É curioso que quando buscamos a palavra censurar ou censura
no dicionario da Real Academia da Lengua, que tanto lhe gusta utilizar algun agente
para justificar haberse quedado no medievo, en seu pensamiento,
nos habla de acción de censurar.
E eu diría que en esa primeira acepción non dize nada.
Diría se fóramos ao verbo censurar que non vou ir.
Non vou ir porque ademas vou utilizar os argumentos a mi favor,
quero dizer, censura, acción de censurar, primeira acepción.
E para poder decirnos que é a acción de censurar, automáticamente, e lo veo moi poucas veces,
lo que hace o dicionario da Real Academia da Lengua
é xernos os sinónimos de crítica, desaprovación, reprovación, reproche, bituperio, reparo, condena, juicio, inspección.
A realidad é que qualquer de isesos sinónimos pode ser parecido a censura,
pero a censura é algo distinto, a censura creo que todos estaremos e todas de acordo
que é algo que vende de arriba, é algo que impone o poder.
Escuchar en estes tempos a gente que ten un programa de máxima audiencia,
5 millones, 6 millones, 4 millones de espectadores
nuna das televisións, ou nuno dos periódicos, ou nuna das rádios máis escuchadas
dá un pouco de verguenza ajena, porque non están hablando de censura,
están hablando de unha cosa completamente distinta.
Comienza Bala Extra con Pedro Sánchez
Buenos días, é lunes 11 de diciembre de 2023, este é o capítulo 1006 de un podcast sobre as minhas coisas que en o fundo son as teis
e hoje toca volver ao trabajo, diría que é unha sanha situación, pero o que querís que os diga?
Dado que vou hacer un episodio como un capítulo de esos de abuelo ou viejo gritando a unha nube,
como o abuelo Simpson no mítico episodio 13 da temporada 13 de Los Simpson,
como vou hacer unha das, creo que de alguma maneira me acerco máis a ideia de que,
melhor que trabalhando, se está jubilado.
Dice que non vou buscarlo, pero os vou dizer, quando buscamos en formato de verbo censurar,
o que nos díce en la RAE é formar juicio de unha obra ou outra cosa.
Non habla de proibirla, habla de formar juicio de unha obra ou outra cosa.
Corregir ou reprobar algo ou alguien, murmurar de algo ou de alguien, bituperarlos,
e, dicho, del censor oficial ou de outra clase, exercer sú función imponiendo sú presiones ou cambios en algo.
Como veis, se seguimos con o asunto RAE, que ya digo que non é, en fin, precisamente
o que máis interesa visitar quando estamos hablando de cambios sociales,
máximo respeto á RAE desde o punto de vista linguístico,
pero desde o punto de vista social, se queremos definir algo socialmente,
é de un biejuno e de un catetismo e de unha, como dicirlo,
de unha situación de reacción tan grande, utilizar a RAE para definir algo que ocurre socialmente
e que me dá un poquito de grima.
É certo, e lhe dicho aquí múxadas veces, que o ser humano pensa con lenguaje.
Por o tanto, é verdade que a alguien, en un argumento,
en Twitter, en Mastodon, en Mastodon non hai tanta gente dicendo tonterías,
pero en Twitter ou en cunha outra xite, incluso en un podcast,
nos podemos encontrar que alguien, para explicarnos a justificación,
para justificarnos o pensamiento e para justificar por que o pensamiento se quedou en o medievo,
a veces tiramos de RAE, ou a veces, mexor dicho, tiran de RAE, é que iso está en a RAE.
É como quando un político lhe dize a unha política, por exemplo, que exerce un cargo de presidenta,
e eu le vou seguir llamando presidente, por que é o que dize o diccionario.
O diccionario me o permite, é a norma do diccionario.
Oste o hemos escuchado, non en España, pero fora de España o hemos escuchado.
E en España, xa hai queis que facer estas coisas.
O principio da determinación personal, aquí, a la mierda.
É a que eu quero que xa me llame. Eu me llamo Pedro María.
