Welkom bij een nieuwe aflevering van de High Frequency Podcast.
Als allereerst wil ik iedereen bedanken voor de positieve reacties en comments.
Vergeet ABN niet te liken en te abonneren op onze kanalen.
En deel het ook alsjeblieft met familie, kennis en vrienden.
Zodat we meer mensen kunnen bereiken.
En vandaag hebben we een hele speciale gast.
Een broeder van mij.
Een broeder van ons allen.
Vandaag hebben we broeder Mimoun.
Mimoun gaat ons meenemen in zijn ondernemisch reis.
Dat vanuit Nederland is begonnen en uiteindelijk in Marokko terecht is gekomen.
En hij zit hier al langer dan 20 jaar.
Broeder Mimoun is een toegewijde moslim.
Hij is een ondernemer, rolmodel voor velen.
Eigenaar en algemeen directeur van de El Isra school in Knitera.
En broeder Mimoun, welkom bij de High Frequency Podcast.
Ik wil je bedanken voor je tijd en voor je energie die hier gaat stoppen vandaag.
En vooral het feit dat wij proberen vele andere broeders en zusters op de hoogte te brengen
van hoe het is om in Marokko te wonen, te werken en te ondernemen.
Dus bedankt.
Wij willen altijd heel mooi bij het begin beginnen.
Dus we gaan even terug naar Nederland toe.
En ik weet dat kan soms even moeilijk zijn dat je er niet vaak over nadenkt.
Maar laten we terug gaan naar Nederland en dan beginnen we van daar en gaan we naar Marokko
toe.
Wie was Mimoun toen hij in Nederland zat?
Want jij bent getogen in Amsterdam.
Je bent daar opgegroeid.
Dus je hebt de grootste gedeelte van je jeugd doorgebracht.
En niet te vergeten, dat moet ik zeker vertellen, dat jij waarschijnlijk ook een van de eerste
banden die in Marokko is teruggekomen.
Want dit is al een lange tijd zo.
Dus welkom.
Maar ik laat het woord aan jou over nu.
Bismillahirrahmanirrahim.
En salat en salam ala surinAllah.
En mebaad.
Allereerst wil ik jou bedanken.
Voor deze uitnodiging.
Je bent welkom.
Allah subhanahu wa ta'ala.
Tof je kostum.
Ik ben getogen in Amsterdam.
Ik ben daar opgegroeid.
Ik heb daar op school gezeten.
Ik was een verlegen, eerlijke jongen.
Geen rotzooi trapper.
Ik heb mijn school afgemaakt.
Waar heb je je vrouw?
Ik heb een vrouw.
Ik heb mijn school afgemaakt.
Waar heb je op school gezeten?
De admiratrijtsschool.
Oké.
In Amsterdam.
Daar heb ik dus op school gezeten.
En ja.
En toen op een gegeven moment was je weer even de weg kwijt.
Je moet helemaal terug naar de jaren 90.
Ja maar dat is niks mis meer.
Rustig gaan.
We hebben alle tijd.
Dus je hebt daar op school gezeten.
Ik heb daar op school gezeten.
Na de basisschool ben ik naar een grafisch school.
Op grafisch school.
Op pleiding gedaan.
Daarna ben ik gaan werken in een grafisch bedrijf.
Als drukker.
Offsetdrukker.
Ja en heel veel bedrijven.
Niet één bedrijf.
Ik heb geloof ik in drie vier bedrijven als offsetdrukker gewerkt.
En dat werd altijd steeds moderner.
En dat is gewoon in Amsterdam ook?
Ook in Amsterdam ja.
In Amsterdam.
Daarna heb ik.
Hoe oud was je toen je begonnen met werken?
We hadden het zeg je misschien vanaf je bijbaantje al.
Ja bijbaantjes dat was Krantenwijk en werken bij Dirk van den Broek.
Dat was bijbaantjes naast je school naast je opleiding.
Die parcours heb je dus ook helemaal.
Ja absoluut.
Dirk van den Broek als hoe heet zoiets.
Kassafuller volgens mij.
Vakkenvuller.
Ja kom mij dan met mijn kassafuller.
Ik heb dat ook gedaan bij de C1000.
Ken je C1000 wel?
Ja bij de Albert Heijn heb ik gewerkt.
Ik was zelf aangenomen op.
Ik herinner het me dat ik was jarig op die dag.
Toen hadden ze mij opgebeld.
Toen op die dag was ik 14 jaar.
En toen hadden ze mij opgebeld van ja omdat vandaag je verjaardag is.
Dan ben je aangenomen.
En dan mocht ik vakkenvullen bij de C1000.
Kassafuller, kassafuller, wat anders.
Ik heb een leuke ding om te vertellen hier over het vakkenvullen.
Ik ging werken en ik werd gesolliciteerd bij Dirk van den Broek.
Bij de sollicitatie werd ik aangenomen maar ik moest een bankrekening hebben.
Ik was geloof ik 15 of 16 jaar. Maar dat kon nog niet toen die tijd.
Toen gaf mijn vader een bankrekening.
Hij heeft toen mij gemachtigd om op te nemen en te storten in allerlei zaken.
Maar goed als mijn salaris werd gestort.
Komde het op de bankrekening van je vader?
Nee, maar ik kwam er gewoon bij.
En in de pauze, andere mensen namen een broodje kaas mee.
En een banaan of een appeltje.
Ik ging werken en ik ging geld verdienen.
En ik moest het ook graag opmaken.
Toen ging ik met de bank toe en toen nam ik gewoon 2,50 gulden.
Om een broodje kringtenbotten te kopen en een fris drank.
Dat zijn die dingen die je dan meemaakt op die leeftijd.
Die herinneringen zitten er nog?
Ja die herinneringen zitten er nog.
Dus je werkte bij de drukkerij op een gegeven moment?
Ja bij de drukkerij heb ik gewerkt.
Dus je werkte fulltime daar?
Ja ik werkte fulltime.
Ik heb mijn diploma gehad als grafisch medewerker.
Maar dat beviel me niet.
Ik heb toen een tijdje niks gedaan.
Een maand of 7 geloof ik.
Toen kwam de melkertbaan.
Ik weet niet of je dat nog kunt herinneren.
De melkertbaanen werden gecreëerd voor mensen die geen baan hadden.
Ik ging dus als melkertbaan stempelen op de trim.
Ik heb toen wat diplomas gehaald.
Dat heb ik toen gedaan.
Dat heb ik ongeveer 5 jaar gedaan.
5 jaar in de trim gezeten.
Of op de trim gezeten als stempelaar.
Kaartjes controleren.
5 jaar dat is heel erg lang.
Heb je veel zwartrijders daar in?
Ik heb heel veel meegemaakt.
Heel veel meegemaakt.
Heel veel bedreigingen gehad.
Heel veel gaskeld naar mijn hoofd gekregen.
Heel veel...
Noem maar op.
Een moeilijke baan.
Dat is hetzelfde als met de parkeerwachters.
Na de melkertbaan ben ik begonnen aan een BOA cursus.
Dat is een bijzondere opsporingsambtenaar.
Dat heb ik niet afgemaakt.
Daarna ben ik naar een groot bedrijf.
Een beveiligingsbedrijf.
Daar heb ik toen gesolliciteerd.
Ik werkte nog bij de trim.
Als conducteur.
Ik zag het niet meer zitten.
Toen ben ik gaan zoeken naar een andere baan.
Dat werd een beveiligingsbedrijf.
Een hele bekende beveiligingsbedrijf.
Ik ben daar aangenomen.
Ik weet niet of het...
Hoe lang heb je daar gewerkt?
Ook 5 jaar.
Wat ik wilde zeggen is...
Toen ik ging solliciteren daarom...
Toen werd ik aangenomen.
Ik kon beginnen met mijn diploma.
Beveiligingsdiploma.
Daar kon ik mee beginnen om die te halen.
Die moest ik binnen 3 of 6 maanden behalen.
Om te werken bij een beveiligingsbedrijf.
Dat heb ik gedaan.
Ik ben begonnen met die cursus.
Ik ben gezakt.
Op 1 vak.
Dat was Nederlands.
Ik had 8 of 9 vakken.
Dat was een hele mooie beleving.
We kregen cursus van al gepensioneerde politieagenten.
Hoe heette die mensen ook weer?
Geheime diensten.
Die worden door hun gegeven?
Dat was een hele goede ervaring.
Die heb ik ook gedaan.
Ik was gezakt voor Nederlands.
Die mocht ik overdoen.
Ik ben gaan studeren.
Na de 2e examen ben ik geslaagd.
Daar heb ik 5 jaar gewerkt.
Daar kwam het idee om een eigen bedrijf op te zetten.
Waar kwam dat idee vandaan?
Het idee kwam uit een vriendenkring.
Om een groot bedrijf op te zetten.
In Marokko.
Het werk in Nederland is alleen maar stress.
Een routine van zo vroeg tot zaterdag.
Het is eentonig.
Je werkt je uit de kleren.
Je spaart een beetje centen, want er blijft niks over.
Je huur, je ziekenfonds, je eten, je drinken, je kinderen, je vrouw, dat kost allemaal geld.
Je vaste lasten.
Je vaste lasten en je komt aan het eind van, ja ja, in de zomer.
Moet je een auto hebben, moet je naar Marokko gaan, je hebt wel een vakantie, dat kost allemaal bakken met geld.
Ja.
Maar goed, alhamdulillah, dat is een paar keer gelukt.
Daarom komt de idee om een eigen zaak te beginnen.
Om voor een bedrijf te werken met een salaris, dat zag ik niet meer zitten.
