Hey leuk dat je luistert naar deze aflevering
van Helen's Choice en als je vaker luistert dan
heb je misschien opgemerkt dat dit een extra
aflevering is deze week en ik vond het wel mooi
om gewoon uit te geven wanneer ik deze klaar
heb want dit is er één die komt uit mijn tenen
die heeft te maken met een doorbraken bij mijzelf
en ik wil dat heel graag ook met je delen, omdat
het jou ook weer kan helpen om weer een volgende
stap te nemen in jouw eigen groeiproces of datgene
waar jij mee bezig bent. En waar het mee te maken
heeft is eigenlijk het losbreken van de hokjes
waar jij jezelf hebt ingestopt. En wij doen dat
eigenlijk allemaal en alleen heb je zelf niet
meer door dat het een hokje is die je zelf hebt
gecreëerd. Heel vaak wijten we het aan onze omstandigheden
dat we bepaalde dingen niet kunnen doen, dat
dat niet hoort, of dat dat niet zou opleveren,
of dat dat ten koste zou gaan van iets anders,
of dat het niet mogelijk is. En ja, zo creëer
ik natuurlijk ook mijn eigen hokjes, alleen heb
je soms... niet duidelijk waar het hem precies
in zit. Maar je kan misschien wel aan je eigen
energie voelen, dat iets begint te wringen, dat
dingen niet meer helemaal kloppen voor je. Misschien
word je gewoon moe van allerlei dingen, zit je
hoofd heel erg vol en dat is een beetje zoals
ik dat dan begin te merken, dat dingen niet lekker
lopen. Niet lekker lopen, dan stromen bepaalde
dingen dan niet helemaal goed. Ik merk dan dat
mijn hoofd een beetje begint over te lopen. En
dan wijt ik het in eerste instantie aan. Ik heb
gewoon te veel dingen aan mijn hoofd of ik doe
gewoon te veel dingen zelf en ik heb gewoon meer
hulp nodig. En het contrast werd heel erg duidelijk
toen ik twee weken geleden of anderhalf weken
geleden terugkwam van mijn reis naar Indonesië.
Van drie weken, die drie weken. heb ik gewoon
niks, echt niks aan mijn hoofd gehad. Ik werd
wakker en mijn hoofd was gewoon leeg, het was
stil. En ik was daar natuurlijk gewoon los van
alles wat zo 'n beetje bekend was, behalve dan
dat ik daar met mijn familie was. De omgeving
waar ik was, daar was ik nooit geweest. Ik had
daar niks te doen in mijn rol als moeder, want
mijn kind was thuis. Mijn man was ook gewoon
thuis. Dus ik hoefde daar even niet aan te denken
of ook niet mee bezig te houden want ik kon daar
toch niks in doen. Ik had geen huishouden, ik
hoefde niet aan het eten te denken en al die
dingen. Maar mijn hoofd was gewoon helemaal leeg
en toen ik thuis kwam merkte ik heel snel echt,
ik denk twee dagen later, want ik had nog wel
even vrij, maar ik denk een dag of twee later
zat mijn hoofd eigenlijk alweer helemaal vol.
En dat is niet altijd zo, maar de laatste tijd
was mijn hoofd wel een heel stuk voller. En misschien
herken je dat ook. En toen ik dat opmerkte, toen
herinnerde ik mezelf eraan dat voor mijn vertrek
naar Indonesië ik al bezig was met een persoonlijke
veranderde proces. En ik ga dat eigenlijk iedere...