A gente me llama Pedro, a gente me llama Pedro Mari.
Está bien, me parece bien, pero se a mi non me gustara Pedro Mari e pediera que me llamaran Pedro ou Pedro María,
estaría en mi derecho. Como se quero que me llamen Escoba. É mi derecho.
Eu llego a un trabo nuevo, todo o mundo ve mi ficha ou me presentan, nadie te conoce,
nadie sabe como te llama a gente cercana e de pronto tú dices.
Me voe a un caso que puede ser, ademas, aquí, en Euskadi, moi habitual.
Pedro María, non, mira, me llaman todos Pello, ou me llaman todos Peru, ou me llaman todos Kepa.
Non lo pone tu DNI. Non, non lo pone mi DNI. Necesito ir a cambiarme o DNI.
Necesito ir a cambiarmelo ao registro para que tú me llames da maneira que me gusta como me llamen.
Eu quando chega alguém a mi despacho e veo, por exemplo, un nombre compuesto,
non un nombre compuesto destes que puedes suponer, por ejemplo,
os nomes compuestos que se utilizan muchas vezes en España, María Dolores,
pois puedes suponer que tenes máis presencia ao Dolores que ao María.
E daí podrias deducir que a lo mejor a senhora lhe llaman Lola, ou Lolita, ou lo que seja.
Pero eu sempre o pregunto porque incluso estamos, no meu caso,
no meu trabo, me encontro persoas de outras culturas, non moi distintas da noutra,
pero que vienes de outros lugares, en donde eu non sei se quere que lhe llame Yasmine
ou quere que lhe llame The Lady.
Então, o pregunto, é moi fácil. Non hai nada máis lejano,
e máis en unha profesión como a mía, que tenes que buscar a cercanía da persoana,
non hai nada máis lejano que non permitirle ao outro autodeterminarse ja desde o seu nombre
e llamarle con o que tú tienes, con o documento que tú tienes,
con o pasaporte, con o permiso de presidencia, con o que seja.
Me estou yendo un pouco do lilo porque se han mezclado coxas este fin de semana
respecto ao que eu queria contar neste capítulo hoje, lunes.
Pero a realidad é que hai persoas que tomando a bandera da liberdade,
porque é que a bandera da liberdade la quere arbolar todo o mundo,
todos queremos arbolar a bandera da liberdade.
E habrá quem te diga que desde o punto de vista de a sua liberdade te vá llamar como a él ou a ela le dê a gana,
pero estará o teu punto de vista de que terás o derecho a que te llamen como tú quieras.
E quando digo que te llamen como tú quieras,
iso incluye o asunto de os pronombres traídos nos Estados Unidos e que aquí le damos menos importancia.
Se queres ser él, se queres ser ela, se queres ser unha coxa intermedia que en castellano
todáviá nos resulta un pouco forzado de dicer ese élle que é tan raro todáviá,
pero é o teu derecho.
E é o teu derecho ade más a que ante isas opciones nadie se ría de ti.
Isto, xa digo, me has saltao durante o fin de semana por outro tipo de motivos,
pero eu queria poner aquí e con isto acabo un pouco encima da mesa
a esa gente poderosa que está ahora todo o rato dicendo que ahora hai censura,
empezando por el señor Alfonso Guerra, é se o que tenia a seu hermano, o despacho, os acordáis,
os jovens non os acordaréis, pero xa os lo cuento.
Este é un senhor que quando máis poder tenia o PSOE en España,
a seu hermano le tenia puesto un despacho oficial, sem ser seu hermano cargo alguno,
onde seu hermano vendía prebendas en Sevilla e era conocido por ser un conseñidor.
Este senhor non vio nunca a palavra cárcel, ni estuvo nunca, creo, recordar, juzgado,
nix por o estilo. Foi vicepresidente de un governo que se demostrou
nos tribunales que había estado exerciendo guerra sucia contra o terrorismo,
é a decir, terrorismo de estado. Porque neste país, desgraciadamente,
frente a un fenómeno horrible, terrible e deleznable como era o terrorismo de ETA,
hubo terrorismo de estado, pouco se diz.
