Ja, je luistert weer naar een aflevering van
Helen's Choice en deze keer gaan we het hebben
over het maken van een carriere switch. Maar
dan specifiek gaan we in op het proces van de
eerste gedachte van misschien wil ik toch iets
heel anders gaan doen. Terwijl je nog niet weet
wat je wil en tot aan het punt dat je ook echt
het besluit neemt, ook echt doorpakt en ontdekt
wat je echt wil gaan doen. Dat is waar we het
over gaan hebben met Katja Goossens. Ik heb Katja
uitgenodigd en dat was eigenlijk de aanleiding
van een berichtje wat ik van Katja kreeg op LinkedIn.
Zij had mijn podcast geluisterd over mijn eigen
carriere switch 8 jaar geleden. En dat vond ze
heel erg interessant en zij benaderde mij. eigenlijk
om te connecten en ik dacht hey dat is misschien
wel leuk want ze vertelde ook dat zij zelf net
een carriere switch heeft gemaakt en zodoende
hadden wij een kennismakingsgesprek waarbij ze
haar verhaal eigenlijk aan mij vertelde en ik
dacht nou weet je dat is zo 'n mooi verhaal om
te delen met anderen die overwegen om zo 'n carriere
switch te maken want Voor je gevoel staat er
zoveel op het spel en is dat misschien helemaal
niet slim om te doen of je bent niet bereid om
iets los te laten wat jou gewoon heel veel heeft
gebracht en dat is waarom we in deze aflevering
met Katja ook echt ingaan op dat proces van hoe
kom je nou vanaf dat eerste moment van nou realisatie
van nou misschien wil ik wel wat anders tot aan
daadwerkelijk het besluit om je ontslag in te
dienen. Katja vertelt daar heel openhartig over
en als medisch specialist heeft zij natuurlijk
ook een hele intensieve lange studie achter de
rug. Ze is ook jarenlang als medisch specialist
werkzaam geweest in een ziekenhuis waar ze enorm
veel heeft opgebouwd. Goede relaties met collega's.
Natuurlijk ook relaties met de patiënten die
ze elke dag helpt. En toch kwam ze op het punt
dat ze besloot, ik stop ermee en ik ga iets anders
doen. En ze is ook echt iets heel anders gaan
doen. Ze is voor zichzelf begonnen en daar vertelt
ze ook meer over. En ja, als jij denkt van nou,
misschien is het voor mij ook tijd om iets anders
te gaan doen, maar ik vind het spannend, want
ik heb een goede werkgever of je hebt allemaal
andere redenen om niet door te zetten. Luister
dan naar deze aflevering. Deze is dan speciaal
voor jou. Hallo Katja. Leuk dat je in de aflevering
bent. Welkom. Dank je wel. Jij ook. Bedankt voor
de uitnodiging. Ja. Ja. We hebben elkaar natuurlijk
nog niet zo heel lang geleden voor het eerst
gesproken. Kun jij iets vertellen over jezelf,
wat je doet en wat voor switch je eigenlijk onlangs
hebt gemaakt? En dan kunnen we daarna het erover
hebben hoe dat voor jou is geweest, dat proces.
Mijn naam is Katja, Katja Gozens. Ik ben opgeleid
tot uroloog, dus mijn specialist in het ziekenhuis.
Mensen horen vaak dat ik dan zeg neurolog, maar
het is urolog. Ik was gespeciseerd of ben gespeciseerd
nog steeds in mensen die miethumoren hebben en
ik deed veel met blaaskanker. Ik ben per 1 april
gestopt met mijn baan als meespecialist in het
ziekenhuis. Voor mezelf begonnen. Ja, die reis
is net begonnen. Dus echt even iets heel anders.
En je bent net voor jezelf begonnen. Is dat dan
wel een beetje in lijn met wat je hebt gedaan,
maar dan voor jezelf? Hoe anders is dat? Ja,
hoe anders is het? Nee, echt, echt anders. Dus
ik ben echt begonnen als onderneemster. Als meespecialist
werk je soms in loonnie, soms in een vakgroep
die een BV heeft. Nou, dus ik was wel al ondernemer,
maar je hebt ondernemer, je hebt ondernemer.
Het ene is heel veilig onder het hoed van het
ziekenhuis en ik ben nu echt niet aan het doctoren,
zeg maar. Ik zeg niet dat ik dat meer ga doen,
maar voor alsnog even niet. Wat ik ben begonnen
is eigenlijk een onderneming in netwerken en
in... Nou nee, dat zeg ik fout. Ik ben een onderneming
begonnen in het probleem van zorgschaarste door
middel van zorginnovatie aan te willen pakken.
Dat is eigenlijk mijn missie. Dat we weten dat
er zorgschaarste aankomt in Nederland. dat er
meer mensen vergrijzen of gelukkig ouder mogen
worden dan we hadden voorzien en dat daardoor
de ziekenhuizen en huisartsen het zwaar hebben.
Thuiszorg, nou dat is denk ik wel een beetje
bekend. En wat ik merkte op mijn werk is dat
ik heel vaak dacht van, kan er wel heel lang
over zeuren dat het druk is of gefrustreerd zijn
over dat het niet hard genoeg gaat, maar ik dacht
op een gegeven moment, ja dan moet ik ook hetzelfde
daar gaan doen. En dat is eigenlijk geweest waarom
ik deze tak van sport ben gaan doen. Ja, en hoe
lang ben jij medisch specialist geweest in ziekenhuis?
Ja, wat het is, ik ben op zich 12 ,5 jaar medisch
specialist. Alleen je hebt wel echt een opleiding
erop zitten van 16 jaar, dus die mag je er nog
bij tellen. Ja, dus na de middelbare school ben
je... Ik had geluk in één keer ingelood te zijn,
dan duurt de studie tot... Art, zes jaar. En
dan heb ik best een paar tussenjaren waar je
kijkt welke richting vind ik nou leuk. Wil ik
huisarts worden, wil ik in het ziekenhuis. Nou,
ik wilde graag in het ziekenhuis. Ik wilde graag
een snijdend beroep. En daar ook nog een beetje
voor vechten voor die opleidingsplek. Want er
is niet veel per jaar. En na twee, tweeënhalf
jaar ben ik daar ingekomen. Dan nog zes jaar
opleiding. Nog een promotie erbij dus en kinderen.
Ze werd zeven jaar. Dus vanaf de 35ste. Nou kan
iedereen uitrekenen hoe oud ik ben. Ik werk echt
in een ziekenhuis aan het werk als uroloog die
klaar was met de opleiding tot uroloog. Oh ja,
dat is wel een heel pad wat je al bewandeld hebt.
