Herkese merhabalar yeni bir yayına daha hoş geldiniz.
Bugün ölüm üstünden konuşmak istiyorum. Yanlış duymadınız ölüm.
Belki çoğu insanın konuşmak istemedi bir konudur ölüm genellikle biz ölüm hakkında konuşmayı sevmeyiz ve
bununla ilgili özellikle yaşadığımız şeyleri çok fazla paylaşmak istemeyiz.
Çünkü bizi üzdünü düşünürüz. Bizi üzen şeyleri çok fazla düşünmemek doğru bir şeydir aslında.
Yani bunu inanılmaz kafaya takmak sürekli olarak bunu insanın kendine hatırlatması durduk yere ölümü
gündeme getirmek genellikle yanlış görülür.
Ama yakın bir zamanda bir cenazeye katıldığımda bazı şeyler gözlemledim ve eminim ki hayatında
birilerini kaybeden insanlar bu yaşanılan duyguları çok fazla ve çok uzun sürede yaşamışlardır.
Biraz bunlardan bahsetmek istiyorum bugünkü yayında.
Bir cenaze evine gittiğimde tabii ki cenaze evine gittiğiniz zaman orada bir rüzün vardır.
Yani insanlar birini kaybetmenin genellikle acısını yaşarlar ve özellikle evde erkek olan birileri
sürekli şöyle bir şey söylendiğini fark ettim ben orada. Üzülme.
Yani bir cenaze evi ve çok sevdiğiniz birini kaybetmişsiniz belki babanızı kaybetmişsiniz,
belki annenizi kaybetmişsiniz hayatınızın belki en kötü günü.
Belki de hayatınızda bugüne kadar yaşadığınız en kötü şey ve çevrenizdeki herkeste şunu söylüyor.
Üzülme. Saklanması gereken bir duygu mu? Üzülmemeliyiz.
Gerçekten birini kaybettiğimizde bu duyguları saklamalı mıyız?
Neden biz sürekli olarak duygularımızı saklamak üzerine öğütler alıyoruz?
Halbuki o gün hiçbir duygu hiçbir zaman sadece o gündeyi saklanmamalı.
Bir şey hissediyorsanız onu paylaşmalısınız. Bunu paylaşmamak o sinir de olabilir.
O sevinç de olabilir ve bu üzüntü de olabilir.
Bunu içinizde tutmak bizim doğamıza tamamen aykırıdır.
Biz bu yüzden sevinçli haberi hemen vermek isteriz.
Biz bu yüzden ölüm haberi hemen duyulur.
Onu söylemek istersiniz.
Hiçbir duyguyu biz içimizde tutmak için tasarlanmamışızdır.
Ama bir erkeğin bir cenaze de ağlaması istenilen bir şey değildir.
İnsanlardan belki çekiniyor da olabilirsiniz.
Belki de insanlar beni güçsüz görmesin diye olabilirsiniz.
Ancak bu cenazeye katıldığımda bunun ne kadar zorlatıcı bir davranış olduğunu ilk defa gördüm.
Ben şimdi buna dışarıdan bakan bir göz hem de içeriden bakabilen bir göz olarak
ben çocuk olduğum dönemlerde annem ve babam sürekli olarak çalıştıkları için
tüm çocukluk hayatım benim babaannem ve dedemle geçti.
O yüzden onların bendeki yeri inanılmaz bir noktada idi.
Yani annem ve babamla belki paylaşamadığım şeyleri ben gidip babaannem ve dedemle paylaşabilirdim.
Eminim çoğu insanda böyledir.
Mesela o babaanne ve dedenin yeri inanılmaz önemlidir.
Yani anne ve babayla kıyaslanabilecek bir düzeyde değildir.
Özellikle böyle vakit geçirdiyseniz çocukluk döneminizde
sizin için yerleri çok ayrıdır.
Anne ve babanın da yeri de çok ayrıdır.
Tabii ki yani ikisini kıyaslamak falan asla değil niyetim.
Bir gün tabii ki yaşlandıkları için hayatlarını kaybettiler.
Sanırım hayatımda modumun en düşük oldu.