Ah, oké.
Ik verdiende goed hoor, daar niet van, maar dat was niet om het eeuwig te doen.
Ja.
Tot je pensioen, tot je pensioen, nee, dat was niet, nee.
De vriendenkring bestond uit negen mensen, negen vrienden.
We waren met z'n negenen zelfs.
We waren met z'n negenen.
Als een grote groep.
Ja.
Het waren mensen uit je eigen sociaal netwerk?
Ja, social netwerk.
Oké.
Vrienden en kennis.
En we begonnen te beestormen, ideeën uit te wisselen met elkaar.
Wat denk jij van dit?
Wat denk je van dat?
Jullie kwamen bij elkaar?
Bij elkaar ja.
Oké.
Uiteindelijk was het, na lange vergaderingen, zeg maar.
Geheim vergaderingen.
Zijn we uiteindelijk gekomen om op een privéschool op te zitten in Marokko.
En uiteindelijk zijn we met z'n vijf overgebreven.
Van de negen bleven de vijf over?
Van de negen bleven de vijf over.
Ja.
En dat was in 1999, zijn we begonnen.
We waren met z'n vijven.
We hebben bedragen die we in een pot hebben gezet.
De naam van de school.
Welke stad we gingen wonen.
Ze hadden allemaal Casablanca gezegd.
Casablanca.
Om daar een school op te zitten.
Ik moest toen meegaan, want ik wilde niet in Casablanca, want ik was in Casablanca geweest.
Ja.
En dat vond ik zo druk.
Ja, dat is een drukke stad.
Dat was echt, ik kan daar niet tegen.
Die druk, daar wil ik vandaan.
Ja.
Dat was in Nederland.
Ja, Amsterdam is ook een drukke stad.
Ja.
Dat is Casablanca.
Maar goed, ik was in mijn eentje en de rest, die waren, dat was de afspraak.
Ja, zij wilden dus, ze hadden een gezamenlijk besloten om uiteindelijk in Casablanca.
Oké.
Waar subhanallah al-Azim zijn we in Knitera geweest.
Als eerste.
Ah, jullie zijn toch in Knitera als allereerst geweest?
We zijn in Knitera geweest.
Oké.
Dat was een hele grote straat bij Moskele Badr, Magide Badr in Knitera.
Ja.
Dat was de mooiste straat toen de tijd.
Oké.
Dat was in 1999.
Ja, dat was een tijdje terug.
Dat is een hele tijdje terug.
Ja.
En ik zeg tegen die jongens, jongens, dit is beter dan Casablanca.
Casablanca is verschrikkelijk duur.
Toen die tijd ofzo?
Ja, toen die tijd was, was verschrikkelijk duur.
Oké.
Wat was duur dan?
Ja, om daar een locatie te vinden.
Oh, jullie hadden, jullie zouden kopen?
We zouden kopen, ja.
Ah, oké.
We zouden kopen.
Goed, ik heb mijn ding gedaan, in de groep gegooid en we gingen weer zitten.
Je had je mening gegeven.
Ja, ik had mening.
Ik zeg jongens, dit, kijk, hier is het rustig.
Er zijn mensen, maar het is rustig.
Het is geen chaosstad.
Gernoterd werd het nog opgebouwd.
Het was niet echt wat het nu is.
Het waren wegen die stuk zijn, snelwegen, de straten waren stuk.
Ja, veel dingen waar ze niet...
Maar die straat waar ik voor het eerst kwam, dat vond ik zo mooi.
Ik dacht, we gaan hier een school opzetten.
Dat heb ik in de kring gegooid.
We zijn toen naar Casablanca gegaan.
We hebben daar een beetje rondgezwurfd, zeg maar.
Her en der.
Locaties bekeken, gebouwen bekeken, scholen bekeken.
En uiteindelijk is er toch Gnittra geworden.
Is er toch Gnittra geworden?
Is er toch Gnittra geworden, ja.
Daar hebben we toen een huis gekocht.
Een huis?
Een huis met, even kijken, drie verdiepingen.
En daarvan hebben we dus een school van gemaakt.
Die hebben je dan gerenoveerd?
Heel helemaal gerenoveerd.
Tot oog de school?
Ja.
Van top tot teen.
En dit was in 1999 nog, of in een latere fase?
Nee, in 1999 zijn we begonnen.
In 2001 zijn we begonnen met school.
Oké.
Zijn jullie opengegaan in 1999?
Nee, we zijn opengegaan in 2001.
Ah, twee jaar later?
Ja, twee jaar later.
Want we hebben die hele...
De school helemaal verbouwd?
Helemaal verbouwd, ja.
Dat had twee jaar geduurd?
Twee jaar geduurd, ja.
Oké, dat is een lange verbouwing, hè?
Ja, dat was, ja.
Oké.
En ja, dan zou je waarschijnlijk veel hebben meegemaakt in de twee jaar tijd?
Ja, wat je hebt je niet meegemaakt, zeg maar.
Ja, we hebben echt veel dingen meegemaakt, ja.
Ja, en wat waren de...
Dat was echt vallen en opstaan.
Oké.
Ja.
En wat waren de allermoeilijkste belemmeringen die je had in die twee jaar tijd?
Kijk, wij komen uit Nederland, hè?
Ja.
Daar is alles goed geregeld.
Ja.
Alle dingen zijn goed geregeld daar.
In Marokko, toen de tijd niet.
Ja, toen was het nog heel geautisch.
En niemand die je kon helpen, of iemand die je informatie geeft, of iemand die je kennis
geeft van het systeem daar.
Want jullie waren als vijf buitenlanders, dus uit Nederland.
Uit Nederland, ja.
Vijf Marokkanen uit Nederland die dan in Gnitra kwamen.
Geen ervaring hadden van.
Geen ervaring.
Hoe je zo...
Hoe je zo een school moet opbouwen.
Hoe je zo...
Hoe je zo een vergunning aanvraagt.
Oké.
Ja.
Maar ja, je moet altijd leren lopen, toch?
Je wordt niet geboren en je kan gelijk lopen.
Nee, zeker niet.
Moet je het toch leren, toch?
Of niet?
Ja, alles is een ervaring.
Je moet het ervaren en je moet voor een fout leren.
Voor een fout leren, ja.
En daar hebben we...
Maar, sorry, maar om even terug te gaan, want we zijn nu in Marokko inmiddels al.
Ja, we zijn nu in Marokko.
Maar ik wil nog even...
We gaan naar...
Ik wil nog even één ding weten en dan gaan we terug naar Marokko.
Maar was het de motivatie?
Want wat ik uit het verhaal heb begrepen, was het motivatie en reden waarom je naar Marokko
bent gekomen.
Is dat omdat je wilde gaan ondernemen of waren er ook nog andere redenen waarom je eigenlijk
die verhuizing wilde doen?
Die stap die ik ging nemen...
Dat was uit mijn geloof.
Dat was de nummer één was het geloof?
Dat was de nummer één, ja.
Oké.
Om je kinderen op te voeden...
Je zag het daar in Nederland niet meer zitten?
Nee, ik zag het niet meer zitten.
Dat ging echt bergaf waars.
Toen de tijd al.
En wat beviel jij toen niet in die tijd?
Ja, heel boedingen.
Ja, nou moest er één job.
Je kinderen opvoeden, dat is...
Je bedoelt je kinderen opvoeden, islamitisch in Nederland was toen in die tijd moeilijk.
Dat was echt heel moeilijk.
Ja.
Nu is het allemaal makkelijker geworden hoor.
Ja, makkelijker, maar ik denk dat het nog moeilijker is geworden.
Ja, oké, nee, op die lesstoffen die ze krijgen en zo, ja, daar weet ik het mee eens.
Dat slaat nergens op allemaal.
Dat is die mensen helemaal gek geworden.
Maar ik bedoel, als je kijkt...
Je weet, ik heb daar ook nog familie, mijn ouders wonen daar.
Ik heb daar broertjes en zusjes die daar ook nog zitten.
Maar die krijgen hun kinderen, die krijgen gewoon islamitische lessen in hun op.
Dat is gewoon een overheidsschool.
Weet je, dan krijgen ze gewoon islamitische lessen ook.
In mijn tijd was dat ook in jouw tijd waarschijnlijk ook niet.
Nee, maar in mijn tijd waren er ook gewoon islamitische scholen.
Nee, maar ik bedoel echt zo'n, hoe noem je dat, zo'n publieke school...
Een openbare school.
Ja, een openbare school.
Ja.
Dat er toen in die tijd, waren er geen islamitische lessen die werd gegeven.
Toen ik er was, waren er islamitische scholen.
Nee, niet islamitische scholen.
Wat dan?
Openbare scholen, gewoon Nederlandse openbare scholen.
Ja, Nederlandse openbare scholen die gewoon islamitische lessen krijgen.
Oké, dat weet ik niet.
Ja, ik heb dat bijvoorbeeld in België.
Ik heb een neesje van mij die krijgt gewoon islamitische lessen.
Oké, dat weet ik niet.
Maar ga verder.
Dus de reden was van...
Mijn grootste motivatie was dus...
Echt het ieder, dus je geloof, je wilde echt...
Je wilde naar een land toe, waren het gewoon een islamitisch land.
Een heleboel mensen die zijn naar andere landen gegaan, in de stad Arabië, Emiraten,
Dubai, ja, die konden er misschien financieel veel over.
Wij konden dat niet.
Oké.
Dus wij zijn, wij hebben dus Marokko uitgegroezen.
En tegelijkertijd wilde je ook ondernemen.