Het klinkt ook alsof je altijd hebt geweten wat
je wilde of in ieder geval vroeg. Ja, ik denk
vanaf mijn zestiende. Ja, dat is eigenlijk een
heel stom verhaal, een beetje grappig verhaal,
ook een beetje genant verhaal. Ik ben op mijn
zestiende, dat is eigenlijk een beetje de leeftijd,
je ook wel merkt dat mensen op school echt over
beroepskeuzes nadenken. Ik had een heel leuk
programma gezien over plasticiurgie, niet over
borsten, maar echt over brandwonden. En ik dacht,
nou, dat is cool dat je dat kan doen. En nou,
ik vond het ook nog leuk. Dus ik dacht, nou,
hey, de dag erna heb ik beroepskeuze testen op
school gedaan. Opeens kwam er een dokter uit.
Dus ik ben altijd uit mezelf een zorgzame persoon
geweest. Ik hou ervan. Ik hou ook van advies
geven, zie ik natuurlijk ook in dokters zijn.
Zorgen en advies geven en mogen helpen. Dus dat
is het echt aantrekkelijke van het vak als arts.
Dus dat is gebleven en heb ik eigenlijk altijd
met heel veel plezier gedaan. Ik vind het ook
nog steeds een heel, heel mooi vak. Om het wel
te kriebelen, dat dacht ik. Want uiteindelijk
ben je dan echt al vanaf je zestiende tot je,
nou in mijn geval, bij mijn 45e begon het te
krieberen dat ik dacht, gaat dit het blijven
tot mijn 67e? Dus ook alweer een heel groot gedeelte
van je carrière erop zit. Ja, dat is natuurlijk
wel een punt, daar ben ik wel in geïnteresseerd
hoe dat dan precies bij jou ging. Maar je zegt
op een gegeven moment begint dan toch te kriebelen.
Dan ga je je afvragen hoe lang wil ik dit eigenlijk
nog blijven doen? Als je nu erop terug kijkt.
Kijk, toen was je misschien niet van alle signalen
bewust. Maar wat is echt het allereerste kleine
signaal geweest? Dat het misschien tijd was voor
iets anders of voor een volgende stap. Hoe? Het
allereerste signaal? Ik denk toen een vriendin
iets zei van hey dat hoor ik je nou voor dezelfde
keer zeggen, zoiets. En wat zei je dan? Nou ik
denk dat ik op dat moment misschien wel al zei,
ik kan me nog niet helemaal voorstellen dat ik
nog 20 jaar in diezelfde spreekkamer zit en dan
heb ik het letterlijk over dezelfde ruimte. Dus
wat je doet als meest specialist is je koopt
je eigenlijk in, dus je moet een paar jaar verdienen
om Je krijgt een soort inkopen bedrag en dat
krijg je ook weer terug aan het einde. Het is
eigenlijk bijna een huwelijk wat je aangaat met
mensen, want je zit meestal in een kleine groep,
drie tot zes mensen in een vakgroep. En die mis
ik echt veel, zeg maar. Ja, dat waren jouw partners.
Ja, partners in crime. Die zijn fantastisch.
Alleen elke dag... Ik denk dat voor mij echt,
ja ik noem het niet sleur, want ook, ja misschien
moet je het wel sleur noemen. Elke keer dezelfde
route naar het ziekenhuis, dezelfde gang, dezelfde
dagen met spreekuurdagen. Ik zag vaak gemiddeld
zien wij denk ik 35 mensen op een dag als je
poli doet. En dan heb je ook een dag dat je opereert
en die vind ik altijd heel erg leuk. Maar het
is elke tien minuten iemand anders helpen, dat
is best snel. Dat kost veel energie. Omdat ik
veel met kankerwerk heb je ook veel pittige gesprekken.
Laat ik het zo zeggen. Je moet heel vaak in iemand
vertellen dat hij ziek is. En je moet ook heel
vaak vertellen als iemand uitgezijd is. En dat
doet ook iets met je. En daarna mocht je weer
door over simpele blaasontsteking, zeg ik altijd
eventjes. Dus je moest heel erg zoetje. En dat
vond ik pittig, denk ik. En ik dacht dus, ik
ben al heel snel... na een paar jaar dat ik daar
zat, ook begonnen met management -taken op me
te nemen. Dus op een gegeven moment heb ik ook
anderhalvedag echt meegedraaid in het ziekenhuis.
In de management -laag, bestuurlijke laag, net
onder de bestuurlijke laag. Ja, vond ik ook heel
gaaf. En daar zou je wel dat je dingen kon veranderen
en dat sommige dingen wat makkelijker kon maken.
Dus dingen waar je in de praktijk tegenaan loopt,
dat je daar ook een beetje de veranderkracht
in hebt. Maar dan denk je, dit is leuk, dit is
er dus ook nog. En dan ga je op een gegeven moment
denken, oké, ik doe nu dit naast elkaar, maar
wat is dan... volgende stap. En ik denk dat dat
ook een van de eerste signalen is geweest. Welke
doorgroeimogelijkheden heb ik dan om die twee
ambities naast elkaar te laten bestaan? Ja. En
hoe heb jij dat aangepakt? Hoe ben jij begonnen
om dat wat meer body te geven? Ik denk dat ik
het in het begin niet eens zo door had. Maar
ik weet dat ik wel op een gegeven moment mezelf
een coach heb gegund. En ja, iemand die op mijn
pad kwam, Babette Tasselrom. En daar ben ik een
keertje mee gaan praten. En toen dacht ik, ik
heb zwaar het gevoel dat ik met jou verder moet
praten. En ik weet eigenlijk niet zo goed waarom.
Ik weet ook nog wel dat ik daar de allereerste
keer zat. Hoorde ik ook weleens in jouw podcast
terug. Ik ben eigenlijk heel gelukkig. Ik heb
een heel mooi beroep. Ik heb een heel fijn huis.
Ik heb een heel fijn gezin. Ik heb echt helemaal
niks om te klagen. En toch denk ik dat er nog,
dat er iets anders ook kan. Nou, dat was wel
een zoektocht. Ja, daar heb ik denk wel... Voordat
je aan jezelf durft toe te geven dat je een studie
van 16 jaar aan de kant schuift om even iets
anders te willen gaan doen. Ja, dat is een weg
geweest. Echt wel ander dan twee jaar. Nou, klinkt
het heel zwaar. Dat is het ook niet geweest.
Maar jezelf toestaan iets anders te willen dan
het standaard pad vond ik heel lastig. Ook het,
ik stop met... nu tijdelijk dokter zijn. Ik ben
van sommige mensen echt al tien jaar lang hun
dokter. Nou, dat vond ik echt een ding. Ja. Ja.