Hayatımı bugüne kadar yani ben şu an 32-33 yaşlarına geldim
ve bu 30 yıllık yaşamında modumun hayatımın en dip noktası
o cenazeye katılmak oldu.
Birini kaybetmenin üzüntüsünü paylaşamamak.
Şimdi bu dediğimi çoğu insan yaşamıştır aslında
gözlerinizin dolmasına rağmen ağlayamamak.
Çünkü bu saklanmalı.
Çünkü birini kaybettiyseniz
ahir üzülmemelisiniz.
Bu üzülmemek nereden geliyor?
Üzüldüyseniz ağlamak istiyorsanız
diğer insanları düşünmeden
diğer insanların sizin hakkınızda
sizin belki güçsüz görüneceğinizi
düşünüyor olabilirsiniz.
Diğer insanlar beni güçlü görsün.
Ben yıkılmamış olayım.
Hayır ya yıkılın.
Bir gün yıkılın.
Benim bir podcaste özellikle insanları geliştirmek uğruna
açılmış bir podcaste birinin
üzüldüyseniz yıkılın demesi
duymayacağınız bir şeydir.
Fakat
ben bunun yaşamış biri olarak
bir üzüntünün
hiçbir zaman saklanmaması gerektiğini
düşünüyorum.
İnsanın hiçbir zaman bu ölüm
şeyi insandan silinmez.
Dünyadaki en güçlü insan siz olun.
Dünyanın en fazla
kişisel gelişimini
gelişim kitabı okumuş insanı siz olun.
İnsan psikolojisine
bütün insan psikolojisinin
bütün kilit noktalarını çözmüş olun.
İnanın bana
o izler hiçbir zaman silinmiyor.
Hiçbir zaman unutulmuyor.
Hayatınızda mutlu
en mutlu olduğunuz günde
bile bir gün o aklınıza geliyor.
Birkaç saniye dahi
siliniyor gözüküyor belki.
Hayat devam ediyor. Hayat sürekli bir
akışta sadece buna takılarak
yaşamak doğru bir şey değil.
Sürekli bunu kendinize
hatırlatarak sürekli bunun
içinde yaşayarak sürekli
olarak kendinizi üzmekten bahsetmiyorum.
Ancak
ne zamanki bu acıları paylaşamazsanız.
Ne zamanki
bunları anlatamazsanız ki
o esnada
bence insan
gerçek olan
arkadaşını
anlayabiliyor çünkü birinin yanında
bunu belki ağlamadan
anlatmak
bir şeydir ve bir anda
bir sabah kalkıyorsunuz ve o insan artık
yok. Yani
sizin için ne kadar değere sahip belki
sizin için neler yapmış
bir insanı
yarın göremiyorsunuz. Çok acı bir şey
telefon numarası
mesela şimdi
hiçbirimiz telefon numaralarını ezbere
kaydetmiyor. Öyle değil mi?
İşte cep telefonumuza
kayıt yapıyoruz, aklımızda tutmuyoruz
ve ilk numaralarda
babanem
tabi ki B harfi
çok uzun bir süre kaldı
bu olayın
şokunu insan atlatamıyor bence
şok oluyorsunuz. Ölümü
çoğu insan anlayamıyor. Ne demek
olduğunu hemen çözemiyorsunuz. Bir insanı
ortadan
yok olmasını
beynimiz hemen idrak edemiyor.
Bir rüyamış gibi geliyor.
Belki hayatınızda hiç
şu ana kadar sevginiz birini kaybetmiş olmayabilirsiniz.
Ancak bunu yaşadığınızda
onun gerçekliğine
inanamıyorsunuz. Yani
gerçek olduğuna bir türlü
kendinizi inandıramıyorsunuz.