Ja zoveel tijd ga ik weer door een nieuw proces,
want ik ben voor mijzelf altijd bezig met een
verdere ontwikkeling van mezelf. Dat doe ik voor
mezelf, dat doe ik voor... Nou ja, ook weet je
wel, voor mijn dochter. Want als ik verander,
dan ben ik natuurlijk ook weer een andere moeder
voor mijn dochter. Maar ik doe het ook voor mijn
werk. Want ja, ik coach natuurlijk mensen in
een persoonlijk transformatieproces. En ja, daar
hoort ook gewoon bij dat ik mezelf ook blijf
ontwikkelen en blijf transformeren. En dat je
steeds weer een laagje verder gaat of een laagje
dieper gaat. En toen ik mezelf daaraan herinnerde,
toen dacht ik ja. Het iets stroomt niet helemaal.
Er zijn dingen die ik wil loslaten, die ik ontgroeid
ben, die ik niet meer vind kloppen. Maar wat
het precies is, ik kon niet helemaal mijn vinger
erop leggen, want ik weet nog wel dat de mensen
met wie ik werk, de doelgroep met wie ik werk,
dat zijn mensen die een carriere switch willen
maken of tenminste overwegen en willen uitzoeken
wat ze dan willen. Ja, dat klopt nog steeds voor
mij. Ik werk ook met mensen in gewoon echt een
persoonlijke transformatieproces. Wat bijvoorbeeld
met stress te maken heeft. Anders omgaan met
hun stress of anders omgaan met hun emoties.
En dat klopt ook nog steeds voor mij. Dus daar
zit het hem niet in. En ik kwam daar niet helemaal
uit. Ik schreef het voor mezelf op. En ik heb
zelf ook een coach. Ik ben een één op één coach.
En die helpt mij met allerlei vraagstukken. En
ik heb dat gewoon voorbereid voor de sessie.
Dus echt de vraag van iets in mij weet gewoon
dat er bepaalde dingen niet meer kloppen, dat
daar verandering mag komen. Maar wat is dat dan?
Dat is eigenlijk de vraag waar ik mee kwam. Kijk,
je hoeft niet elke sessie met je coach voor te
bereiden. Maar het is wel, weet je wel, het is
wel heel krachtig om er gewoon zelf ook van tevoren
bij stil te staan van welke vraag kan ik nou
inbrengen die me echt een stap verder gaat helpen
als ik na die sessie met antwoorden daarop kom.
Dat ik gewoon weet hoe ik dan verder kan gaan.
Als je daarbij stilstaat, ja dan benut je zo
'n coachingssessie zo goed. En soms is het gewoon
prima om gewoon op te laten komen wat erop komt.
Dus dat heb ik ook wel vaak. Maar ik ben zo blij
altijd met de sessies die ik op deze manier voorbereid.
Dus ik ging er ook zo in. En het is dan heel
interessant, want ik moest toen wel heel specifiek
maken wat ik dan precies wilde weten. En wat
ik ook aangaf was eigenlijk van ja, ik weet niet
zo goed wat ik nou nog doe. omdat ik gewoon gewend
ben geraakt om dat te doen. Bij mij voelt het
dan niet bewust als vervelend ofzo, of iets wat
ik tegen mijn zin doe. Dat is soms heel moeilijk
te onderscheiden, omdat ik ben ook iemand die
heel goed kan gaan op het doorzetten van dingen.
Met als valkuil dat ik ook heel lang kan doorgaan
met iets waar ik eigenlijk al op uitgekeken ben.
En dat is altijd het risico wat ik heb en daarom
is het voor mij ook gewoon heel belangrijk om
daar scherp op te blijven. Dus op het moment
dat ik signalen begin te voelen in mijn lijf
en in mijn energie, dan ga ik altijd kijken van
he, maar wat probeert mijn lijf me eigenlijk
te zeggen? Wat klopt er voor mij niet? En dat
kan natuurlijk ook op persoonlijk vlak liggen,
maar het kan natuurlijk zeker ook in mijn business
zitten. En toen ik dat zo schetste, toen zei
ik eigenlijk van Ik ben gewoon benieuwd van wat
ik dan zou willen als ik niet had wat ik nu heb.
Dus als ik helemaal met een schone lij zou beginnen.