En kan je woorden geven aan waarom het moeilijk
is om met jezelf toe te staan, om die ruimte
te geven om eigenlijk een ander pad te bewandelen
dan je ingeslagen bent? Zo, ik schiet nog even
vol. Echt net gestopt, hè mensen? Ja. Ja. Ook
hem is ik wel, de berking. En de vraag was, waarom
heb je je zo 'n ruimte gegund? Ja, waarom het
misschien moeilijk is, want eigenlijk als je
schrijft, dat kom ik eigenlijk eer tegen in het
traject, dat mensen het lastig vinden om gewoon
weer vrij te mogen denken. Ik heb ook gemerkt
dat dat niet zo goed kan als je de beslissing
nog niet genomen hebt. Dat je echt denkt, ik
ga pas echt schakelijk iets anders doen als...
Hoe zeg je dat? Zo, dit was de echte katje. Ik
ga echt pas iets anders doen als je al iets hebt
bedacht of iets anders hebt besloten. En ik wist
wel dat ik iets anders ook heel leuk zou vinden
en dat ik ook mezelf een tweede helft van mijn
carrière gun. Maar dat gunnen, dat heeft heel
lang geduurd. Want dan kies je dus echt voor
jezelf en dan kies je eigenlijk wat minder voor
die zorgwereld waar je heel erg in opgeleid bent
en waarvoor je ook hebt een soort getekend. Dus
dat gaf schuld en dat schuldgevoel, daar moest
ik wat mee. Ja. Is dat ook wat jouw emotioneert?
Is dat een mis? Ah, oké. Allebei, ja. Oh, ik
snap het helemaal. Ik durfde het al bijna niet,
toen ik nog in loondienst was, ook in de zorg.
Ik durfde het eigenlijk niet eens, eerst niet
aan mezelf toe te geven. Dat ik misschien wat
anders wilde. Toen ik wist dat ik uiteindelijk
iets anders wilde, durfde ik het eigenlijk ook
niet te vertellen. Oh ja, dat moment ook, dat
je het echt aan mensen moet gaan vertellen. En
elke keer weer. Je hebt het dan eerst thuis aan
je man en je gezin. dan aan de mensen met wie
je dat huwelijk hebt getekend van die vakgroep.
Die waren heel supportive, heel supportive. Die
zeiden echt van, oh deze hadden we ooit wel aanzien
komen, maar alleen nu nog niet. Over zeven jaar,
acht jaar of zo. Dus die kwam wat vroeg. En wat
je ook hebt is, en dat is helemaal terecht, dat
je als arts als je vervanger wordt, daar staat
een half jaar voor. Want je moet wel iemand vinden
die ook kan wat jij kan. Moet of opgeleid zijn,
of net klaar zijn, of net ook ergens anders weg
willen. Dus je hebt zes maanden dat je nog op
de werk blijft werken, waar iedereen weet dat
je weg gaat. En dan nog al je patiënten. Ja,
afscheid nemen heb ik wel leren doen, ja. Ja.
En dan toch, ondanks dat je dan een soort van
ook gevoelens van een beetje schuldgevoel hebt
naar collega's toe enzovoorts, toch weet je ergens
wel dat je dit door wil zetten. Wat is dat dan?
Kan je dat omschrijven? Wat dat dan bij jou is,
waardoor je het toch gewoon door hebt gezet?
Nou, op een gegeven moment... Ja. God, die vind
ik echt moeilijk. Eerst dacht ik, ja, op een
gegeven moment na twee jaar nadenken en het niet
precies weet, maar je gevoel zegt gewoon, ik
ga het vinden wat er dan nog meer op me wacht
of zo. Dat klinkt heel zweverig, maar ja, het
is ook wel zo gebleven, want toen ik vorig jaar
mei de beslissing nam, toen in juni, juli, dat
wist ik eigenlijk al een beetje, oh ja, dit is
het pad dat ik opga. Het innovatiepad, verder
in de zorg, maar op mijn manier. Mensen verbinden
bij elkaar brengen. Maar daar had ik toen de
ruimte niet voor toen ik er midden in zat. En
waarom ik het toch heb gedaan? Omdat ik weet
dat leven ook kort kan zijn. Zowel vanuit thuis
als vanuit mijn werk. Doordat je vaak mensen
wilt leven is nu nog maar één, twee jaar voor
jou. Dus ik heb ook wel heel duidelijk doorgehad,
als je een keu... Ja. Nogmaals, je leeft echt
maar één keer. En als je eruit kan halen wat
je eruit kan halen, wat bij jou past, ga er je
godsnaam achteraan. Ja, wat mooi. Ja. Ja. Mooie
herinneringen, inderdaad ook. Was het voor jou?
Een rustige gesprek, zo. Ah, nee. Ja. Helemaal
oké. En was het voor jou moeilijk om goed te
voelen? waar je enthousiasme bijvoorbeeld zat,
of waar je nieuwsgierigheid zat. Ik wil uiteindelijk
iets anders dan dit. En omdat je zo specifiek
bent opgeleid, lijkt het alsof je niks anders
kan. Dus dat kan je jezelf heel goed wijzen maken.
In plaats van, ik ben universitair geschoold,
iemand met mensen met ervaring en veel mensenkennis.
En dan ben ik toevallig ook nog uroloog. Dus
dat vond ik heel ingewikkeld. Dus je ratio uitzetten
om naar je gevoel te luisteren. Het is ook wel
grappig, want ik heb in die jaren ook echt een
paar klachten gehad. Dat ik dacht, nou, dit past
bij reuma of dit past bij dit. En dan maak je
een beslissing en dan is al je stress weg. Dan
is de hele klachten gewoon weg. Dat is echt heel
bizar. Dus je lichaam gaat op een gegeven moment
echt wel meedoen met je beslissing. Ja, ongelofelijk.