Ve ben arada sırada böyle tatillerden
önce
arayıp, hal, hatır sorma
geleceğimi
uğrayacağımı söylemek amacıyla hep o numarayı
arardım. Bir ev numarasıydı
tabii ki cep telefonları olmadığı için
hiç
beynim bunu otomatikleştirmiş sanırım
bir anda o bayram
sevinciliğiyle o telefonu
elim gitti ve
b harfine geldim ve dedim ki ya
artık
ne yazık ki yani
onlara ulaşamıyorsunuz bir daha
ve sizde
inanılmaz derin bir iz bırakıyor
o şeyi kabullenemiyorsunuz
işte bayramlarda
genellikle çocukların
ilk uğramak istediği yer
dedesi, babaanesi, anlanesidir
ve bir bayram ister istemez
ağzımdan yani
neredeyse çıkmak üzere
böyle yakaladım, dedemlere
gitmeyecek miyiz
sözcüğü bir anda ağzımda sıkıştı
ve o insanların
artık hayatta
olmadığını bilmek cidden
çok üzücü
ve insanın
hiçbir zaman, eğer birini kaybettiyseniz
yani bu yakın zamanda
katıldığım bir
cenaze aslında bana bunu hatırlattı
ölüm
yani şu dünyadan
vazgeçilemez yani
eleyemeyeceğimiz bir şey
ne yazık ki ve bu tür acılar
ne yazık ki sürekli kalıyor
dünyanın
psikolojik olarak en güçlü insanı olun
o yara sizde her zaman
kalacaktır. Eğer bir şeyleri
böyle hisleri
hala bir yerlerde saklıyorsanız
hala bir köşede
bu hissi tam olarak
paylaşamadıysanız
bir kişiye
öncelikle olarak bir kişiye
bunu anlatmaya çalışın
gerekirse yakın bir arkadaşınız olsun
ağlamak istiyorsanız
ağlayın, bağırmak istiyorsanız bağırın
yazmak istiyorsanız
çünkü her insanda bu farklı ortaya çıkar
kimi insan yazmak ister
kafasından geçenleri
kimi insan bir
sevdiği biriyle bunu anlatmak ister
kimi insan sinirlenmek ister
kimi insan ben
bir podcast yapıyorum
yaşadığım düşünce ve hisleri aslında burada paylaşıyorum
bu mesela benim bir
rahatlama yöntemim
yaşadığım yaptığım gözlemleri
ve duydum hisleri insanlarla paylaşabilmek
ama
asla ve asla
bu hisleri saklamayın
daha sonrasına atmayın
insanlardan belki de
bir hafta sonra artık hayatınızı
hiç görmeyeceğiniz o
cenazeden sonra artık karşılaşmayacağınız
insanlardan çekinmek için
bu tür duyguları
asla ve asla
içinizde barındırmayın
size zarar vermekten başka bu duygular
hiçbir şey yapmayacaktır
bu duygular asla geçmeyecektir
ne yazık ki, ne yazık ki
ölüm, insan da böyle bir iz
bırakıyor
ve bununla ilgili çok ufak bir şey
daha paylaşmak istiyorum
üniversitede iken bir arkadaşım
babasını kaybetti
ve hiç beklenmedik bir zamanda
açıkçası böyle bir şey oldu
ve biz de cenazeye gittik
üzerinden baya aylar falan geçti sanırım
bir gün bir araya geldik
bizde de bu cenazeler
öyle bir şey ki
öyle büyük bir kargaşının içine giriyorsunuz
ki acınızı çekecek
o zamanı
o alını size vermiyorlar
çok büyük bir kargaşa
o kadar fazla dediğiniz olay
ve bu arkadaşım
bu olayın ardından bana
bir gün oturduğumuz bir gün dedi ki
ben
hiç bir gün o acımı çekemedim
cidden çok
üzücü bir şey
yani o acıyı
çekebilecek
zamanın size verilmemesi
bir kargaşının içine ne olduğunu
anlamadığınız anda bir
o kargaşının içine
önemli olan şey o acıyı anlamak o acıyı hissetmeyi ertelemek bence insanların yaptığı hepimizin yaptığı en ama en kötü şeylerden bir tanesi
beni dinlediğiniz için teşekkür ediyorum biraz duygusal bir bölümü oldu normalde bu tarz çok duygusal yayınlar yapmıyorum aslında genelde
bilimsel tabanlı yayınları yapmak istiyorum fakat yakın zamanda yaşadım ve gördüğüm analiz ettim bu tür bir yanlış buldum bir şeyde sizlerle
paylaşmak istedim umarım faydalı olmuştur en kısa sürede yeni yayınlarda görüşmek üzere kendinize çok iyi bakın hoşçakalın