Temos que dizerlo, estamos en o momento posterior ao final desse fenómeno
en que temos que contar que isto passaba.
Este senhor formou parte de un governo que se demostrou con sentencias
que llevo a cabo una guerra sucia.
Esta gente vien a presentar a tele os seus libros e a dizer que non poden
xistes de maricones e de enanos, porque vivimos en un mundo con censura.
E o presentador, con a cara que Deus lhe daba,
é que hoje é así, té cinco miliones de espectadores.
Já non podes xistar as invitadas?
Já non podes xistar a pelotitas de ping-pong,
acercando a xa a xa?
Já non podes xistar os mesmos comentarios
sobre as invitadas que normalmente non facías con os invitados?
É iso censura?
Quem te censura?
Te autocensuras tú porque sabes que isto te deixaria en un lugar moi feo
e que moita gente a lo mejor te abandonaria?
Non te abandona nadie, te digo,
vivimos en un país en que non hai sensibilidade alguma.
No mainstream, na maioria da gente, non hai sensibilidade alguma con esta historia.
Cada vez que eu desde o banquillo,
no que suelo estar agora nos fines de semana,
escuche que están jugando como madres
e digo que isto non se debe utilizar,
e me diga, xa como maricones,
e digo que isto é aún peor, se cabe,
me doy conta da falta de sensibilidade que en todas as edades
hai respecto à condición ou à liberdade dos outros.
Se alguém quer arbolar a bandera da liberdade para poder expressarse así,
que se valla literalmente a la mierda
e allí, en la mierda, rebosado por completo en ela,
que grite a liberdade e que faca unha defensa da liberdade,
as cartolas de cerveza se quer.
Pero non llamemos a o que non é o que non é.
Non é censura
saber que hoy non tens barra libre
para tus xueguitos tontos en tu programa tonto
utilizando as mulheres en un determinado sentido,
porque sabes que hai unha parte da gente que a lo mejor,
xa digo, non o suficiente,
pero que a lo mejor podrien sacarte os colores
nas redes sociais ou nos medios de comunicación,
pero non é censura.
É que a sensibilidade do corpo social ha cambiado,
insisto, non o suficiente e non desde luego noutro país
e non na vida cotidiana.
Non na vida cotidiana, por muchas coisas que non vou ponerme aquí a dizer
porque entonces non seria un viejo gritando a unha nube,
sino un viejo gritando a unha nube demasiado tempo.
Pero tencamos claro que a defensa da liberdade,
definitivamente importantísima,
non pode pasar
e menos hoy día 11 de diciembre,
un dia despues do Dia Internacional dos Derechos Humanos,
non debe pasar por menospreciar
ou por faltar a liberdade ou al respeto de os desmais.
¿Ha estado o governo vasco?
Non, a Diputación Foral de Vizcaya metendo nas redes
un anuncio moi interesante citando un artículo
da Declaración Universal dos Derechos Humanos
con motivo do Dia de ayer,
Dia Internacional dos Derechos Humanos,
recordando-nos que tenemos obligaciones para con os desmais.
Viva a noutra liberdade,
pero sempre que respete os Derechos Humanos dos desmais.
E os Derechos Humanos,
non son os Derechos Humanos de quando se xe
a Declaración Universal dos Derechos Humanos.
Digamos que son os mesmos,
pero se han ido matizando
e hemos ido incluyendo dentro dos derechos
muchas más coisas.
Respetemos iso, porque sem respetar iso,
non hai respeto aos Derechos Humanos
e non hai liberdade,
porque tu liberdade puede estar acabando con a mía.
E isto é así, medidianamente claro,
desde há xo tempo.
Al final non me salido tanto de viejo gritando a nube,
pero un poquito sim.
Acaba el Bala Extra de hoi.
Puedes dirigirte a mi en Mastodon
por correo en pedro.pedroSanchez.eus
ou pedirme tamén el ingreso na Comunidad de Telegram.
Gracias por tu tiempo
e hasta manhã.