Want dat is dus altijd de crux, hè. Is dat je
altijd altijd neem je een context mee van wat
je al bekend is. In mijn geval, als het gaat
over mijn bedrijf, is natuurlijk de context van
mijn bedrijf, zoals ik dat tot nu toe heb opgebouwd.
En dan ga je vanuit... Die context ga je je volgende
stap proberen te bedenken. Maar eigenlijk is
dat al een hokje. Het is een hokje waarvan jij
zegt dat je daar binnen moet bewegen en dat je
daar binnen moet groeien. Het is eigenlijk hetzelfde
principe als met CV building. Je hebt ooit gekozen
voor een bepaalde richting in een bepaald vak
of in een bepaalde branche en je gaat voor je
volgende carrière stap zoeken binnen binnen het
bekende dus wat is dan een goed tussen haakjes
een goede vervolgstap als ik nu dit heb gedaan
de afgelopen tien jaar dat is hokjes denken en
dat wil ik juist niet ik wil dat de keuzes die
ik maak zoveel mogelijk in lijn zijn met mijn
verlangens. Dat is natuurlijk ook waar ik voor
sta. Dat is natuurlijk ook waar ik mensen mee
help. En dus moet ik daar zelf ook gewoon scherp
op blijven. En zo zie je maar dat als jij ook
bezig bent met een soort transitie in je werk,
zo zie je maar dat het een soort, het is een
ongoing process. Dat gaat gewoon, weet je, jij
blijft je ontwikkelen. Jij blijft nieuwe ervaringen
opdoen. Ook levenservaringen en je behoefte die
verschuiven ook. En jij blijft je ook ontwikkelen.
Dus het is heel natuurlijk dat er op een gegeven
moment duidelijk wordt dat jij toe bent aan een
soort volgende stap, een volgende verandering.
Ik denk dat daar het voor veel mensen eigenlijk
al een beetje misgaat, omdat veel mensen denken
in goed of fout en dat als je weer een nieuwe
keuze gaat maken, dat dat dus betekent dat je
vorige keuzes niet goed waren. Maar zo is het
niet. Zo zie ik het zeker niet, want ik zou ook
kunnen zeggen van nou dat het nu begint te wringen,
wil zeggen dat wat ik de afgelopen jaren heb
gedaan in mijn bedrijfskeuzes, dat dat geen goede
keuzes waren. Nee, zo is dat niet. Het betekent
gewoon dat ik dat nodig heb gehad om tot dit
punt te komen. En toen ik daarover ging sparren,
en daar heb je dus echt een coach voor. Je geeft
gewoon een andere inkijk. Die stelt ook andere
vragen dan ik mijzelf stel. En ook andere vragen
dan Chad GPT mij zou stellen bijvoorbeeld. Want
die komt ook met zijn eigen context en zijn eigen
ervaring. En dat geeft gewoon weer een hele frisse
invalshoek. en die luistert natuurlijk gewoon
en die weet ook door te vragen waar dat nodig
is en dat is de rol van een goede coach die vraagt
door waar je zelf eigenlijk ophoudt of waar je
zelf niet eens aan weet te denken en door dat
gesprek realiseerde ik me of sprak ik uit en
daar begon het eigenlijk mee ik sprak uit ik
zou heel graag meer training willen maken over
verschillende onderwerpen en het coachen wat
ik doe dat wil ik blijven doen want dat ja dat
vind ik gewoon fantastisch om te doen en ik wil
daarnaast ook korte trainingen aanbieden zoals
ik dat nog niet zo heel lang geleden voor mijn
vakantie heb ik een mini lancering gedaan van
mijn nieuwe stress training en Ja, ik ben daar
zo enthousiast over, ook om dat toen te lanceren,
maar ook om het te maken, om het te geven, die
trainingen. En deze week heb ik daar de Q &A
sessie van en dat gaf zoveel energie en ik heb
zoveel meer onderwerpen die ik zou willen delen
en kunnen delen, waarvan ik zeker weet dat het
mijn doelgroep verder gaat helpen. En daar kwam
Daar kwam de crux eigenlijk, want de vraag is
dan van ja, waarom doe je dat dan niet gewoon?
