayı uğurlu olsun, təbii ki.
Və sizə deyim, bu həkaya necə başladı? Rowling 1990-ci ildə bir qattarda səhəd edərkən, Harry Potter obrazı ağımda qəvdəm.
Və o həmin anına gələm nədir, kəğiz taba bilmiyip, qeyd eləyə bilmiyip, hətta bunları, sənihcə obrazı və həkaya ni, ağımda formalaşdırıb.
Daha sonra bu həkayanı yazmağa başlayanda, əslən, çox çətin dövrədən keçib. Yəni, hər kəs bir şey adım atanda, yaxşı dövrədə deyil.
Məsəl, Rowlingin qısa müddətdə anasını yitirməsi, boşanması, hətta tək başına qızını böyütməyə çalışması, təzəvərin bunları yətdiyi müddətdə bilə,
o öz hobisindən, öz sevdiyi işlə, işi görməkdən vaz keçmiyib.
O həkayanı yazmağa bir müddətdən başlayıb və bitirib həkayanı. Daha sonra hətta bu həkayanı yazanda o deyib ki, mənim uğursuzluğunun dibinə vurduğun bir dövrəydü.
Təzəvəm, belə dövrədən necə bir iş çarptı o.
Və bu kitabı yazıdan sonra neşriyata gəndərim və 12 fərqli neşriyattan rəcaba alıb.
Məməklə başta alışqlarda elə bir bundan da qorxur xüq ki, başlayıb, adlıma tarəm, oma bəkərə cəb aldım. Məsələn, rəcaba almaqdan hərkəsi qorxur.
Amma 12 rədddən sonra belə onun inanılmaz bir dönüşü olub.
Nəhayət Blumsbury, sevhələm rəməsə, neşriyatından, kici bir təklif alıb və həmin neşriyatının redaktörü belə xəbərdarlıq edib ki,
əlavə bir iştah ab çünki uşaq kitaplardan pul qazanmaq çətindir.
Nəticə isə, təbiiq əksinin subütələdi və Harry Potter seriyası uşaqlar dayil, hətta bövləri, bizi dəyəni öz dünyasına şəkir.
Dəşət bir şeydir.
Yəni, bunu bu sitatlanda, məşhur bir sitatlanda sonundandırmaq istəyirəm ki, başlanmışlar qorxuludur.
Amma siz əzımkar və inanmlı olsanız, bu başlangıç hayatınızı dəyişdirə bilər.
Ona görə də başlamaktan qorxmayın və sizləri yeni adımlarınızda, yeni iş lərinizdə hər bir şeydə uğurlar arzulayıram.
Podcastımızın sonuna gəldik.
Növbətilərdə görüşməyiz üzrə. Sağ olun!