En tegelijkertijd ondernemen, ja.
Dat kwam mooi uit.
Ja.
En toen was je in Marokko?
Naar voren dat ik naar Marokko kwam wil ik even vertellen.
De tijd dat ik bij de bevaardiging werkte, toen ik mijn ontslag indiende, kwam hier zelf
de vrouw...
Die je had aangenomen?
Ja, ik wil haar naam niet noemen, maar het is zo'n aardige vrouw, een eerlijke vrouw.
Ja.
Toen ik tegen haar zei van ik wil mijn ontslag indienen.
Ja.
En toen zei ze waarom?
Wat is het probleem?
Heb je een probleem?
Kan ik je daarmee helpen?
Ik zeg nee.
Ik zeg ik wil terug naar Marokko.
Ik wil daar een bedrijf opzitten en voor mezelf beginnen.
En waarom?
En zus en zo.
Ze hebben mijn omscholing aangeboden.
Salarisverhoging.
Ze hebben me een bedrijfsauto aangeboden.
Toen die tijd waren er de Golf 4's.
Toen die tijd.
Dat was toen.
Als je een Golf 4 had...
Dan was het de Golf 8 van die.
Ja, dat is echt...
Toen zei ik tegen haar weet je wat?
Als u mij een miljoen aanbiedt, ik heb mijn besluit al genomen.
Oké.
Wat standvastige je besluit?
Ik weet niet waar dat vandaan kwam.
Maar ik was helemaal zat.
Mijn stress en ik ben ook ziek geworden daar.
Ik ben heel erg ziek geworden.
Op mijn werk.
Op het werk als je gewoon...
Ja, ik heb een hele erg hersensvliesomsteking gekregen.
Door het werk?
Door het werk ja.
Door de stress.
Dat was heel stressend.
Maar tegelijkertijd was je waarschijnlijk een hele goede werkje.
Ik was een hele goede werkje ja.
Ze wilden jou niet loslaten?
Nee, ze wilden mij niet loslaten nee.
Oké.
Ja, ik werd eerlijk.
Ik was altijd op tijd.
Nooit te laat.
Nooit ziek gemeld.
Ja.
Enzovoort, enzovoort, enzovoort.
Ja, en die soort mensen zijn er heel weinig.
Ja, absoluut zeker.
En op een gegeven moment heb je die beslissing gemaakt en dan denk je van ik heb nu een
nieuwe doel voor mij gezet.
Waren er geen angsten?
Er waren heel erg veel angsten.
Ja.
Heel veel erg tegenstribbelingen van mensen.
Ben je dom?
Ben je stom?
Ben je een beetje uit je dingetjes aan het worden?
Ben je een beetje gek aan het worden?
Ja, mensen die willen vandaar hier naartoe komen en jij gaat daar naartoe.
Ja.
En al die soorten verhalen.
Ja, en dat is nu als je eigenlijk kijkt, want jij praat over 1999 en dat is al bijna
plus of minst 24 jaar geleden.
Ja.
En als je eigenlijk naar de dag van vandaag krijgt, zie je dat er nog steeds niet heel
veel is veranderd.
Mensen hebben nog steeds een beetje hetzelfde, ja een beetje hetzelfde opinion over Marokko
nog steeds.
Van ja ben je gek om daar naartoe te gaan.
Ik had dit zelf persoonlijk ook.
Even kijken, want ik ben nu hier sinds 2018.
Ja, dus een kleine 6 jaar bijna.
En ik kreeg altijd ook, ik kreeg precies hetzelfde opmerkingen van ben je gek, hoe
dit mensen gaan, of daar willen hier naartoe komen.
En jij gaat daar naartoe.
En jij doet het andersom.
En dan kan ik, dus ik kan met je meeleven.
Dat was waarschijnlijk, je zat in een situatie waar je dacht van oei, hoe hoor dit soort
informatie van jouw omgeving.
Maar toch moet je doorzetten.
Je moet doorzetten.
En de grootste drempel waar ik bang voor was, dat was natuurlijk mijn vrouw.
Of ze mee ging of niet.
Want je was getrouwd toen.
Ja ik was getrouwd.
Ik had 3 kinderen ja.
Je had in 1999 3 kinderen.
Ja ik had 3 kinderen ja.
En toen zeiden ze tegen mij, ik sta achter je, maar op één voorwaarde.
Dat je wel als ik daar terug naar Marokko ga, dat je wel daar met mij blijft.
Dat je me niet daar achter laat en dat je hier komt werken.
Nou dat vond ik wel.
Ja dat is een belangrijke steun.
Ja tuurlijk.
Ik heb gezegd van geef me 1 jaar, we gaan terug en we gaan het een jaar proberen.
Ik kom hier werken.
En ik kom, ik zal mijn vakantiedagen opnemen.
En op en neer gaan tot het een beetje gaat draaien die school.
En zo is het dus.
Dus in het begin ben je alleen naar Marokko afgereisd om je project uit te...
Ja in 99 ben ik alleen met mijn compagnon.
Ja we waren er 5.
We waren er 5, maar we zijn met z'n tweeën.
De andere die zijn gebreven.
Oké.
Die kwamen later terug.
Jullie waren de vernoten en jullie waren degenen die het project uitroepten.
Klopt ja.
Oké en dat is dus een spannend moment voor jou op dat moment.
Ja het was heel erg spannend.
Veel energie.
Heel veel energie.
Een uitdaging.
Een verschrikkelijk grote uitdaging.
Een hele nieuwe ervaring die je niet kent.
Een hele nieuwe leven, nieuwe mensen.
Want jij kende Marokko ook alleen maar eigenlijk van de zomer.
Dat is het.
Je kwam ook een zomer altijd naar Marokko toe.
Dus je kende het alleen van de zomer.
Ja en toen kwamen we niet naar Rabatou of naar Knitera of naar Casablanca.
Nee we gingen naar Nador.
Naar Nador.
Ja.
Daar gingen we naar de strand toe en drie weken lang.
En toen was het allemaal mooi daar.
Ja en dan gingen we weer terug naar Nederland.
Ja.
Maar nu ga je naar een hele andere omgeving.
En dan kom je aan.
Waar je niemand kent.
Ja.
Niemand kent.
En dan kom je aan in Knitera.
En dan kom je aan in Knitera ja.
En dan moet je het gaan doen.
Ja.
En dan kwamen we naar een hele andere omgeving in Knitera toen.
Toen de tijd ja.
En wij zijn nog terug gegaan trouwens.
Toen in 1990 kwam koning Hassan de tweede.
Ja.
Rahimallah.
Ja.
Die kwam toen te overlijden.
In 1999 was het.
In 1999 ja in de zomer.
Ja.
Ja de grenzen die waren verschrikkelijk.
En je had dat nog meegemaakt.
Ja dat had ik nog meegemaakt.
Ja.
Het was een pijnhop ja.
In Marokko.
Oké.
Ja.
Het was ook goed om die ervaring op te doen zeg maar.
Om die ervaring mee te maken.
Ja.
En toen nam moment 16 de hond over.
16 de hond over ja.
En toen begon er grote veranderingen te komen in Marokko.
Ja toen kwam.
Ja.
Alhamdoulilah.
Want sindsdien is er een hele grote verandering.
Absoluut.
Marokko is verschrikkelijk veranderd.
Ja jij kan het zeggen.
Want jij hebt nog de beginfase meegemaakt.
Ja nee dit is.
Dit gaat de goede kant op je.
Ja.
Dit gaat de goede kant op in sha Allah.
En alles op hallo ta'ala.
Ja.
Ja zeker.
En toen op een gegeven moment zat je dus in Knitera.
Toen zat ik in Knitera ja.
School is open.
Je hebt veel meegemaakt in de twee jaar tijd voordat die open ging.
Laten we gelijk wat goede lessen meegeven.
Ja wat?
Want we hebben mensen die hebben.
Ik heb tegen hun gezegd haal een pen en papier vast.
Ze moeten een autistisch maken.
Er zijn veel broeders en zussen die misschien deze kant op willen komen.
Marhaba.
Dus wat zijn.
Laten we beginnen met de twee jaar tijd voordat je was begonnen.
Voordat school open ging.
Laten we noemen ze een paar punten op waar je denkt van dit zijn echt fouten die ik heb
gemaakt en pas hier voorop.
Dit moet je niet doen.
Nou we hebben geen fouten gemaakt.
We hebben we zijn misschien verkeerde mensen tegengekomen.
En uit de intentie.
Hoe wij met de intentie van Nederland naar Marokko zijn gekomen.
Dat botste.
Met die Nederlandse mentaliteit.
Ja want wij zijn daar getogen.
En wat ik al zei.
Daar is alles in de puntjes geregeld.
Ja dan was je een beetje al gewend.
En ja en dan kom je hier.
Ja het is een hele.
Ja het is een hele moeilijke stap.
Moeilijke overstappen.
Moeilijk overstappen.
Ja.
Ik hou het op verkeerde mensen die wij zijn tegengekomen.
Zo ik zal een voorbeeld nemen.
Voorbeeld geven.
Je hebt een.
Een.
Een bouwer nodig.
Die moet gaan verbouwen.
Nou wat denkt die bouwer.
Die denkt van oh.
We hebben beet.
Deze mensen die komen uit Nederland.
Die hebben heel veel geld mee.
Daar gaan wij van profiteren.
Oké.
Begrijp je wat ik bedoel.
Ja zeker.
En dan heb je.
De elektricien.
En dan heb je de loadgieter.
En dan heb je de.
Zleegie.
Ik weet niet of het zleegies is.
Tegelsetter.