Dat klinkt heel simpel. Maar feitelijk keer je
dan naar binnen en merk je dat het je eigen binnenwereld
is die hokjes creëert. Ik heb zoveel momenten
gehad, in zeker de afgelopen tijd heel veel bewuste
momenten ook. Niet alleen maar voor het maken
van trainingen, want ineens moest ik denken aan
al mijn content wat ik maak. Dus ook voor deze
podcast, voor social media, voor de emails die
ik schrijf. Ik heb heel veel onderwerpen die
naar voren komen, die ik gewoon in een prullenbak
heb gedaan, gewoon meteen. Ik heb dat niet eens
uitgeschreven, maar het kwam als idee op. Daar
was ik dan enthousiast over. En vervolgens denk
ik, wie zit daarop te wachten en weg ermee? Waarom
heb ik dat gedaan? Dat is dan de handvraag. Ik
schoof dat meteen weg, omdat het over mij ging.
Omdat het gerelateerd is aan een persoonlijke
ervaring of verhaal. Waarbij ik dacht, ja, maar
het moet ook geen Helen Koshow worden. En dat
is de overtuiging, de onderliggende overtuiging.
waardoor ik het afdeed als niet waardevol en
ik schoot het gelijk weer opzij. En dat is het
hokje waar ik voor mezelf toch heb gecreëerd,
ondanks het feit dat ik gewoon wel heel zichtbaar
ben in de zin van ik heb advertenties lopen,
ik ben vaak op social media elke week en op de
email en video's enzovoort. Maar het is tijd
voor een volgende laag in zichtbaarheid, want
hoewel ik wel persoonlijke anekdotes en voorbeelden
geef, zit er wel een bepaalde grens aan. Dus
er zijn dingen die ik in mijn leven bijvoorbeeld
meemaak die niet direct te maken hebben met nieuwe
keuzes voor mijn werk. Maar dan gaat het bijvoorbeeld
over mijn gezondheid. Ik heb echt de laatste
twee, drie jaar echt veel meegemaakt op dat gebied.
Ik zit er nog middenin en ik kan daar heel veel
over delen. En dan niet omdat een soort persoonlijk
relaas te laten zijn. Maar je kan namelijk vanuit
elke invalshoek, elk verhaal wat je te delen
hebt, kun je namelijk, daarmee kun je een boodschap
over brengen die voor de luisteraar, de ontvanger,
te vertalen is naar zijn eigen situatie. Ook
al denk je van, hmm, nou ja, weet je, wat is,
hoezo, met gezondheid? Nou ja, als ik iets, een
verhaal vertel over hoe ik omga met mijn gezondheid,
dan haal jij er misschien wel uit dat je sommige
dingen gewoon niet te lang moet uitstellen, omdat
dan het probleem te groot wordt om makkelijk
op te lossen. Snap je dus? Ik heb steeds in de,
ik ben steeds in de aanname gebleven. dat het
nooit te veel over mijzelf mag gaan. Want feitelijk
vergat ik dan even voor het gemak, maar dat doet
ons Brijn natuurlijk. Die wil ons vooral houden
in dat wat bekend is. Mijn Brijn vertelde mij
gewoon dat als ik een persoonlijk verhaal zou
brengen... dat het dan niet meer waardevol is
voor de ander. Dus dat daar niet altijd een haakje
te maken is naar iets wat relevant is voor mijn
doelgroep, voor mijn luisteraar, voor mijn klanten
enzovoorts. Terwijl ik ook wel weet dat ergens
het gewoon onzin is. Maar ik moest dat op deze
manier uitspreken en bespreken om te zien en
vooral te voelen... hoe ik mezelf had gevangen
in dat hokje. En het was echt te voelen, want
toen het daar echt over had, kwamen ook de emoties
los. Dit gebeurde ook in mijn trajecten. Soms
denken mijn klanten ook wel dat dat misschien
gek is of zo, dat de emoties loskomen. Maar dat
is juist heel goed, als die emoties opkomen,
dat je ze gewoon ook kunt laten gaan. Want je
weet dan ook, als je daar ongemak bij voelt,
want het is gewoon ongemak wat dan ook loskomt,
als er ongemak bij komt, dan weet je, hey, dit
is een stukje waar ik niet helemaal vrij ben.