Toen je besloot om het in ieder geval goed uit
te gaan zoeken, hoe is dat gegaan? Hoe is dat
proces gegaan tot aan het antwoord van dit is
wat ik wil? Hoe heb je dat aangepakt? Ik heb
echt in mei keihard die beslissing en toen heb
ik tegen mezelf gezegd als ik dan stop, dan mag
ik een half jaar lekker gaan uitzoeken dan, want
dan heb ik pas de rust voor een wat. Toen ben
ik eigenlijk gewoon ook met middel van podcast
luisteren, mensen gaan luisteren, gaan verdiepen
en ik wist ook wel dat mijn hart echt bij de
zorg ligt. Alleen wat dan in de zorg, als dat
niet in een ziekenhuis is. En toen kwam ik een
podcast tegen. over iemand die heel erg diepe
netwerken zat. En toen dacht ik, dat is gaaf,
mensen verbinden op die manier. En ik wist al
een tijdje, iemand had dit gesprek, het is niet
alleen, ik praat met een coach en ik besliss,
ik heb echt ook op een gegeven moment met heel
veel mensen gaan praten. Toen heb ik tegen mezelf
gezegd, ik ga met 20 mensen praten dit jaar.
die doen op een vlak dat me leuk lijkt en ook
m 'n advies vragen. Dus ik heb ook nog een gesprek
gehad, heel gaaf, met Piet Zijn Buiting, dat
is de voorzitter geweest van de medische specialisten
federatie, federatie medische specialisten moet
ik zeggen. En toen zei ik ja, ik denk echt over
stoppen, want ik heb al heel vaak nu gehad binnen
geneeskundiging, je kan opleider worden, je kan
manager gaan doen, je kan promovirus onderzoek.
En gewoon alleen algemeen dokter zijn, wat eigenlijk
natuurlijk je hoofdtaak is, maar je hebt er eigenlijk
altijd wel iets bij. Dus ja, dat heb ik allemaal
al gedaan en ik wil niet nu bestuurder worden.
Dus ik weet het niet zo goed. Ik weet het gewoon
niet zo goed. Toen zei hij, hoe heb je wel eens
over zorginnovatie gedacht? Want ik ken je als
iemand die daar, nou ja, altijd wel naar de toekomst
gericht bezig is. En toen ben ik daar cursus
in gaan volgen. Hoe blij ben ik er in gedaan?
En daar weer heel erg in gaan verdiepen. En toen
dacht ik, oh ja, hier ga ik vanaan. En dan merk
je het, als je ergens vandaan gaat. Oh, en toen
ben ik eigenlijk gaan combineren. En toen heb
ik gezegd van nou, oké, dus ik stop dit, maak
dit af. En daarna ga ik kijken of ik met... netwerken
en zorginnovatie iets kan of eigenlijk vooral
zorginnovatie netwerken zijn er later bij gekomen.
Zo is het gegaan en nu toen dacht ik dat moet
ik niet in mijn eentje gaan lopen doen want ik
ben wel echt gewend om met mensen samen te werken.
Ik merk ook het beste. Als ik kan brainstormen
met iemand. Ik zeg dat sommige mensen kunnen
heel goed in hun eentje een idee bedenken. Dat
is 30 % van de wereld op je human design heb
ik begrepen en 70 % doet het eigenlijk in samenspraak.
Ik hoor bij die 70%. Dus toen dacht ik dan als
ik mijn business gebouw wil ik dat naast iemand
doen die mij kan begeleiden. En toen heb ik daar
Sabine van Hulst die begeleid mij dit jaar als
business coach. Ja, hoe ik dan weer bij jou terecht
ben gekomen is, omdat Sabine weer iemand in haar
netwerk heeft zitten en die had met jou een podcast.
En toen ging ik jou een podcast luisteren en
nu zitten wij hier. Ja, grappig hè, hoe dat allemaal
kan gaan. Je vertelde een aantal dingen waarbij
ik meteen weer een paar vragen heb. Je hebt het
bijvoorbeeld over, nou, je had een gesprek, je
ging, je hebt jezelf verteld, ik ga met 20 mensen
ga ik praten. Gesprek. Ja. Nou weet ik dat, bijvoorbeeld
deelnemers in mijn traject, ik stimuleer mensen
ook om erop uit te gaan. Dus achter de computer
vandaan, niet alleen maar bureauonderzoek, maar
juist erop uit en eigenlijk veel meer verkeeren
in andere omgevingen, praten met mensen, kijken
wat je interessant vindt. En veel mensen vinden
het spannend om... nieuw netwerk aan te booren,
maar ook een bestaand netwerk om een gunst te
vragen of überhaupt te vragen van kun je mij
of ken jij iemand die actief is op dit vakgebied
en als dat zo is kan je me in contact brengen.
Hoe was dat voor jou of hoe kijk jij daarnaar?
schieten twee antwoorden door mijn hoofd. Het
is niet altijd even makkelijk, maar ik denk dat
het wel iets wat natuurlijk bij mij past om met
iemand te willen praten of te onderzoeken. Dus
dat vond ik denk iets meer ingewikkeld. Ja, ik
heb het gewoon gedaan, eigenlijk. Niet moeilijk.
Voor jou was dat niet... Nee, nee. Nee, dat was
niet een drempel. Wat ik lastig vind nu, nu je
het echt zelf moet doen en je eigen business
moet bouwen, dan mens om een gunst te vragen.
Dat vind ik... Dat is heel anders. Voor je eigen
mentale verhalen, de coffee date, zeg maar. Daar
zijn mensen ook altijd toe bereid. Ik heb nog
nooit een nee gehoord. Maar nu ik af en toe zoekend
ben qua business ook, dan als het wederkerig
is, gaat het ook helemaal prima, maar echt heel
gunst. Eén kant op, die vind ik veel lastiger.
Dan moet altijd wel wederkerigheid voor m 'n
gevoel ook iets terugkomen. De gedachte die ik
dan wel vaak terug krijg van mensen die het dan
lastig vinden is van ja, maar ja, weet je waarom...
Daar zitten ze toch niet op te wachten. Dat ik
ga vragen of ik wat meer mag weten over wat ze
dan doen. Want ze zijn dan eigenlijk benieuwd
naar bijvoorbeeld dat beroep wat iemand dan uitvoert.
En dan willen ze iemand eigenlijk een soort van
interviewer erover. En dan voelen ze zich bezwaard
al om bijvoorbeeld de tijd van iemand in beslag
te nemen. Wat zou jij zeggen tegen iemand die
dat heeft en zich eigenlijk laat belemmeren daardoor?
Twee dingen, mensen vinden het heel leuk om over
hun eigen beroep te praten, ben ik achtergekomen.
Mensen vinden het ook vaak heel leuk om een ander
te kunnen helpen in het proces. Ik heb ook heel
vaak teruggekregen wat leuk, want nu heb ik eigenlijk
weer echt over mijn eigen werk nagedacht wat
ik er wel niet leuk aan vind, dus daar zit dan
wel weer de wederkerigheid denk ik. Ook vaak
dat mensen uit zichzelf daarnaar zeiden van,
zullen we nog een keertje praten, want het is
echt een leuk gesprek. Dus daar hoef je niet
bang voor te zijn, denk ik. En als iemand echt
gewoon niet de tijd wil, dan zijn het volwassen
mensen en dan zeggen ze dat ook. Ja, dat is ook
oké. Ja, makkelijk kan het dan ook wel zijn.