Tegelgril.
Want ik moet steeds goed nadenken nu.
Het is.
Nou kijk.
Sommige woorden die komen pas op als ik.
Ja dat maakt niet uit.
Je zit hier al lange tijd en je spreekt nog heel goed Nederlands.
Dus het is prachtig om niet te horen.
Je mag ook gewoon Arabisch praten soms.
Als je het niet begreep.
Ja zeker.
En daarom is.
Wij zijn met eerlijkheid opgevoed.
Mijn ouders hebben ons met eerlijkheid opgevoed.
Als ik een pen meenam uit school.
Mocht dat niet.
Nou dan krijg je het voor langs gewoon.
Die pen is niet van jou.
Die mag je niet meenemen.
Maar toch deed je het soms.
Ja toch.
Als ik een gum meenam.
Gum ja dat is.
Wat is een gum.
Ja maar wat van de school is.
Van de school.
Dat is niet van jou.
Wil je een gum hebben dan kom je naar me toe.
Dan ga ik een gum voor je kopen.
Of een potlood voor je kopen.
Of een pint voor je kopen.
Maar wat niet van jou is is niet van jou.
Mijn vader, Rachim Oud-Laute Aarder was echt.
Ja een puntje precies in dat soort dingen.
En toen krijg je op gegeven moment.
Dus zoals je zegt van ja mensen zien jou als Nederlander.
Die denken van deze.
Deze kent het niet.
Maar ja dan kunnen we de prijzen verdubbelen.
Bijvoorbeeld ja.
Bijvoorbeeld.
Dus dat zijn een beetje.
De zekerheid van waar wij mee zijn opgevoed.
En dat wij hebben meegenomen hier naartoe.
Dat is.
Ja.
Ik weet niet hoe ik dit moet zeggen weer.
Misbruikt.
Door andere mensen.
Ja een beetje dat naïef denken.
Denken dat iedereen ook eerlijk is.
Iedereen snel vertrouwen bedoel je.
Ja kijk als er een baal naar je toekomt.
En je spreekt een prijs af.
En je zegt dit en dit en dit wil ik gedaan hebben.
En je spreekt een prijs af.
Dan denk jij van het is klaar.
Het komt wel goed.
Maar dat is niet het geval.
Of hij komt niet opdagen.
Of hij komt een paar dagen niet opdagen.
Of als je hem een spreekt geeft.
Een voorschot.
Zie je.
Een voorschot aangeven.
En dan gaat hij het opmaken.
Maar eventjes voor de duidelijkheid.
Dat zijn niet alle mensen.
Ik ga niet alle mensen.
Ik ga alle bouwers, alle tegelsitters, alle loodgieters over een kamp scheren.
Want daarna zijn we mensen tegengekomen.
En daar hebben we nog steeds contact mee.
Dat zijn nog steeds die mensen.
Die loodgieter en die elektricien die nog steeds voor ons dingen komen maken.
Thuis, op school, overal.
En die geef je allemaal de sleutels en die gaat zijn gang.
Ja inderdaad die frotteappels hebben je overal.
Maar dat is een belangrijke les.
Ik kan begrijpen als jij vanuit het buitenland hier komt.
Je komt aan in Marokko.
Je kent heel weinig mensen.
Of je kent bijna niemand.
Dan is het inderdaad een hele moeilijke fase om mensen snel te vertrouwen.
Of laten we beter zeggen vertrouwen ze nou niet zo snel.
Maar ja het is moeilijk om die contact op te bouwen om te weten of hij wel goed is of niet.
Maar dat kost tijd.
Dat kost tijd.
En dan ga je leren door die fouten te maken.
Wij hadden een persoon die ons daarbij hielp.
Om vergeuningen aan te vragen.
Om school spullen te kopen.
Om allerlei soorten dingen.
Die hielp ons.
Hij zei steeds dat hij voor jullie doet.
En dan zei hij vizabu dillah.
Oké dan begon die ritme.
Jullie zijn komen uit Nederland en jullie moeten beginnen.
Jullie weten niet waar jullie heen moeten.
Jullie kennen geen mensen.
Ik ga jullie helpen.
Dat volgden wij wel.
Dat is een aardig kerel.
Dat is een aardig man.
Uiteindelijk toen we klaar waren begonnen we met werken.
We begonnen met een factuur.
Hij kwam op een gegeven moment daarna van het factuur van de service.
Dit is wat je met hem moet betalen.
Voor al die klusjes die hij voor jullie nog gedaan heeft.
En destijds hebben wij uit Nederland.
We hebben gezegd dat deze man ons helpt.
Die staat ons bij.
We kunnen niet met lege handen bij hem aankomen.
We hebben kledingvoetstof voor kinderen gehaald.
We hebben telefoons, horloge, cadeau geven.
Boodschappen gedaan voor hem uit Nederland.
Chocolatjes en dat soort dingen.
Koffie, thee.
Dat ging allemaal prima.
Maar uiteindelijk kwam hij met een factuur van Hitotokyo.
Een bedrag dat klopt gewoon niet.
Dat was niet realistisch.
Toen ben ik met hem om de tafel gezitten.
Ik heb tegen hem gezegd dit was niet de afspraak.
Wat had u in het begin dan?
Hij zei ik ga jullie helpen.
Ik ga onze broertjes helpen.
Maar voor niks?
Voor niks ja.
Anders had hij wel een prijs gezegd.
Maar jullie hadden die hulp ook aangenomen zonder daarover te praten?
Nee, we hebben daar niet over gepraat.
Maar is het dan misschien niet beter voor de mensen die eventueel hier naartoe komen
dat we zo'n soort luid tegenkomen.
Om beter in het begin af te spreken van er zijn geen gratis services die we aan elkaar
gaan verlenen.
Laten we gewoon in het begin afspreken wat wil jij hebben voor deze service die jij
mij gaat aanbieden.
Nu weten we het natuurlijk.
Het zou als eerste moeten gebeuren om een prijsafspraak te maken voor de verlening die
jij gaat geven aan ons.
Dus je moet echt afspreken van luister eens.
Dus als je iemand tegenkomt in het begin, jij komt mijn service aanbieden.
Ik wil die service hebben.
En we spreken eerst af van dit is wat je wil hebben voor die service.
En bespreek dat altijd eerst in het begin.
Voel dat je pas begint met hem zodat je niet in dit probleem uitkomt.
Hoe heb je dat uiteindelijk opgelost?
Ik heb een beetje een berekening gemaakt en ik heb tegen hem gezegd van al die dingen
die wij jou hebben gegeven, zoals telefoon, zoals de chocolaatjes, de koffie, de thee,
de horloge enzovoort, daar heb ik een prijsje voor gemaakt.
En dat heb ik van zijn bedrag afgehaald.
En dat was de rest.
De rest heb ik aan hem gegeven.
En daar was hij heel blij mee.
Hij stribbelde niet tegen ofzo.
Hij probeerde gewoon het maximaal te uit.
Misschien, misschien, ik denk het wel.
Maar we vonden het niet leuk.
Want als je hem nu tegenkomt, dan is het, ja we komen elkaar wel tegen, maar het is
selam selam.
Ja.
Begrijp je?
Ja zeker.
En ik zal een voorbeeld geven.
Er is een tijdje vol corona, is er een jongen naar me toegekomen.
Ze hebben tegen hem gezegd, want hij wilde een bedrijf opzetten, zoals wij dus hebben gedaan.
Hij was pas getrouwd, zijn vrouw was pas zwanger.
En hij wilde terugkomen, hij wilde een bedrijf opzetten.
Ze hebben tegen hem gezegd, je moet naar Mimoen gaan.
Die gaat je helpen, die gaat je informatie geven, enzovoort.
Die man is gekomen, die is naar me toegekomen, we hebben gezeten, we hebben gesproken.
Ik heb zijn ideeën aangehoord.
Allemaal prima en fijn.
En toen ik zei, hoeveel geld heb je meegenomen?
Dan kan ik een berekening maken over wat zijn ideeën zijn, of hij dat wel kan aankomen of
niet.
Hij noemde me een bedrag.
Dat je niet eens, ja dat was.
En dit is iemand die wilde komen ondernemen in de NEME.
En die kwam uit Nederland?
Uit Nederland, oké.
En hij wilde komen ondernemen in Kenetra?
In Kenetra.
En voor informatie hebben ze me naar mij toegestuurd.
Uit Nederland.
Hij zei, ik heb 25 miljoen cent in meegenomen, dat is ongeveer 25.000 euro.
Ja, zo'n 24.000.
Toen heb ik tegen hem gezegd, beste vriend, of ik ga een ticket voor je boeken.
Om terug te gaan?
Om terug te gaan.
Of jij gaat nu een ticket boeken en heel snel terug gaan naar Nederland.
Want je gaat verkeerde mensen tegenkomen en dan ben je echt de pineut, hè?
Dan is hij alles kwijt.
Maar waarom zei je dat dan?
Het bedrag, wat hij heeft meegenomen, daar ken je niks mee.
Wat ga je ermee doen?
Ga je een grond kopen, ga je bouwen?
Hij wilde een grond kopen en bouwen en boven een huis bouwen.
Dus garage en boven een huis bouwen.
Met 25.000 euro?
Wanneer was dit?
Dat was plakkenbeet 2014.
Oké.
Ongeveer.
Ja.
Als ik een verkeerde mens zou zijn, zou ik met de minisier gaan.
Zelfs in de kommer.
Ja.
En uit België.
Die huurde een huis naast school voor 3.500 dirham.
Dat is ongeveer 350 euro.
Met vijf kinderen.