En ik was niet helemaal vrij om mezelf op een
diepere laag, echt te laten zien. En toen ik
dat eenmaal had uitgesproken, Toen kon ik ook
zien waar ik dat nog meer deed, want dat is natuurlijk
niet alleen maar in mijn content voor mijn podcast.
Maar dat is dan ook natuurlijk in de trainingen
waar ik het net over had die ik zou willen maken.
Maar dat is bijvoorbeeld ook voor mijn boek.
Ik ben natuurlijk bezig met het schrijven van
mijn boek. Nou, dat heb ik de laatste drie maanden
een beetje laten liggen, moet ik eerlijk zeggen.
Maar als ik daarop terugkijk van wat er nu staat,
denk ik hey, Maar ook daar begon het erin te
sluipen dat ik eigenlijk het verhaal van een
van de geïnterviewden de rode draad wilde laten
zijn in het boek. En dat kan natuurlijk prima,
maar ik zie nu waarom ik dat wilde, zodat mijn
verhaal meer een soort bijzaak zou worden. Want
ik leefde vanuit de veronderstelling, het mag
geen Helen Koshow worden. eigenlijk als ik het
zo uitspreek dan denk ik jeetje man wat eigenlijk
gewoon wat suv maar dat is niet suv want dit
is dit is wat gewoon gebeurt als je bezig bent
met een verandering voorwaarts in de richting
van wat je wil dan krijg je onderweg dit soort
uitdagingen op je pad en natuurlijk niet exact
zoals de mijnen maar jij gaat ook dingen tegenkomen
waarvan je voelt of je weet van ik doe nog iets
wat toch niet helemaal lekker zit en als je eenmaal
bewust wordt van wat het is waar je eigenlijk
bang voor bent ja dan heb je zelf de keuze te
maken om toch die stap te nemen ondanks je angst
voor dat onbekende ondanks je angst dat het misschien
een beetje anders gaat uitpakken dan je hoopt
want dat is het werk wat een coach of een chat
GPT of wie dan ook, die kan het nooit van je
overnemen. Dat zijn die push ups die jouw personal
trainer wel kan voordoen en jou kan stimuleren
om ze ook te doen. Maar ze kunnen het nooit voor
jou doen, want jij wil die spieren bij jezelf
kreken. Maar dan moet jij die stap voorwaarts
maken, ook al en juist wanneer het oncomfortabel
wordt. En dus. Dat is de aanleiding dat ik dit
ook direct in deze aflevering wilde delen met
je. Want het is nu nog helemaal vers en ook voor
mezelf. Dat is altijd slim om te doen. Als je
een doorbraak hebt, moet je gelijk doorpakken
met een actie die in die nieuwe richting is.
Die actie die oncomfortabel voelt, maar wel een...
de volgende stap in je volgende fase betekent.
Als je die te lang laat liggen, dus ik zou deze
stap bijvoorbeeld een week lang laten liggen,
dan is de kans al heel groot dat je weer terugkruipt
in die beschermde huls die je voor jezelf hebt
gecreëerd. Dat vakje, dat hokje of die bubbel
waar je zo gemakkelijk in zat. Dat is waar je
naar terug gaat en dat gebeurt keer op keer op
keer. We zijn zo... enorm geneigd en aangetrokken
tot het comfortabele. Dat wanneer je voelt van
hier zit iets. Ik ben daar niet helemaal vrij.