Ja, de eerste keer is lastiger, denk ik, dan
nummer 5. Ik weet ook niet of ik echt de 20 heb
gehaald. Maar ik heb al veel gesprekken gehad,
ja. En wat was dan vaak de insteek van jou van
dat gesprek? Dat is echt wel per persoon anders
geweest. Ik heb bij mensen gesproken die zelf
gingen stoppen of zijn gestopt. Toen ik het nog
niet helemaal zeker wist van ga ik dit doen.
Daar heb ik meegesproken van hoe is jouw proces
gegaan. Ben met mensen gaan praten van hey jouw
baan draait maar leuk. Ik heb ook wel heel veel
gesprek gegaan toen ik uiteindelijk een beetje
wist ik wil die zorg innovatie kant op. Heb ik
ook echt aan mensen gevraagd. Ja maar dat is
meer uit business. perspectief van nou waar loop
je nou tegenaan? Waar raak jij nou gefrustreerd
van? Wat zou jij nou willen dat er anders was?
En dat was dan weer input waarvoor ik doe wat
ik ga doen. Dat vlak moeten we, want ik heb mijn
eigen ervaring binnen de zorg en ik heb zat dingen
waarvan ik denk dat kan anders. Maar mijn wereld
is niet altijd een anders man's wereld. Heel
duidelijk wat een cicatressen bij ons in het
ziekenhuis te verduren krijgt versus een arts.
Ja, daar zeggen mensen toch eerder tegen als
iets niet lekker loopt. Als je dan bij mij binnen
zit en je hebt dan tijd met mij, dan ga je het
meestal daar niet over hebben. Dus sommige frustraties
zijn... heel obvious en soms vond het ook wel
leuk te horen want ik heb ook met iemand gesproken
en ik zei ja die werkt echt met medisch professionals
en ik zei ja wat is dan jouw grootste frustratie
en toen zei hij nou mensen de katjes van de wereld
ik zei de katjes van de wereld ja dokters de
ene keer zeggen ze aan en dan zeggen ze wat gaaf
iedereen en de andere keer zeggen ze ja dus zo
hoor je ook weer terug hoe er over jouw wereld
wordt gesproken dus is echt heel leuk ik heb
hele leuke gesprekken gehad ja Mooi. En dan komt
er een moment dat je denkt van, oh, er is daar
een opleiding in, laat ik die eens gaan doen.
Zonder dat je eigenlijk al weet dat je ook daarmee
wil gaan doen. Maar je hebt opleidingen en je
hebt opleidingen. Dit was volgens mij... Vier
maanden en een paar avonden in de maand. Ja,
dat is anders natuurlijk dan ik ga drie jaar
lang een opleiding doen. Tuurlijk, ja zeker.
En dan nog is voor sommige mensen ook een soort
van uitdaging van ja, maar ik weet nog helemaal
niet of ik daar iets mee wil doen. Dus is het
mijn tijd en mijn geld eigenlijk wel waard, mijn
energie om dat erin te steken? Hoe ben jij dat
zo aangegaan? Ja, die voelde ik. Daar heb ik
eigenlijk niet echt over na gedacht. Het is wel
grappig, in het loop van dit gesprek denk ik
een paar keer, oh ja, ik heb echt sommige dingen
echt om een gut gedaan, om gut feeling. Hoe was
dat gevoel? Ja, ik dacht, het zorg -innovatie
ben ik daar echt in gaan verdiepen. En toen dacht
ik, ja, deze opleiding die wil ik echt doen.
Ja, dus dat was... Gewoon omdat je het leuk vond
of interessant vond? Ja, ja. Heel vaak gaat je
hoofd rationeel. Dertegenin, als je gevoel heel
sterk iets aangeeft, merk ik. En dan even heel
goed nadenken, want tuurlijk, die moeten we elkaar
even weten te vinden, zeg maar. Ja, maar mooi.
En wat is voor jou de grootste uitdaging geweest
in dat hele proces? De grootste uitdaging is
echt toegeven dat dit ging eindigen. Ja, dat
ik echt... Tijdelijk of altijd gaan we zien iets
anders wilder dan wat ik nu doe, wat ik deed.
En afscheid nemen voor collega's met wie al 12
jaar werkt. Het is ook wel echt een heel dankbare
wereld om in te werken. Er zijn weinig beroepen,
daarom mensen gaan om hun zorg werken. Er zijn
weinig beroepen waar je meerdere keren per dag
ook een dankje wel krijgt. Ja, dat is waar. Dus
bijna elk telefoongesprek of... ook bij het siktariaat
en ook bij de docsassistenten is, dankjewel voor
je hulp. Ze bellen niet voor niks. Dus je kan
echt heel makkelijk je helpgen gebruiken. Ja,
en ik denk, weet je ook al, werken mensen nu
niet in de zorg, maar ergens anders. Je hebt
altijd natuurlijk wel redenen, ook om wel te
blijven en om niet echt... Ja, zeker. Je hebt
misschien leuke collega's, of misschien is het
gewoon een goede werkgever, of het is op een
leuke plek, of je krijgt veel waardering. Ik
heb ook, dat is ook wel bijzonder, heel veel
daarna gehoord, wat stoer dat je doet, wat een
lef, wat gaaf. Oh, ik zou eigenlijk stiekem ook
wel binnen mijn wereld dan. En daar spelen natuurlijk
meerdere dingen mee. Ik heb een gezin met drie
kinderen en een man die ook werkt. Je moet wel
even sparen, wil je ineens stoppen meteen en
beginnen met onder. Ook wel echt vertrouwen hebben
in wat er gaat komen en dat het goed komt. Ik
denk dat veel mensen uiteindelijk toch denken,
maar ik weet wat ik heb. Ik weet wat ik heb.
En dat wat er aankomt is nog helemaal niet scherp.
En dat is denk ik ook wel het moeilijkste als
je erin zit, die tussenfase. Die is echt heel
ingewikkeld. En ik dacht die gaat nu ook heel
moeilijk zijn. Het begint nu wel heel erg vorm
te krijgen, maar of het gaat lukken of het succes
wordt als met ondernemen weet je gewoon niet.
Dus dat wordt nog een heel spannend jaar. En
ik had verwacht dat ik daar wel veel meer last
van zou hebben, van het onzekeren. Maar nee,
ik heb gewoon daar wel heel erg vertrouwen in
dat het goed gaat komen. Nee, dit gaat goed komen.