Een mooi huis.
Voor 3.500 euro heb je echt een mooi huis.
3.500 euro of 3.500?
3.500 dirham, sorry.
Oké.
3.500 dirham.
Ja.
Dat is 350 euro ongeveer.
Ja, 350 euro.
Die is niet naar mij geweest, maar dat hoeft ook niet.
Ik geef alleen maar een voorbeeld over hoe mensen daar te werk gaan.
Als je verkeerde mensen tegenkomt, dan krijg je dit soort dingen.
Ja.
Dus ga je allemaal dingen aanpraten.
Allemaal dingen aanpraten waar jij zegt van oh wow.
Ja, dat zijn ze goed in hè?
Ja.
Uiteindelijk hebben ze hem ook helemaal leeggemaakt.
Alles hebben ze van hem afgenomen.
Uiteindelijk is hij het huis uitgezet.
Omdat hij geen huur meer kon betalen.
Wat deed hij dan?
Had hij een project ook of zo?
Ja, hij heeft een zwarmazaak opgezet.
Hij heeft grond gekocht.
Was in Knitera ook?
Ook in Knitera ja.
Oké.
Maar ja.
Dat ging niet?
Dat ging niet.
En toen is hij van je te gaan?
Ja, hij is gewoon van je te gaan.
Ik weet waar hij die zwarmazaak op heeft.
Daar zet je geen zwarmazaak op.
Daar kwam dat hij advies nam van...
Van mensen die hij niet kende?
Nee, die hij niet kende.
Oké.
Ja inderdaad en zo heb je er nog een heleboel verhalen.
Dat is belangrijk dat je dat zegt.
Dat je toch wel even op zoek gaat naar mensen die je wel...
Je moet goede mensen tegenkomen ja.
Ja.
Wij zijn al hamdoulillah daarna zijn we goede mensen tegengekomen.
Die hebben ons geholpen met het selecteren van bijvoorbeeld docenten, juffen en meesters
enzovoort enzovoort.
Ja.
Dus daarna hebben we goede mensen.
Daar zijn we goede mensen tegengekomen.
Maar kijk is het niet zo dat je denkt van kijk als je een onderneming start.
En vooral als je het niet kent dan ga je sowieso fouten maken.
Want ik vind van sowieso als je fouten maakt ga je ervan leren en je betaalt je lesgeld
erover.
Totdat je op een gegeven moment wel de juiste oplossingen vindt voor al die problemen die
je hebt.
En natuurlijk zal het een heel groot voordeel zijn als je wel die voorsprong kan krijgen.
Want ik weet hoe dat is.
Maar jij weet ook hoe dat is.
Dat het goed zou zijn als je inderdaad toch wel binnen je eigen netwerk of op zoek gaat
naar mensen die het wel kennen.
Of mensen die in ieder geval wat nuttiger en goede adviezen kan geven om hoe je het wel
kan doen en niet zomaar snel beslissingen maakt en vanuit enthousiasme te snel dingen
wilt waardoor je te veel fouten gaat maken.
Dat kan verhaal zijn.
Ja, dat is een heel groot probleem.
Dus dat is belangrijk.
Dus mensen moeten echt om hun heen goed navragen.
Vooral kijken naar mensen die al in Marokko zitten.
Er zitten al een heleboel Hollanders en Marokkanen uit andere landen die hier al jaren zitten.
En die hebben al enige wat ervaring hierover.
Maar dat is ook de reden waarom wij deze podcast doen.
Om mensen een beetje te adviseren en te adviseren om te kijken wat ze moeten doen voordat ze
die beslissing maken om te gaan ondernemen in Marokko.
Want ondernemen is sowieso iets wat ook in Europa heel erg moeilijk kan zijn.
Je kan daar ook hele verkeerde mensen tegen komen.
Absoluut.
En het is daar ook niet makkelijk om een goede loodgieter te vinden of een goede bouw.
Dus die fouten kun je daar ook maken.
Absoluut, ja.
Maar inderdaad om te kijken of je wat contacten kan opbouwen.
Om te zien of je mensen kan vinden die al samenwerken met een ondernemer die jij persoonlijk
kent of via via.
Je moet iemand hebben die als schets kan betekenen voor jou om dingen te onderzoeken, navraag
te doen, informatie te verwerven, enzovoort.
Maar weet je wat ook, broeder Niemel, weet je wat er ook heel vaak gebeurt?
En dat heb ik ook gemerkt een beetje in de mensen die ik ken die hier naartoe zijn geweest
en op een gegeven moment weg zijn gegaan, failliet zijn gegaan.
Dat is ook, meestal is het niet alleen omdat ze mensen niet kennen, maar ook omdat ze
wel de verkeerde mensen gebruiken om dingen.
En dan gaan ze altijd terug naar familie.
Een neef of oom of weet ik veel wie het is.
Maar meestal binnen de familie, dan gaat het wel even voor mij regelen.
Maar die kerel heeft geen ene ervaring in ondernemen of iets.
Waardoor die die vertrouwen aan hem geeft en denkt dat hij het voor hem gaat regelen.
Maar hij weet zelf ook niet eens wat hij moet doen.
Dus deze fout wordt ook heel vaak gemaakt en dat adviseer ik ook om zeker pas daarvoor
op.
Want anders ga je grote fouten maken en dan kan het fataal zijn.
Je kan kleine fouten maken, je kan een keer een verkeerde persoon tegenkomen, tweede keer.
Maar zorg er wel voor dat je heel snel op zoek bent naar een goede netwerk opbouwen met goede
mensen om je heen.
Want je hebt mensen om je heen nodig en dat is belangrijk.
Om even terug te gaan naar Knit erop.
Geven met Gindeschool open.
Hoe is het gaan in het beginnen?
In het begin zijn we begonnen met 71 leerlingen.
71 leerlingen.
Was dat voldoende in verband met de kosten?
Nee, dat was niet voldoende mee.
Was het niet voldoende?
Nee, het was niet voldoende.
We moesten allemaal weer bijzitten.
Ja, geld erin stofbouwen.
Ja.
Oké, en wat was jullie, hoeveel leerlingen moesten jullie hebben om op brekie vanuit te
komen?
Sowieso 200, 250 leerlingen.
Oh, dat was een grote...
Ja, maar je bent pas begonnen.
Maar...
Je komt heel veel drippels tegen.
En je moet niet opgeven.
Ja.
Maar wist je ook precies waar de fout lag omdat mensen jullie niet kenden?
Ja, nee.
Wat was de reden?
Jij begint met een project, met een school.
Dat zijn kinderen, dat zijn mensen, dat zijn...
Ja, ouders die hun kinderen naar school brengen, die moeten wel weten waar ze hun kinderen
neerzeggen.
Ja.
Maar waarom kwamen mensen dan niet inschrijven?
We waren nog niet bekend.
En de mensen kenden.
Mensen kenden niet.
We hebben toekomstig, we hebben reclame gemaakt, we hebben flyers uitgedeeld, enzovoort, enzovoort.
Maar dat...
Ja, dat was die 71 leerlingen.
Dat hebben we ermee gedaan, het eerste jaar.
Oké.
Het eerste jaar, ja.
En...
Ja, dus op een gegeven moment hebben jullie maar 71 leerlingen ingeschreven.
Jullie moeten het resisteren, dan moeten jullie dan...
Bijen, bijen, bijzitten, ja.
Dan praat je over gigantische...
Ja.
Dus...
Het voordeel was dat we geen huren hadden.
Oh, jullie hadden gekocht?
We hadden gekocht, ja.
Ja, eigenlijk heb je wel op een of andere manier huren, alleen heb je het in het begin betaald.
Ja, eigenlijk wel.
Ja.
Maar dat is dus...
Als je het met de huur zou breken, zou je eigenlijk op 250 zou je op breken even komen,
dan heb je je kosten.
Ja, dan kon je je kosten dekken en een beetje winst maken.
En toen, wat, hebben jullie samengezeten en even gekeken van...
Tuurlijk, we hebben weer samengezeten en we hebben een bedrag afgesproken om ieder een...
Ja, ja, dus dat bedrag, afgesproken bedrag om in de pot te zetten.
En dat hebben we gedaan en dat is...
Zo is het verder gegaan.
Zo is het verder gegaan, ja.
En wat was jouw functie toen, want jullie waren met meerdere, jij was met twee jaar...
Ik was... het was dus de algemene directeur, dat was de eerste, broeder.
De tweede, die was onder directeur.
Ja.
En ik was een soort huismeester, zeg maar.
Oké, waar moet dat voorstellen?
Huismeester, ja, zeg maar, dat als dingen kapot gaan op school, dat ik daar verantwoordelijk voor ben.
Dat als een loodgieter nodig is, dat ik een loodgieter bel en dat die komt maken.
Of een elektricien, enzovoort, enzovoort, enzovoort.
Ja, was dus echt...
Ja, of een auto was stuk, nou, die gingen die maken.
Oké.
Schoolbord kapot, nou, dan ga ik een nieuwe kopen bijvoorbeeld.
Stoelen kapot, nou, dan ga je dat regelen.
Je betaalt de energiekosten en de belastingen en dat soort dingen.
Dat was mijn pakje aan.
Je deed ook een beetje financiën, dus een financiën, ja.
Oké.
En op een gegeven moment, gingen we naar het tweede jaar?
Tweede jaar?
Ja.
Tweede jaar, ja.
Dat was een ramp, of wat kunnen we verwachten?
Nou, ja, tweede jaar, dat was...
Tweede jaar.
Ja, dat ging een beetje...
Beter?