Daar wil je doorpakken. Je wil juist die dingen
doen die spannend zijn en waarvan je weet van
oh, maar ik vind het eng. Want als je denkt van
ja, maar wat is jouw risico nou? Het gaat er
natuurlijk niet om dat jouw angst. Je angst is
gewoon meestal. niet realistisch. Je angst is
niet logisch, want als je er echt over nadenkt,
denk je nou ja waar maak ik me nou druk om? Dus
dat is het niet, maar je moet bij mij bijvoorbeeld
denken aan de gedachte van ja... maar als ik
straks begin te delen over hoe het was om bijvoorbeeld
mijn familie geschiedenis te horen toen ik op
reis was in Indonesië en ik ga daar een verhaal
over vertellen ja weet je dan dan haken straks
mensen allemaal af en dan luisteren mensen niet
meer naar mijn podcast of als ik begin te vertellen
over wat ik allemaal heb meegemaakt in in de
dingen. die door de perimenopauze komen, dan
haakt iedereen af die helemaal niet in die fase
zit van zijn leven of die gewoon zelf geen vrouw
is en daar geen last van heeft. Dus je trekt
allemaal voor barige conclusies, want in mijn
geval zijn het eigenlijk twee aannames die daaraan
ten grondslag liggen. Dat is één, dat vinden
mensen niet interessant om van mij te weten.
Maar dat weet je eigenlijk helemaal niet, want
hoeveel mensen me al niet gevraagd hebben van
hoe was je reis geweest? Dan denk ik, oh ja,
weet je wel. Dan willen mensen daar gewoon ook
meer over weten. Maar de tweede aanname die daar
in schuilt is ook dat er nooit of dat er niet
altijd een haakje te maken is naar een boodschap
die waardevol is voor de ontvanger. En dat kan
altijd. Dat kan ik nu wel zien, terwijl ik voor
dat gesprek heb ik mezelf daar onbewust ook blind
voor gehouden. En dat is natuurlijk wat ons brein
doet, is het laat je vooral de dingen zien waardoor
je in het veiliger blijft, waardoor je in het
vertrouwde en het bekende blijft. Ik moet dat
niet veilig noemen, want het is ook... Weet je,
wat is veilig? Je bent natuurlijk ook niet in
gevaar als je wel die stap vooruitneemt. Maar
het is vooral het houd je in het vertrouwen.
En dat is waar je vanaf wilt. Dat is wat je te
doorbreken hebt. Dat is de functie van een transformatieproces.
En dat is de bedoeling als je in een coachingstraject
zit. En ik zie ook mijn deelnemers door met trajecten
heen gaan, waarbij de ene dat makkelijker opzoekt,
dat stukje waar die spanning ontstaat, die weet
echt... meteen door te pakken van ik ga die actie
gewoon doen juist omdat ik het spannend vind
weet ik dat daar ook de groei zit terwijl de
ander daar wel meer voor nodig heeft en toch
ervoor kiest om weer terug te schieten in het
comfortabele en het zoekt in ja maar het is moeilijk
en ik moet er nog over nadenken en ik moet nog
iets oplossen en maar dat is juist Gewoon ook
een boodschap van je brein die je niet klakkeloos
moet aannemen. Want ja, misschien zijn er nog
wel dingen waar je nog verder iets mee moet,
maar het wil niet zeggen dat je geen stap vooruit
kan nemen. Angst wil niet zeggen dat je geen
actie kunt nemen. Kijk, als de stap die je wil
nemen, de actie die je wil nemen... te groot
is voor waar jij nu staat, dan mag je hem kleiner
maken. Maar dan zal hij nog spannend voelen als
het echt buiten je comfortzone is. En dat is
natuurlijk wel waar je heen wil. Maar maak hem
dan zo klein als het nodig is om wel in beweging
te komen. Soms maak je hem kleiner door. iemand
uit je omgeving te betrekken, met wie je dat
deelt, wat je gaat doen. Soms haalt dat al de
druk ervan af en ga je het toch doen omdat je
partner of een vriendin zegt, dat kan je heus
wel, doe maar gewoon. Maar wat je niet wil is
dat je blijft hangen in het blijven malen en
nadenken en het overdenken van... Ja, ik vind
het heel eng en het is heel spannend en ik weet
wat het is, maar ik weet niet hoe ik er overheen
kom. Weet je, dat is een hele riedel die je in
een visueuze cirkel houdt van dezelfde soort
gedachten. En met als resultaat dat je dus geen
stap vooruit neemt. Dus dat is mijn boodschap
voor vandaag. Naar aanleiding van mijn persoonlijke
verhaal, waar je nog veel meer van gaat horen.