Het is meer lastiger dat je... even structuur
moet zoeken. Ik had een beroep, ik stond tien
over zes op, ik zat kwart over zeven in de auto,
om half acht begon mijn dag en ik was om half
zeven thuis. Nu moet dat toch echt even, ja stom,
maar je hebt weer een hele andere dagindeling,
dus je moet echt weer even schakelen in je structuur
vinden en je werkt vanuit huis, tenminste nu
nog. Dus allemaal dingen waar je zelf tegenkomt
zeg maar. Was de eerste week voor je dat je gewoon
voor jezelf was begonnen? Ik kan twee dingen
aanraden aan mensen. Ik had een heel mooi afscheid
in het ziekenhuis. En de week daarna had ik een
eerste werkweek al om nog wat ding te doen. En
daarna ben ik een maand er tussenuit geweest.
Ik kan me voorstellen dat je die tussenweek niet
doet. Aan de ene kant was het fijn. Kon ik even
thuislanden. Maar ik ging als een soort kip zonder
kop. Ben je dan toch bezig met nog allerlei dingen
regelen voor het nieuwe? En die echt, die tussenuit
maand... Het is drie weken geweest en daarna
een soort werkweek in Italië, waar ik zat. Ja,
die had ik wel heel erg nodig. Mijn cortisol,
mijn adrenaline en al mijn hormonen gingen even
alle kanten op. Ik heb echt een paar vriendinnen
over de vloer gehad die ik zeer dankbaar ben.
dat ze me zo hebben opgevangen en ook heel veel
lol met ze gehad. Dus dat was aan alle beide
kanten leuk. Maar dat, die had ik heel hard nodig.
Als ik meteen van het een was te gaan zitten
en zo en nu gaat het gebeuren thuis. Ja, dan
was ik wel even depressief geraakt, denk ik.
Want je moet echt even door je rouwfase en je
afscheidsfase heen. Voordat je helemaal klaar
bent om met vol enthousiasme aan het volgende
te beginnen. Tenminste, dat was bij mij zo. En
dat had je ook jouw maand er tussenuit, heb je
ook om die reden gepland? Ja, ja. Mijn grote
voorliefde is als het ooit mag dat ik de helft
van mijn leven in Italië mag wonen. Dus 50 -50.
Dus ik ging ook kijken van nou, hoe is het om
echt wat langer te zijn? Is de realiteit net
zo mooi als het droom? Daardoor had ik mezelf
dat als cadeautje tussenfase gegund. Maar ik
had hem keihard nodig. Is het net zo mooi als
de droom? Ja, het is ook net zo mooi als de droom.
En dus de droom blijft. Maar ik ben ook wel...
Hoe zeg ik dit? Je hebt altijd zoiets, ik wil
daar nu zijn. Ik wil nu bij dat einddoel zijn.
Ik wil nu op die top van die berg staan. Maar
dat heb ik nu wat minder, want ik begin nu echt
te genieten van die reis, van die onderneming
bouwen, met mensen praten, dit zien. Dus het
is oké dat het nu over zes, zeven jaar zo gaat
zijn. Terwijl als je me dit zes maanden geleden
had gevraagd, dan had ik daar heel anders ingestaan.
Dus het leven loopt zoals het moet lopen. Daar
ben ik weer achter en niks is... Want wat had
je dan zes maanden geleden gezegd? Nou, als het
aan mij lag, dan zou ik volgend jaar al daar
voor de helft van de tijd willen zitten. Maar
dat heb ik niet meer. Nee, nee, nee. Ik heb echt
zin in dit avontuur. Ja, en dan komt er zijn
tijd wel dat. Is dat ook een beetje vanuit een
soort go go go mentaliteit? Je bent natuurlijk
ook net terug van vakantie. Jij je maand eruit
en wat ik bijvoorbeeld heel erg merkte toen ik
net, ik kwam aan in Bali en ik had een rustige
plek in Sidemen, Oost -Bali gekozen. Ik was alleen
de eerste dagen en wat ik heel erg merkte was
dat eigenlijk die eerste, denk eerste twee dagen
of zo vooral, ik toch stik hem nog een beetje
in een soort, ja ik weet niet gehaast, maar wel...
een soort van dat je moet weten wat je gaat doen
en dat het allemaal weet je wel dat het een soort
van gepland is min of meer. Terwijl ik had niks
gepland, maar het gaf me ook een beetje een eventjes
een ongemakkelijk gevoel, alsof ik nog even moest
landen in een soort van hele kalme staat waarin
alles mag en kan gebeuren en eigenlijk niks gepland
hoeft te zijn. Nou, precies dat. Ik denk dat
toen ik daar aan kwam, de eerste paar dagen,
had ik echt een soort in je agenda -modus. Let's
go, let's go, let's go. En ik wil dit zien en
ik wil dat zien. Toen had ik daarna best veel
vriendinnen over, Flor en die zeiden we gaan
nu wandelen. Oké, nu wandelen, wandelen en praten
en wandelen en praten. En veel gezelligheid.
En nog nooit zo 'n hoog stappenteller gehad als
deze vakantie. En toen kreeg ik mij drie, vier
dagen alleen. En toen was het slecht weer, want
dat heb ik nou ook geleerd. Italië heeft eigenlijk
best wel vergelijkbare momenten als Nederland.
Dus ik zat bij de kust en die zee was woest en
het was 48 uur regen achter elkaar. En ik zat
daar en ik dacht, oké, oké, nu moet ik ook dit
even, ik ben niet zo vaak alleen. En dat was
heel fijn, dat je gewoon eens een keer... Ik
heb een uur gewandeld door de regen om gewoon
eens een keer iets in het Italiaans ergens te
gaan vragen, omdat ik daardoor de telefoon nog
niet durfde. Ik dacht, nou, ik ga gewoon wandelen.
En ik heb eens vier uur achter elkaar een boek
gelezen. Ja, wanneer doe je dat nou nog? En echt
met jezelf zijn en dat je echt de rust in je
hoofd hebt om na te denken. Dat was ook een cadeautje.
Ja. Dus dat gevoel herken ik wel, dat je liever
moet landen. Dat duurt bij mij wel langer dan
een paar dagen. Ja, ik ben ook heel benieuwd.
Kijk, je bent natuurlijk net gestart eigenlijk.
Ik ben ook heel benieuwd, want je zegt ook van
ja, ik mag gewoon een andere structuur hebben
voor mijn dag. Maar dat is natuurlijk met dat
hele ondernemerschap zo. Je kan het inrichten
zoals jij het. exact wil. En wat ik bijvoorbeeld
een beetje ook aan mezelf heb gemerkt, was dat
ik eerst vooral geneigd was om een beetje aan
die soort van negen tot vijf werkdagen te houden.