Ja, zeg maar, iets beter, niet beter, maar gewoon, ja.
Hoeveel leerlingen waren dat?
Ja, dat was ietsje meer.
Oké, maar niet voldoende?
Niet voldoende, nee.
Maar hoe deed je dat dan eigenlijk zo ondertussen?
Want je moest geld bijleggen voor de investering van het project,
om het, weet je, staan te houden.
En tegelijkertijd heb je nog ook eigen kosten.
Mijn salaris was toen die tijd, was 3000 drem.
Oké, ja, dat is niet zoveel.
Nee, dat...
Ik huurde ervan, ik at ervan, gast en lift.
Maar het lukte wel.
Maar het lukte, ja.
Je at gewoon normaal?
Normaal leed je, ja.
Oké. Maar dat kon nog.
Dat kon wel.
Dat heette le barraque.
Ja, sowieso.
Ja.
Heel veel mensen zouden dat niet aankunnen.
Maar jullie investeerden uit eigen zak?
Uit eigen zak, ja.
En toen pakten jullie vanuit de vaste lasten, de salaris ook eet?
Ja, de salaris bleef gewoon door.
Oké, dus je had daarvan maatje hoog geen kosten dan in Nederland?
Want je vrouw zat daar nog, je kinderen zaten daar nog?
Nee, nu praat ik over toen we allemaal terugkwamen.
Oké, dat was toen...
Nee, toen kwamen we allemaal terug.
Maar je was alleen de eerste, ja.
Ja, oké.
Maar dat ging, dus 3000 drem?
3000 drem, ja.
Oké.
Het was geen...
Weet je, zo is het in Nederland.
Wat?
Een...
Ja, ik weet niet hoe je dit zegt.
Ja, zeg maar, in het Arabisch mag ook, hè?
Het was geen hoofdprijs.
Jackpot.
Jackpot, echt.
Jackpot, ja.
Het was geen jackpot, maar...
Je konden mee leven.
We konden mee leven, ja.
Sabber, geduld.
Ja, dat is belangrijk, hè?
Alleen maar geduld.
Ja.
Alleen maar geduld.
En toen op een gegeven moment...
We hebben ons uitgeschreven uit Nederland, we hebben ons...
Alles is over en uit in Nederland.
En er is geen weg meer terug.
Ja, dus je moet echt verder gaan.
Je moet verder gaan, ja.
Je kan wel stoppen.
Ja.
En je kan in Nederland terug gaan.
Ja.
Je kan weer opnieuw beginnen.
Maar ja, dat was niet...
Dat was niet het idee.
Het idee was om door te gaan.
Je moet doorgaan, ja.
Ja, want je bent al zover gekomen.
Ja.
Ja, ben ik mee eens.
En toen, broeder Miemun, was het op een gegeven moment...
Ja, dat was het natuurlijk...
Weer even samen zitten met de mede-eigenaren.
Ja.
We hebben verschijnlijk veel vergaderingen gehad samen.
We hebben heel veel vergaderingen gehad en we zijn uitgekomen om...
Om het school te verkopen.
Oh, jullie hebben beslissingen gemaakt om het te verkopen?
Ja.
Oké.
Want financieel ging het niet.
Oké.
Misschien lag het aan, wat ik zelf denk, aan de locatie.
Dat was midden in een...
Ja, midden in een soort dorp zeg maar, zeg we weer in Nederland.
Een steegje of zoiets.
Een steegje, een dorp.
Nee, in de Woonwijk.
Woonwijk.
Ja.
Maar ik bedoelde wat...
Sjabiha, het is niet echt...
Ja, ja, zowat meer lokaal...
Ja.
We hebben afgesproken om een villa te gaan huren.
Om een grote villa.
En daar een school van te maken, om daarnaartoe te verhuizen.
Zo doen is het dus gegaan.
We hebben het gebouw verkocht.
We hebben een villa gehuurd.
We hebben het weer helemaal omgebouwd.
Helemaal verbouwd.
En toen ging het beter.
Oh, toen ging het beter?
Toen ging het beter, ja.
Maar hoe durfden jullie eigenlijk die risico te nemen om over te verkopen en dan over te zetten naar een huurpand?
Ja, het idee kwam van al ons geld zit vast.
In het gebouw.
Ja, die waren er gekocht.
En was het ook makkelijk om te verkopen toen destijds?
Ja en nee.
Een beetje.
We hebben wel verlies gereden.
We hebben geen wins gemaakt op de verkoop.
Oké, we hebben verloren.
We hebben wel een beetje, niet veel, maar...
Oké.
We hebben geen wins gemaakt, zeg maar.
Ja.
Nou, toen zijn we dus naar een villa gegaan en daar zijn we dus verder gegaan.
En toen?
Dat was, nou zeg maar, het vierde jaar.
Vierde jaar.
En toen is Mimoun voor zichzelf gaan beginnen.
Omdat?
Omdat ik voor mezelf wilde beginnen.
Nieuwe uitdaging.
Ja.
Niet meer met mensen zitten.
Oké.
Doen wat jij zelf wil.
Een nieuwe uitdaging, zeg maar.
Jij wilt de kapitein zijn van het bedrijf?
Ja, ik wil de kapitein zijn van het bedrijf.
En dat ging niet met de vorige...
Met de andere mensen, ja.
Ja, dat kan soms heel moeilijk zijn inderdaad.
Als je in een bedrijf zit met meerdere mensen.
Maar ik heb diezelfde ervaring ook.
Precies dezelfde moeilijkheden gehad.
Ja.
En toen?
Ja, ik heb een beetje her en der gezocht.
En ik heb een andere gebouw gevonden, een school.
Die heb ik gekocht.
Die heb je gekocht?
Ja, die heb ik gekocht.
Samen met een compagnon.
Dit is een heel leuk verhaal om te vertellen.
Ja.
Dat vond ik zelf heel erg spannend en leuk.
Ik en die andere compagnon gingen die school kopen.
Het was een hele grote school.
Het was al een school.
Dus we hoefden niet te verbouwen.
Het was gewoon een school.
Dat gewoon les gaf.
Ja.
We hebben die school gekocht.
Maar we hadden niet genoeg geld.
Hoi.
Niet zo klein beetje ook.
Maar toch weer de volgand?
Ja, dat was over de 100 miljoen.
Wat nog nodig was.
Oké.
Dus zo plus of minus 95.000 ongeveer.
Ja, iets meer.
Iets meer?
Ja, het was ietsje meer dan 95.000 euro.
Oké.
Nou, ik ben naar alle rijke mensen gegaan.
Oké.
Dat was mijn naïfiteit.
Naïf, is het zo?
Nia.
Ja, maar je hebt een doel.
Je hebt een doel.
Ja.
Maar het gaat niet de Sijammer.
Je kan niet naar iemand gaan en zeggen van ik heb 100 miljoen nodig.
Ja, dat begrijp ik.
Maar die mensen gaan denken van, wat wil deze?
Ja.
Naar z'n boeren gaat die jaar of wil die mij...
Ja, wat is er met deze gek?
Ja, die gaat geen 100 miljoen.
Ik kan 3 miljoen, misschien alleen 4 miljoen of 5 miljoen.
Hoog aan 10 miljoen.
Maar 100 en nog wat miljoen, dat kan niet.
Nee.
Maar wij hadden al getekend bij Donald Tarras en alles.
We hadden afgesproken om binnen een jaar het geld dat afgesproken was te betalen.
Ja, ter resterende.
Ter resterende bedrag ja.
Dat was een uitdaging.
Dat was een hele erge uitdaging.
En nu heb je zelf eruit gehad.
Ja.
Dat was maar één oplossing en dat was mijn vader.
Je vader heeft ingesproken?
Rahima Allah Ta'ala.
Oké, dat is mooi.
Maar ja, ik boek een ticket en ik ga naar Nederland toe.
Salam, salam.
En je komt daar binnen.
Ja.
En dan leuk dat je er bent en je kan lekker eten en lekker drinken, maar hij weet nog niet waarvoor.
Dat is een geldgatvraag.
Wie durft er aan zijn vader zoveel geld te vragen?
Ja, dat is moeilijk.
Echt.
Ik kreeg het er niet uit.
Oké.
Ik ben drie, vier, vijf dagen alleen maar waar mijn vader zit, in de zitkamer.
Te ijsberen.
Heen en weer lopen.
Ik heb nog nooit bij mijn bijgekomen om mijn vader zoveel geld te vragen.
En toen die tijd waren er nog kleine broertjes.
Ik heb tegen ze gezegd, jongens, uit de kamer, want ik wil even met mijn vader praten.
Je hebt een missie.
Ik heb een missie.
Zo doen zei ik.
Ik heb een...
Wij zeggen geen papa, natuurlijk.
Ja, dat dacht ik al.
Ik dacht dat je papa gaat hebben.
We hebben.
Oké dan.
We hebben.
Raring is een talp.
Ja, dat is moeilijk, hè?
Ja.
En toen?
Hij zegt, het valt wel niet.
Zeg het maar, wat is er?
Ja.
Wat is het probleem?
Wat?
Dan moet het uit je mond komen.
Ja, dan moet het eruit.
Dan moet het eruit, ja.
Dan is het spannend.
Ja, dan kan je of ja krijgen of...
Ja, of ja krijgen.
Of...
Ja, dan heb je een probleem, ja.
En toen de tijd, heel veel mensen hebben mij toen...
Daarom zeg ik van, die mensen, die hebben mij toen...
Ja, dat is moeilijk.
Ja.
Als je slechte mensen tegenkomt, die hebben toen tegen mij gezegd van, ga naar de bank toe.