Dat is alvast een belofte. En zo zie je maar
dat, wanneer je denkt dat je ergens doorheen
bent, wil nog niet zeggen dat er niet nog diepere
lagen zijn waar je doorheen kunt. Want groei
en ontwikkeling, dat proces, dat is gewoon een
doorlopend proces. Er mag steeds meer een laagje,
weer een volgend laagje vanaf. En ik dacht, stiekem
dacht ik, na... Ik ben al een heel eind, want
ik was iemand die achter de schermen werkte als
beleidsmedewerker en ik zag mezelf niet voor
de schermen staan. Ik heb een carriere switch
gemaakt waarbij ik voor de schermen stond, want
ik was mensen direct aan het helpen. Ik was zichtbaar
op social media, masterclass aan het geven. Dus
ik dacht ja, ik ben al heel erg zichtbaar en
dat kan je jezelf blijven vertellen. En het is
ook wel waar. Maar als je blijft groeien en je
blijft je ontwikkelen. Dan komt er een moment
waarbij je de verfijning gaat opzoeken. En daar
heb je het veel meer over. Dan ga je nog meer
de diepte in, in bepaalde thema's. Dus in mijn
geval gaat het over zichtbaarheid en het gaat
het al jarenlang over bij mij. Maar nu pak ik
nog een diepere laag. Dus daar zit verfijning
in. Dus het gaat niet over dat je me nog vaker
gaat zien en horen. Maar het gaat er veel meer
over dat er iets bij mij open gaat waardoor ik
mezelf ook de ruimte geef om gewoon te delen
wat ik heb te delen en dat ik dat niet meteen
hoef af te kaderen van oh, er is geen directe
link met een carriere switch maken of persoonlijke
groei en dus kap ik het af. die linkjes zijn
er altijd die zijn niet altijd heel direct te
maken maar soms wel indirect en net zo krachtig
en waardevol en soms misschien nog krachtiger
doordat het indirect is dan wanneer het alleen
maar een op een te maken moet hebben met het
maken van een carriere switch dus gun jezelf
de ruimte ga eens kijken waar bij jou de begrenzing
Zit, waar zit voor jou dat hokje? Wat zijn dat
voor gedachten bij jou? Ik kan dat niet maken
of wie zit daar op te wachten als ik dit en dit
en dit doe? Maar wat gebeurt er als ik niet meer
iedereen ga helpen? Weet je, zoek op waar het
er bij jou in zit en bedenk dan wat een stap
is in het nieuwe. Wat een stap is buiten die
comfort zone. Wat een stap is... op dat nieuwe
terrein wat je ook gewoon mag verkennen. Ik dank
je wel voor het luisteren en ik ben heel benieuwd
wat het je brengt als je iets wil delen hierover
na aanleiding van deze aflevering. Mail me ook
gerust, ik vind het hartstikke leuk om van je
te horen. Oké, dank je wel en tot een volgende
keer. Doeg!