Dat zit er zo in dat het bijna moeilijker is
om eigenlijk te spuiken daarvan. Ik ben heel
benieuwd hoe dat voor jou gaat uitpakken, maar
zijn er voor jou... Ik voel me bijbelen de helft
van de dag. Dat voelt echt zo. Het is echt heel
bizar. En een cadeautje met dit mooie weer. Ik
word nog steeds heel vroeg wakker. Dus dat gaat
er denk ik voorlopend maar eventjes niet uit.
Ik ben nog niet helemaal de structuur die ik
voor mezelf had bedacht. De effectiviteit mag
nog wat hoger. Maar donderdag, dat is het grappige.
Ik heb zat werk waar ik me aan vast kan houden
en dingen kan doen. En die doe ik ook echt wel
in alles wat moeit en urgent is. Dat is natuurlijk
al lang klaar. Maar je geniet ook nog wel heel
even van iets meer vrijheid in je agenda. Ja.
Ja, zeker. Ik loop naar de bakker. Dat je dan
zegt, ik geniet ook nog heel even van die vraag.
En terwijl, als je wilt, kan je dat er gewoon
in houden. Dat zijn gewoon andere... Ja, ja,
ja, ja. Ja, grappig, hè? Ik hoop toch wel dat
ik nog ietsje drukker krijg dan dit. Dus dat
zit dan ook nog in je... Uiteraard. Toen ik net
begon, toen had ik eigenlijk helemaal niet over
het ondernemerschap nagedacht. Ik wilde alleen
maar mensen helpen. En toen ik heb al thuis zat
om dan voor mezelf te beginnen, toen dacht ik
eerst, oh, wow, relax. Ik kan eigenlijk alles
doen wat ik wil. En toen een maand later dacht
ik, help, waar zijn de klanten nou? Het is wel
heel erg stil. Ja, en dat... Die heb ik ook in
je podcast gehoord. Die heb ik ook al in mijn
hoofd langs gehad. Ik dacht, oh ja, dat ga ik
vast ook krijgen. Maar dat bewaar ik dan voor
de regenachtige dagen in Nederland. Maar jij
hebt je hulp meteen al ingeschouwd. Je hebt gelijk
al een business coach. Ik heb dat daarna meteen
gedaan. Het ondernemerschap is wel weer een ander
vak dan het vak waar je eigenlijk voor gaat.
Ja, en ik heb daar denk ik ook Ik denk dat algemeen
mijn kennis als meespecialist verdien je niet
weinig. Verdien je netjes tot goed. En dus ik
heb ook de mogelijkheid nu om dat gelijk op die
manier te mogen aanpakten. Wat ik me ook kan
voorstellen, als je veel eerder in je carrière
staat en je dan wordt dan ondernemd. Ik heb echt
al een paar keer gedacht, wat een luxe dat ik
het zo kan doen. Wat een extreem luxe dat ik
het zo mag aanpakken. Dat ik die hulp en dat
iemand tegen me zegt, ja maar daar heb je dus
een e -mail programma voor. Daar heb je dit voor
en dat voor. Pak vanaf het begin of aan hulp,
als het dat kan. Spar ervoor. En bewees ook niet
bang om andere ondernemers die je wel kunt volgens
mij daarvoor te gaan vragen. Want anders wordt
het wel echt elkaar tips. En wat zijn de dingen
waar jij naar uitkijkt in deze fase? Ik heb donderdag
maar dansering van mijn netwerk. Dus dat is de
eerste keer er komt iets van. zo rond 30, 40
mensen. Deel op aanmerking, deel die echt uit
zichzelf zich heeft aangemeld. Dus er zit reactie.
Ik heb de eerste mensen die hebben aangemeld
en per juni gaan we echt beginnen met het netwerk.
Dus daar zit ik nu echt plannen voor te bouwen.
En ja, ik heb allemaal leuke koffiedaten staan.
Dus ja, gewoon echt daar heel veel zin in, in
de vervolgstappen. Maar zo 'n netwerk, is dat
voor het eerst dat je dan zo 'n netwerk event
organiseert? Voor mij ja. Ik heb wel al twee
diners gehad met mensen die allemaal iets met
zorg en innovatie wilden, elkaar niet kennen,
die hebben elkaar in contact gebracht in de hoop
dat, doordat ze met elkaar connecten, dat zij
weer aanslag kunnen met iets verzinnen wat de
zorg helpt of sneller maakt of efficiënter of
leuker. Met zorgschaatsen die er aan komt, even
in container begrippen, maar dat is wel... wat
ik beoog. En ja, ik heb net mijn verhaal in elkaar
gedraaid voor donderdag, de speech, zeg maar,
van de actering. En dan hoor ik mezelf ook echt
zeggen van nou, het lijkt me zo leuk als je dan
over een jaar of twee jaar zegt dat, dat komt
uit mijn netwerk voort. Dat hebben we bereikt.
Ja, toch even een doel en een berg. Dus daar
heb ik echt heel veel zin in. Ook zin om de eerste
meetings in de kleinere groepen weer te doen.
Dat je echt weer de diepte ingaat op het onderwerp.
En de mensen die jij wil bereiken voor de diensten
die je dan biedt. Wie zijn dat? Wanneer zijn
ze bij jou terecht? Dat zijn eigenlijk drie groepen
mensen. Eén zijn de zorgprofessionals zelf, die
zeggen van ik heb zin om met positiviteit en
inspiratie naar te kijken van wat kunnen we anders
doen in wat er op ons afkomt. In plaats van je
blijven frustreren, het echt willen aanpakken
en iets mee doen. Dus zorgprofessionals bedoel
ik dokters, PA 'ers, physician assistants heet
dat dus. Mensen die bijna dokters zijn, verpleegkundige
specialist, verpleegkundige. Iedereen die ook
maar denkt van de thuiszorg, huisartsen, allemaal
dokters en verpleegkundigen, siksaristes, dat
zijn de zorgprofessionals. En dan heb je mensen
die al heel lang, volgens mij heb je daar ook
in gewerkt, dus wel in de zorg werken. maar aanverband
zijn. Dus ze zien letterlijk dezelfde patiënten
voor hun neus, maar ze zorgen dat de wereld blijft
draaien en dat hij goed draait voor iedereen
die wel in de zorg werkt. Dus daar zit best wel
een groot club zorg in een factor. Dus mensen
die al met ideeën bezig zijn, maar vaak op één
plek zitten en zeggen ik heb wel meer ideeën,
maar ik kan ze niet allemaal tegelijk tijd aanpakken.