En dan ben je van het hele gezijk af.
Ga naar de bank toe en dan ben je klaar.
Ja.
Ja, zo makkelijk gaat het niet, hè?
Nee.
Maar uiteindelijk ben ik tussen mijn vader gegaan en toen zei ik van, ik ga naar de bank.
En toen zei ik van, we hebben wel gegaan in zo'n talp.
Hij zegt, het is er aan de hand, zeg maar, vertel.
Ik zeg, we hebben een school gekocht voor dit en dit bedrag en we hebben nog 100 miljoen,
100 zoveel miljoen nodig voor eind augustus.
En dat was, geloof ik, december of zo, in die richting, nog 6, 7 maanden voor het einde van de afspraak.
En toen zei hij, zo'n antwoord had ik niet eens verwacht.
En toen zei hij, geen probleem.
Zo.
Nou, er viel een, ik had zo'n hele grote berg.
Ja, veel stress.
Heel zwaar op m'n rug.
Nou, dat was gelijk weg.
Ik had het probleem voor je opgelost.
Salvi was opgelost.
Toen zei hij, geen probleem.
Op één voorwaarde.
Ik zeg, ik neem alle voorwaarden aan.
Hij zegt, neem een van je broers mee.
Oké.
Terug naar Marokko.
Zo.
Nou, dit is zo.
Zo heb je uiteindelijk het probleem opgelost.
En toen...
Zo'n vader die...
Ja, dat zie je niet zo vaak.
Dat is een mooie steun, prachtige steun.
Dat kun je bijna niet in veel gezinnen zien.
Ja.
Maar dat zijn mooie herinneringen.
Mooie herinneringen om aan hem te denken.
En...
En je bent ook de oudste thuis iemand, toch?
Ja.
En toen?
Toen kwam je in Marokko aan.
Je ging weer terug.
Want je had goed nieuws.
Hij zei, je moet iemand meenemen.
Ja.
Ik zeg, geen probleem.
Ja.
En toen heb je hem ook al gezien.
Ja, zeker.
Dan drink ik een beetje water.
Ja, dat zijn mooie herinneringen om aan hem te denken.
En ik vind het altijd mooi als je een vader kan hebben die je steunt in hele moeilijke tijden.
Of als je in een hele moeilijke probleem zit.
En er zijn weinig die dat kunnen.
Maar vooral als je vader de middeling had om het te kunnen doen.
Ja.
Dus het is een mooie gebaar.
Hij is al een tijdje overleden, maar toch zijn herinneringen blijven nog altijd bestaan.
Ja.
En laten we Allah vragen om zijn graf te verruimen.
En dat hij een mooi plekje krijgt in de paradijs.
Dit is een prachtig moment.
Ja.
En toen op een gegeven moment was je naar Marokko gegaan weer, want je kwam weer aan.
Het probleem was opgelost door je vader.
Ja, ik heb mijn broertje Adi meegenomen.
Ja.
En toen begon hij zijn reis weer.
Ja, toen begon hij zijn reis.
Dat is ook weer een hele verhaal.
Ja.
En toen zijn we begonnen met die school.
Was dat toen een Israel of was dat?
Dat was een Israel ja.
Ja, een Israel.
En welke jaar was dit?
Dat was 2008.
Eind 2007.
Februari 2007.
Ah oké.
Ja.
En toen was het ook gelijk meteen goed gaan met de opening.
Ja.
Had je de juiste delingen ingespeeld?
Nou ik had een klein beetje een klein beetje ervaring opgedaan met de eerste school.
En toen zijn we begonnen met werken.
En subhanallah, we zijn toen ook begonnen met heel weinig kinderen.
Ik geloof ook zoiets met 70.
En ik had 19 klassen.
Oké.
Het is een hele grote school.
Een alleenstaande gebouw.
Dus het is een hele mooie locatie.
We zijn met 70 leerlingen geloof ik zijn we begonnen.
Het eerste jaar.
Ja, het eerste jaar.
Ja.
Nou dat was ook eigenlijk, dat verdiende ook niet zo veel.
Al mijn geld heb ik daarin gezet.
Dus ik had ook niks meer.
Ja.
En we moesten aan de slag.
En we gingen keihard aan de bak.
Mijn broertje en ik.
Ja.
En uiteindelijk.
Na 2, 3 jaar.
Is het altijd.
Winstreven geweest.
Dat is mooi.
Altijd vol.
Nooit meer.
Er was zelfs geen plek meer voor kinderen.
Geen plek meer voor kinderen.
Prachtig wel.
Ja.
En de school bestaat nog steeds vandaag.
En de school die bestaat nog steeds vandaag.
Je bent de algemene directeur.
Ik ben nu de algemene directeur.
Nog steeds.
Ja.
Allah subhanahu wa ta'ala thabat.
Ja.
Allah subhanahu wa ta'ala an yu'inana ala tazir hadihin mo'asas insha'Allah wa ta'ala.
Ja.
We kunnen maximaal 450 ledingen opnemen.
Of inschrijven op school.
En dat is altijd het maximale.
Elk jaar.
Hadami fadhi rabbina alayna.
Ja.
Maar dat is met keihard werken.
Dat is echt met keihard werken.
Ja.
Je krijgt problemen.
Je komt drempels tegen.
Je moet echt verder.
Je moet echt je niet laten ompraten.
Of laten, hoe heet zoiets?
Ja demotiveren.
Demotiveren.
Ja.
Maar je moet echt doorgaan.
Zeker.
Echt doorgaan.
Ja.
En natuurlijk los panotara altijd vragen om hulp.
En je zult het vinden.
En hij zal jou niet in de steek laten.
Zeker.
Ja.
Dus dat is het mooie advies die je hebt voor onze medemens, maar ook de broeders en zusters
die overal zitten.
Ja absoluut ja.
Nee het is niet makkelijk als je zegt maar.
Nee zeker niet.
Toen wij terug kwamen naar Nederland, er zijn geen tapijten voor ons uitgerold.
Ja.
Wij hebben gewoon keihard moeten werken.
Ja.
Dag en nacht.
Niet alleen dag, nee ook nacht.
Die chauffeur die is klaar met zijn werk die gaat naar huis toe.
Die docent die heeft zijn werk gedaan die gaat naar huis toe.
Die schoonmaker die heeft zijn werk gedaan die gaat naar huis toe.
Ja.
En jij, jij moet daar werken.
Jij moet gewoon door tot een uur of tien.
Ja.
Ja dat is het leven van een ondernemer dan op een gegeven moment.
Precies ja.
Maar het belandt op een gegeven moment.
Dat belandt ja.
Als je de juiste intensies, de eerlijkheid.
Absoluut.
Zuivere intensies en op een gegeven moment.
De school is nu bekend om haar eerlijkheid.
Om haar islamitische opvoeding.
Ja.
Ja ik heb.
Islamitische richtlijnen.
Ja ik heb zelf ook een tijdje in Connecticut gewonnen.
Dat weet je.
Ja.
En ja daar was de school zeker bekend om inderdaad.
Dat het een.
Dat het bekend was om zoals je zegt om eerlijkheid en transparantie.
Absoluut.
Binnen de school.
Heel veel mensen die waren eerst heel erg bang.
Ja.
Je weet het de media die.
Je hebt een soort beeldvorming geschetst.
Over de school.
Over iemand met een hoort.
Zo iets.
Een julebbe.
Over een abeja.
En een baard.
Dat is iemand die niet lacht.
Die niet altijd.
Aboezem, kantarire.
Altijd boos is.
Altijd.
Weet ik wel allemaal.
Niet lacht en geen grapje maakt met je.
Niet praat met je.
Enzovoort.
Ja een beetje verkeerde.
Die beeldvorming die zij hebben gemaakt.
Maar ja toen ze dat hebben ontdekt al die mensen.
Dat het niet zo is.
Ja toen gingen alle deuren open.
Ja.
Ja dat is mooi om te horen.
Met veel inzet natuurlijk.
Ja sowieso.
Er zit natuurlijk een heleboel heel veel werk.
Absoluut ja.
Veel werk achter.
Ja dat is mooi.
En zijn er dingen die jij nog de kijkers kan adviseren.
Ik bedoel jij zit in de schoolsector.
Ja.
Wat adviseren je onze broers en zusters.
Als ze hier naartoe willen komen.
Om te komen wonen, werken en te ondernemen eventueel.
Mensen zijn heel dorstig.
Om hun kinderen op een goede school te zitten.
Ja.
Wij hebben meer scholen nodig.
We hebben meer dit soort scholen nodig.
Ja.
Ook in andere steden.
Ook in Crete nog steeds.
Die zulke opvoedingen hebben.
Die zulke richtlijningen hebben.
Die zijn er niet.
Die zijn er gewoon niet.
Die zijn er helemaal niet.
We hebben middelbare scholen nodig.
Die zijn er ook niet.
Ik ben er nu met Eendje bezig.
Inshallah.
Dus je bent ook je bedrijf aan het uitbreiden.
Ja.
Om een middelbare school.
Van CZM naar NBAK.
Dat is nog drie jaar.
Daar ben ik nu mee bezig.
En dat is in Gninter ook?
Ook in Gninter.
Ja dat is mooi.
Dus ik roep mensen op die zoiets willen doen.
Zo'n project op willen zetten.
Om hard te werken.
Ja.
Want ja hoe moet ik het zeggen.
Zo'n school is een opvoeding.
Die ouders die brengen hun kinderen.
Ze zijn nog klein.
Die moeten opgevoed worden.
Die moeten nog ontwikkelen.
Ze moeten het zijn ja hoe zeg je dat.
Het is net deeg.
Je kan ze in alle figuren en alle soorten en maten kneden.
Je kan ze allerlei soorten dingen aanleren.
Kan je ook je eigen lesstoffen geven?
Nee lesstoffen zijn vanuit de overheid.
Alleen je systeem kan je zelf bepalen.
Maar de leerstof is echt vanuit de overheid.
Het Arabisch, het Frans, het rekenen, het wiskunden.
Dat is echt vanuit de overheid.
Maar jouw systeem, je organisatie kan je zelf bepalen.
Dus je doet een oproep naar de mensen die expertise hebben in het onderwijs.
Om hier naartoe te kunnen komen.
En misschien eventueel te gaan onderzoeken of het mogelijkheden zijn om een eigen school te overnemen.
En ja ik ben het mee eens.
Marokko heeft dit nodig.
Het onderwijs is nog een klein beetje echt zwak in Marokko.
En er is hier zeker hulp nodig.
Vooral van de mensen die hebben genoten van een opleiding in het buitenland.
Of expertise hebben of die hebben lange tijd gewerkt in het onderwijs.
Ja die kunnen in het onderwijs.
Ik maak ook nog fouten.
Dat je met het Nederlands begint een beetje te vervagen.
Maar dat is belangrijk.
Ja zeker dat mensen hier eventueel overnaken kunnen.
Vooral mensen die in die sector zitten.
Dat daar nog heel veel ruimte voor is om te kijken of er mogelijkheden zijn.
En je gaat uitbreiden naar een tweede school.
Dat is mooie nieuws.
En dat is mooi te horen als mede-ondernemer.
Mensen weten niet waar ze hun kinderen moeten laten.
Op jouw plek.
Op een veilige plek.
En je weet hoe scholen nu in elkaar zitten.
Wie gaat er op jouw dochter of op jouw zoon letten?
Illa marahima rabbi wa qaleenunahum.
En je weet hoe scholen zijn.
Het is la hum musta'an.
Allah Subhanahu wa ta'ala an yahdiyahu.
Het is verschrikkelijk.
Ja er zijn problemen.
En onder vind jij ook nog problemen binnen jouw school?
Oud genoeg.
Kun je misschien een eetje opnemen voor de mensen die er interesse in hebben?
Als je...
Even kijken hoe ik het even een goede zin kan maken.
Ja.
Als je werkt op zo'n school...
Met de intentie...
Dat je je beloning van Allah krijgt.
Niet van die 500 dirham of die 600 dirham.
Die de ouders betalen.
Ja.
Wa yuhufraq Allah Subhanahu wa ta'ala.
Allah Subhanahu wa ta'ala...
Zal het makkelijk voor je maken.
Zal je...
Ja je zal het heel makkelijk hebben ja.
Doe je het voor het geld?
Daar zou ik dan niet aan beginnen.
Zit er geen geld in dan?
Er zit wel geld in.
Maar ik zou het niet voor het geld doen.
Het geld moet op de tweede plaats komen te zin in.
Ja dat begrijp ik.
Maar ik bedoel...
Kijk er zijn een heleboel mensen die...
Weet je als ze toch iets willen ondernemen is het vaak...
Eén om het geld en twee om het succes die er mee komt.
Met succes komt het geld.
Maar ja, daar moet je geen school beginnen.
Ja maar dit is ook een...
Daar moet je een andere onderneming beginnen.
Ja.
Geen school.
Maar in de ondernemingssector zit er ook heel veel geld in.
Absoluut.
Ik ken het een beetje van...
Ja absoluut.
Van al die prijzen die ik onderhoud.
Ja absoluut.
Maar daarom zeg ik van je moet het niet voor het geld doen.
Ja.
Laat het geld op de tweede plaats komen.
Ja ik bedoel...
En je prioriteit is om het om te redden.
Ja.
Om deze natie, om deze kinderen te redden.
Voor een grotere doel.
Voor een grotere doel ja.
Dus of...
Kijk of laten we het zo zeggen.
Laten we het anders uitleggen.
Kijk er valt sowieso geld erin te verdienen.
Absoluut.
Als je het op een goede manier doet.
Maar denk ook dan tegelijkertijd ja er komt een mooie succes bij.
Maar het allergrootste doel is je doet het ook voor de jongeren of voor de kinderen die opgroeideert.
Als jij je maatschappij kan beter maken.
Ja.
Door jou te doen.
We hebben het net nog over gehad.
Om andere mensen te helpen.
Ja.
Dan moet je school beginnen.
Ja.
Doe je het voor het geld dan moet je daar echt niet aan beginnen.
Dan moet je echt een ander ondernem gaan een restaurant beginnen ofzo.
Ga appartementen bouwen of ga iets anders doen.
Maar ga geen school.
Een school is safe door het ding.
Ik kan het niet meer uitleggen.
Je hebt een zwaard met twee scherpe kanten.
Ja.
Als je zo'n kind opvoert.
Ja.
Jij bent degene die één derde opvoert.
Je hebt de straat opgevoerd.
De ouders en de school.
Ja.
Dat zijn de drie factoren die een kind opvoert dan.
Ja dat weet ik meestal.
Ja.
De school heeft één derde.
De hoofdverantwoordelijk is zijn de ouders natuurlijk.
Ja.
Als je zo'n kind kan redden.
Ja dan kijk je niet naar het geld.
Het geld dat komt wel.
Dat komt wel.
Die vader die komt wel betalen.
Maar jij tussen.
Je hebt een contract met hem.
Ja.
Om hem op te voeden.
Niet om hem iets aan te leren.
Je moet hem opvoeden eerst.
De ministerie van binnenlandse zaken.
Nee van school.
Van onderwijs.
Ja.
Dat heet bij ons hier al het terrie en het teel.
Waarom hebben ze niet gezegd het teel en het terrie.
Maar dat is een probleem.
Ja dat is een probleem.
Maar jij moet het opvoeden.
Dat is het probleem.
Als jij dat kind goed opvoed.
Wil je beloond.
Door Allah.
Ja.
Ga jij het opvoeden.
Ja.
Ik heb er een probleem van.
Dat is een probleem.
Ja.
Als je het opvoed.
Je weet wat ik het over heb.
Ja zeker.
Ja.
Wat er nu gebeurt.
Dat er.
Kinderen die dansen.
Allerlei dingen.
Kleding.
Dat is een heel ander verhaal.
Dat is niet volgens de islamitische forst geeft.
Heel erg.
Hoe meisjes naar school komen.
Hoe jongens naar school komen.
Hoe ze haar style hebben.
Verschrikkelijk.
Zo een opvoeding.
Die hebben de meeste scholen niet.
De meeste scholen kijken naar hun la.
Ja die kijken naar.
Ik begrijp wat je bedoelt.
En wij als moslims.
Wij als moslims zijn daar verantwoordelijk voor.
Direct verantwoordelijk voor.
Niet indirect.
Nee direct verantwoordelijk voor.
Voor die opvoeding van die kinderen.
Als jij ze iets aanleert.
Wat tegen de islam is.
Tegen de islamitische opvoeding.
Daar ga je je leven lang voor boeten.
Ja zeker.
Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen daad.
Absoluut.
Ja zeker.
Nou daar ben ik me eens.
Maar dat is inderdaad.
Ik wil beter uitleggen van wat je precies bedoelt.
Zo dat we daar eens over kunnen zijn.
Dus je zegt van ja kijk als je een.
Het onderwijs in zou willen gaan in morokko.
Zet het geld niet op nummer 1.
Maar denk liever aan het grotere doel.
Dat je dus mooie normen en waarden kan meegeven aan het kind.
Vooral in de opvoeding.
De lesstoffen zijn wel van de overheid.
Dus dat is iets wat je niet kan veranderen.
Maar je kan wel het structuur en het organisatie binnen het bedrijf.
Kan je mooi aanscherpen.
Je kan mooie regels eigen regels toepassen.
Ja zeker.
Dus dan doe je het voor het grotere doel.
En tegelijkertijd kun je ook wel wat stakstintjes verdienen.
Absoluut.
En tegelijkertijd is het meest belangrijkste.
Dat morokko het nodig heeft.
Absoluut.
Dus ja ik ben het ermee eens.
Ik ben het met je eens.
Niemoon het was een hele mooie aflevering.
En ik weet dat je nog heel veel hebt te vertellen.
En dat we in de toekomst zeker nog een tweede aflevering hebben.
En dat we nog meer gaan horen van jouw ervaringen in morokko.
Maar ook het succes die je hebt.
Want je hebt ook mooie dingen meegemaakt.
Absoluut.
Maar ook nare dingen meegemaakt.
Maar ik bedank je nogmaals om hier vandaag aanwezig te zijn.
Graag gedaan.
Voor je tijd, je energie.
Kijk deze podcast hebben wij gedaan voor onze medemens.
Onze broers en zoon.
Die eventueel in morokko zouden willen komen wonen en werken.
Of te komen ondernemen.
Maar dat kan ook zowel in het buitenland zijn.
Dat is precies hetzelfde.
Er zit veel lering in deze verhaal van vandaag ook.
Bedankt.
Graag gedaan.
Ja.
Dat was me genoegen.
Ja zeker.
Dat was dat ik hem wel geëerd.
Ja.
En beste kijkers.
Ik bedank iedereen die hier is.
Ik hoop dat jullie hebben genoten van het verhaal van onze broeder Mimon.
Vergeet alsjeblieft niet te abonneren op onze kanalen.
En deel het met familie, kennis en vrienden.
En tot de volgende aflevering.