Wil je iets meedenken? Zou dit idee... levensvatbaar
zijn en dan heb je natuurlijk nog mensen die
investeerders zijn die zeggen van hey als daar
goed idee uit komt ik hou ervan om in een zorg
te investeren ik haak graag aan dus ja en nou
maar hopen dat het succes wordt he? Ja zeker
nou alle vertrouwen in wat super toch En als
je nu terugkijkt op hoe je je voelde toen het
een beetje begon te kriebelen, van nou ja, weet
je, ik zie mezelf niet nog tien, twintig jaar
in dit beroep en hoe je energie nu is, wat is
dan het verschil? Twee dingen. Ik heb heel lang,
een heel jaar lang gezegd, ik stop eigenlijk
als mede specialist of ik stopte. Ik ben er wel
achter dat... Ik ook niet voor niks dokter ben
geworden. Dus ik zie uiteindelijk mezelf de dingen
combineren. Maar hey, dat is nu maand 1. Dus
over een jaar praat ik nog eens met je bij. Of
ik wil ook deze zoiets. Het is wel ondernemer
noemen terwijl je dokter bent. Dat is een soort
crash in mijn hoofd nog. Maar ik ben het echt
allebei. En het verschil tussen toen en nu. Toen
zat ik in een soort... Hoe zeg je dat? Een on
- en een heel ongemakkelijk gevoel. er vringt
iets, er klopt iets niet, ik moet hier iets mee,
maar ik wil hier niet iets mee. Dat is ook wel
een tijdje zo geweest. Nu denk ik, oh wat een
cadeautje dat dit kan en dat ik dit mag gaan
onderzoeken. Plus, wat ik heel lang niet heb
gedacht is dat ik kan echt nog wel terug. Terwijl
ik echt dacht, ik verkoop mijn praktijk, ik verkoop
alles, ik heb de leukste plekpaarden, waar komt...
Dan komt er wel weer het andere of dan komt er
wel weer iets. Dus ik denk dat het vertrouwen
in de toekomst nu veel groter is dan een jaar
geleden. Hoe gaat -ie eruitzien? En nu denk ik,
kom maar op. Ja, daar zit denk ik het grootste.
Ja, wat mooi. Ik vraag heel vaak, als ik een
masterklas geef voor carriere switchers, dan
vraag ik heel vaak hoe lang zit je al met de
vraag, wat wil ik nou eigenlijk echt? En ik krijg
daar diverse antwoorden op, maar heel veel mensen
zijn daar drie jaar, vijf jaar, tien jaar mee
bezig, zonder het echt onderzocht te hebben.
En dat is denk ik de fase van dat ongemakkelijke
gevoel, weten dat het ergens niet klopt, maar
ook misschien niet weten hoe je dat moet aanpakken
of überhaupt serieus mee aan de slag willen gaan.
Wat zou jij tegen jezelf toen zeggen met de kennis
die je nu hebt? Ik ben even heel hard aan het
denken of of ik het anders zou hebben gedaan.
Even de eerlijkheid, mijn eerlijke eerste antwoord.
Ik denk dat ik die tijd soort nodig heb gehad.
Maar als ik nu aan het begin van die fase zou
zitten, dan hoeveel mensen niet tegen mij hebben
gezegd dat niet weten, dat is echt een hele fijne
fase om een keer in je leven mee te maken. Ik
dacht, ja, right. Makkelijk praten. En die is
wel waar. Ik ben blij dat ik hem een keer heb
meegemaakt. Ik zeg niet volgende week weer. En
zet die eerste stap. Op een gegeven moment zet
iemand een keer een plaatje laten zien aan mij.
Als je hier je doel hebt, bij mij was het, ik
wil wel uiteindelijk echt in Italië voor een
deel wonen, dat is denk ik een groot deel van
mijn persoonlijke doel. Maar ik hou ook van nuttig
zijn, impact hebben en zorgen voor mensen. Dus
kiezen voor jezelf versus kiezen voor de... Nee
ja, vonden ik ingewikkeld. Maar het is gewoon
die eerste tray zetten, of die eerste stap op
een trap zetten met... Ik leg het heel verkeerd
uit. Je hebt zo 'n trap met drie sporen, dus
drie traptrees. Dat zijn hele grote stappen die
je moet zetten. En je hebt zo 'n trap met allemaal
hele kleine treden. Ja, die lopen stuk makkelijker.
Dus die eerste stapset van vraag, hulp aan iemand
van denken is met me mee. Ik loop met dit gevoel.
Ja, die gun ik iedereen heel snel. Dus zogal
je denkt het klopt niet, ga met iemand praten.
Dat heeft voor mij gewerkt. Ja, mooi. En wat
is jouw hoop, wens en misschien verwachting voor
de zorg en innovatie in de zorg? Oh, wat een
grote vraag. Mijn wens is dat we over tien jaar
nog steeds iedereen net zo 'n goede zorg kunnen
geven als wat we nu aan het doen zijn. Vroeger
zeiden we denk ik altijd, elk jaar moet de zorg
beter zijn. Maar in Nederland worden we in...
Europa eigenlijk een van het oudste, zeg maar.
Wij zijn ook een klein beetje in blue zone. We
worden echt oud. We worden relatief oud. We fietsen
veel, we komen veel buiten en we hebben het echt
goed geregeld in Nederland. En in de zorg merk
je nu dat de wachtpijsen langer worden. Ja, en
als we over tien jaar kunnen zeggen die was lijkt
te zijn. echt acceptabel en zit op hetzelfde
niveau als nu, dan hebben we het echt heel goed
gedaan met vergrijzing die eraan komt. Dus dat
hoop ik met zorg en innovatie te bereiken dat
we op deze mooie status quo misschien nog net
ietsje beter kunnen uitkomen. Mooi. Nou, ook
een mooie afsluiting. Ja, ik vind het hartstikke
leuk dat je erbij wilde zijn in de uitzending
en dat je je verhaal hebt willen delen. Is er
nog iets wat we niet hebben besproken en wat
je nog mee wil geven aan de luisteraar? Nee,
ik denk dat je wel echt alles hebt gevraagd.
Nou ja, ik denk nog één, maar het is zo 'n ontzettend
dooddoener. Follow your heart. Weet je, volg
gewoon vol je gevoel. Niet alleen je hoofd. Dankjewel
Katja. Dankjewel luisteraar en ik hoop dat je
dit een waardevolle leuke aflevering vond. Bedankt
voor het luisteren en wellicht tot de volgende
keer.